Onet Rano. Goście: Scheuring - Wielgus, Gądek, Tarasiuk, Figura CAŁY ODCINEK

Zdradzam, bo tu mam taką ściągaweczkę. Joanna Schilling-Wielgus z Lewicy oczywiście na sam początek. Porozmawiamy o tym, co się dzieje w temacie związków partnerskich, bo jest jakiś nowy pomysł na rozwiązanie tej obietnicy. I czy rzeczywiście to się wydarzy za chwilę? Wszystko wskazuje na to, że tak. Jacek Gądek z Newsweeka o przyszłości koalicji i o przyszłości Hołowni, ale też o tym, jak wygląda relacja Nawrocki-Sikorski, czyli trochę o ambasadorach. Potem Georgina albo Georgina Tarasiu, kto jak, kto woli. wokalistka, ze swoją nową płytą, a na koniec Katarzyna Figura, nasza królowa. Tak, zdecydowanie królowa, można tak o niej powiedzieć.

Nad tym dzisiaj zastanawia się Gazeta Wyborcza. I proszę bardzo, jeszcze najnowszy newsweek. Tutaj kulisy wojny na górze. Mamy dwóch panów dzisiaj na okładce. Pan Sikorski i pan Nawrocki. Walka o ambasadorów to pokaz, kto tu rządzi. To też starcie prestiżowe, mówią w Pałacu Prezydenckim. Jak Radosław Sikorski chce... ograć Karola Nawrockiego. Nad tym zastanawia się Newsweek. Wszyscy widzieliśmy to zdjęcie, na pewno widzieliście, wierzę w to, podczas debaty generalnej 80. sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ w Nowym Jorku, kiedy to 23 września panowie razem usiedli obok siebie i nawet było widać pewnego rodzaju rozluźnienie i wspólne żarty.

To, co ich łączy, to na pewno to, że porozumiewają się językiem polskim. Więc wspólny język już mają, ale z dogadaniem się to oczywiście będzie problem, bo to oczywiście jak są sprawy takie wagi absolutnie państwowej dotyczące bezpieczeństwa państwa, no to trzeba chociaż próbować jakieś porozumienie. Na początku można się polżać i to jest rzecz naturalna, ale przynajmniej na początku trzeba okazywać taką jedność. Chęć. Chęć. Spadają ruskie drony, więc na początku się nie o to nie bijemy, bo okazujemy jedność, a tylko dopiero po paru dniach to przechodzimy do takiej standardowej polityki, czyli nawalanki. Ale ci dwaj politycy... Radosław Sikorski, Karol Nawrocki, oni mają, zresztą od dawna mieli ambicje prezydenckie.

Radosław Sikorski to już dwa razy podchodził do prawyboru w Platformie, dwa razy przepadł w tych prawyborach, ale cały czas ma te ambicje prezydenckie. To nie w zeszłym roku te ambicje prezydenckie w Nawrockim się narodziły, tylko wcześniej. Ludzie, którzy go znają to mówią tak, że w zasadzie kiedy on walczył, a walczył naprawdę na każdym możliwym froncie, żeby zostać prezesem IPN-u, a potem potraktować to jako trampolinę do prezydenta. Joanna Szering-Wielgus, która tutaj przed chwilą siedziała, ona twierdzi, że to też poruszyłyśmy dokładnie ten sam temat, że mniej więcej 3 lata, tyle minimalnie wcześniej, przed tym jak my usłyszeliśmy, że to jest kandydat na kandydata, to on już 3 lata wcześniej przygotowywał się do tej roli.

Nie wiem czy trzy lata, nie jestem jego głowy, ale w cześniu. Tak, tak, tak, poetypuje to, co słyszeliśmy. Ale kiedy startował na walczy o każdy pojedynczy głos w Sejmie, w Senacie, żeby zostać prezesem IPN-u, a potem potraktować to jako trampolinę do prezydentury. I to mu się udało. To jest człowiek, jakbym powiedział, że znikąd, to bym trochę przesadził. Ale z perspektywy szeregowego wyborcy w Polsce, no to parę lat temu to faktycznie był człowiek znikąd, kompletnie nieznany. A jednak wygrał prezydenturę. Radosław Sikorski też marzył i cały czas marzy o prezydenturze. Ostatnia szansa dla Sikorskiego to w zasadzie jest rok 30. No tak. I ten spór, on jest tak formalnie u ambasadorów.

