Solo o książkach (grudzień - styczeń)

Wstęp kosztuje 15 zł, bilety są w going, a w ramach tego jest kawa, są przekąski, oraz często są różne prezenty. Kluby literackie zorganizowane są w taki sposób, że zawsze mamy temat wokół którego czytamy książki. I ponieważ jest to chwila przed walentynkami, to oczywiście, że tematem są książki o miłości, natomiast można to traktować szeroko i po prostu przynieść to, na co ma się ochotę. Tydzień później, czyli 17 lutego, odbędzie się z kolei reading party, orbita literacka reading party w Czytelni Słów i Dźwięków Elektra w Mazowieckim Instytucie Kultury. To jest powrót mojego autorskiego cyklu. który prowadzę już od dwóch lat w tym samym miejscu i zaczynamy w ten sposób trzeci sezon, bo to jest pierwsze spotkanie po przerwie.

Ja jestem moodreaderką, więc dużo różnych tytułów przewinęło się przez moje tutaj przygody w ramach Orbita Literacka Reading Party. I co jeszcze? Specyfika tego miejsca jest taka, że ma też bardzo bogatą płytotekę pełną winyli, więc słuchamy zawsze w tle też wybranych nagrań z tej kolekcji i to też jest dla mnie zawsze magiczne. Dobra, no to myślę, że mogę przejść teraz do czytanych przeze mnie książek. I zacznę od Dolly Alderton i książki Duchy, bo wydaje mi się, że o niej w poprzednim odcinku nie mówiłam. Jeżeli tak, to można będzie porównać, czy zmieniała się moja opinia po dłuższym czasie. Książka okazała się nakładem wydawnictwa poznańskiego w wytłumaczeniu Piotra Grzegorzewskiego.

Opowieść o dwóch dziewczynach, które obie mają na imię Nana i ich przygodach miłosnych, uwikłaniu w kapele rockowe, ich cudowne stylówki, pełne odzieży Vivian Westwood. Ja mam teraz nawrót obsesji na punkcie Vivian Westwood. Jest to cykl, który pochłaniam i który rozrywa moje serce, więc bardzo się cieszę, że czytam te książki. I myślę, że czeka nas odcinek, na mnie i was, odcinek orbity literackiej o Nanie. Kto będzie moim gościem, możecie też się domyślać, bo jest na bokstagramie druga osoba obsesjonująca razem ze mną na punkcie Nany, chociaż dobra, nie jedyna w sumie. Znam innego bookstagramera, który też bardzo dużo postawał o nanie i też bardzo przeżywał poszczególne tomy, więc dobra, jedna z tych dwóch osób to będzie tajemnica, kto to jest.

Bardzo, bardzo mam dużą słabość do Mariany. Miałam też okazję zrobić z nią wywiad, zresztą z Samantą też, w sumie z obiema tymi autorkami. Robiłam rozmowy dla Going More. I gdzieś w moim serduszku dla tej takiej duchowości opartej na kontaktach z upiorami, tego przepracowywaniu terroru, który jest obecny w rzeczywistości argentyńskiej poprzez właśnie takie historie trochę na pograniczu surrealizmu, i tych właśnie wątków magicznych, no to bardzo jakby masuje mi serce, więc cieszę się, że te książki są i że też ukazują się po polsku. Tej konkretnie jeszcze nie ma, ale Marianne Enriquez w Polsce wydaje imprint Echa z wydawnictwa Czarne Owce i myślę, że przyjdzie też kolejna Sunny Place Full Shady People.

I tym sposobem dobrnęliśmy do końca. Mam nadzieję, że nie zmęczyło Was moje obszerne opowiadanie o tych wszystkich tytułach, tym bardziej, że gadam już od 40 minut. I jeżeli nie macie dosyć, to zapraszam na Orbitę Literacką już za tydzień. Dzięki wielkie.