A nie formalnie? Kto jest numerem jeden w polityce? Kto kogo zdominuje? Kto nie straci twarzy przy tym sporze o ambasadorów? I czy Radosław Sikorski będzie takim naturalnym liderem tego obozu koalicji 15 października. Ona troszkę się sypie oczywiście, ale tego obozu bardziej takiego liberalnego, a nie prawicowego. Więc to jest starcie bardzo prestiżowe i też obliczone właśnie na tę przyszłość. Nie chodzi o to, kogo interesuje ambasador w Rzymie. Z szeregowych wyborców w zasadzie nikogo. W Stanach Zjednoczonych jeszcze część ludzi jest tym zainteresowana.

Ale jeśli tam jest około ponad 50 placówek nieobsadzonych, to nikt nie jest w stanie wymienić choćby 10 tych placówek. Więc kto wygra, to starcie dwóch naprawdę bardzo poważne. A formalnie powiedz mi, bo sam mówisz, że tych placówek nieobsadzonych jest tak dużo, jak taka sytuacja może długo trwać? Czy ona może trwać wiecznie? Wydaje mi się, że ona może faktycznie trwać dowolnie długo. Już nie takie rzeczy widzieliśmy. To wygląda tak, że teraz w Waszyngtonie to jest kierownik placówki, chargé d'affaires Bogdan Klix, którego nie sposób wycofać się rządowi, a zwłaszcza Radosławowi Sikorskiemu, od tak, że a to ja wycofuję Klicha.

Nie, bo to byłoby przyznanie się do klęski. Sikorski nie może w żaden sposób tego zrobić, a Sikorski jest przecież takim jastrzębiem, nawet w porównaniu do Donalda Tuska. Sikorski to jest naprawdę jastrząb. Donald Tusk jest zdolny do takiej sytuacyjnej sympatii. Ja używam tutaj określenia, które go zaczerpnąłem od Sławomira Cęskiewicza, szefa BBN-u. sytuacyjna sympatia. Bliskiego przyjaciela prezydenta. Bardzo bliskiego i człowieka, który w zasadzie ma chyba taki największy wpływ na Karola Nawrockiego. Ale czy dobry, czy zły? Na pewno duży. Ale to jest tak, że... Donald Tusk jest zdolny do takiej sytuacyjnej sympatii i do rozmowy takiej bardzo ciepłej z Cenckiewiczem, przecież Cenckiewicz to jest wróg Tuska, a Radosław Sikorski nie.

Nie jest zdolny do takiej udawanej sympatii. Była taka scenka tuż przed Radą Bezpieczeństwa Narodowego w Pałacu i tam, kiedy Sławomir Cenckiewicz szedł wokół wszystkich ministrów, uczestników tejże rady, to Radosław Sikorski po prostu nie odwrócił się nawet do niego i ostentacyjnie nie podał mu ręki. Więc to był taki gest, nie, po prostu ja z tym człowiekiem nie chcę mieć absolutnie nic wspólnego. I w tym widać taką właśnie, taką jastrzębią naturę Sikorskiego. Ten temat, bo tak sobie rozmawiamy o dwóch panach, to oczywiście temat z układki Newsweeka, dlatego komentujemy tę wojnę nawrockiej Sikorskiej. I to jest tak, że To jest lider sondaży zaufania i wicelider sondaży zaufania.

No i miało być bratanie się, a wyszło ośmieszenie. Więc Trzaskowski na meczu Akrasy nie do końca. Chociaż kebaba mógłby zjeść. Ale Sikorski już tak. Sikorski może nawet jeszcze bardziej nie, bo o ile Rafał Trzaskowski mieszka sobie tutaj w Warszawie, na Ursynowie, w takim po prostu jak może nieprzeciętny Waszawek, ale w mieszkaniu, w bloku jeździ dość starym kombiakiem, a Radosław Sikorski mieszka w wielkim dworze w Chobielinie i tym bardziej może być odbierane jako wielki panicz jeszcze z wielkiego odworu. Więc wydaje mi się, że to byłoby dość ryzykowne, gdyby Radosław Sikorski pojechał na mecz A-klasy.

Aczkolwiek... Radosław Sikorski jest bardzo mocny, jeśli chodzi o ekspresję werbalną. To na taśmach na przykład było słychać. Ale potrafi dołożyć do pieca tak bardzo werbalnie, więc w czasie okrzyków na, może nie stadionie, ale przy boisku A-klasowej drużyny, mógłby naprawdę być gwiazdorem wtedy. No proszę bardzo. Dożyliśmy czasu, że na stadionach się zdobywa popularność. Tak, tak. W supermarketach i w kababiarniach również. I w kababiarniach, tak. Dziękuję Ci bardzo serdecznie. Polecamy Wam oczywiście najnowszego Newsweeka, tej kulgisy wojny na górze. Dziękuję Ci serdecznie. Do zobaczenia. Trzymaj się ciepło. Moim kolejnym gościem, słuchajcie, jest wokalistka, którą mam nadzieję zobaczymy.