Odc. 24: Wstyd
Czy alkoholik odczuwa wstyd? Tym razem prezentujemy historie Moniki i Mirka. Jak widzieli i jak widzą swoją alkoholową chorobę? Czy się jej wstydzą?
A dzisiaj porozmawiamy o wstydzie. Wstyd, kolejne ciekawe zjawisko, nie tylko w chorobie alkoholowej, bo w życiu codziennym także, ale my na chorobie alkoholowej się skupiamy w naszych spotkaniach. No i dziś na wstyd popatrzymy wieloaspektowo, bo wstyd jest bardzo często poruszany wśród osób, które piją, nałogowo piją. Pewnie nieraz słyszałeś czy słyszałaś i pewnie też i nasi goście, czy ci nie wstyd? Takiego sformułowania. Co ty ze sobą robisz? Jak ty postępujesz? Jak ty możesz tak niszczyć swoje życie? A potem jest ten kolejny etap, kiedy człowiek trzeźwieje. No i zanim rozpocznie ten proces trzeźwienia, to najpierw musi pokonać ten wstyd właśnie, żeby przyznać się do tego, że jest się alkoholikiem, stanąć w prawdzie, spojrzeć twarzą w lustro i przyznać się do bezsilności, do alkoholu, że to alkohol kieruje naszym życiem.
No i wokół takich wątków dzisiaj chcę porozmawiać z naszymi gośćmi, razem z Grzesiem oczywiście, którego już teraz serdecznie witam. Witamy Cię Grzesiu. Witam wszystkich, witam Ciebie Kinga. Czy Tobie wstyd jeszcze towarzyszy? Pytam oczywiście o chorobę alkoholową. Wstyd jest takim uczuciem, które idzie z nami przez całe życie uważam i z tym, że kiedy w okresie picia rozpoczyna się, że tak powiem picie destrukcyjne, On przeszkadza, ale zapijany po prostu jest jak gdyby tłumiony i pozwala wtedy sobie człowiek na zrobienie głupstw, które potem objawiają się kacem moralnym, takim tak zwanym moralniakiem.
Czyli jednak on też funkcjonuje, ten wstyd, bo jak zdamy sobie sprawę, co zrobiłem po pijanemu, To nie da się całkowicie nie wstydzić nawet przed samym sobą. A z chwilą, kiedy przechodzimy na drugą stronę, myślę, że był taki czas, kiedy wstydziłem się za wiele rzeczy i do dziś się wstydzę za wiele rzeczy, które zafunkcjonowały kiedyś w moim życiu, ale to jest już inaczej odbierane. Dostałem taką szansę nie pijąc, bo zależy czy ktoś podejmuje decyzję tylko na nie picie, czy chce się sobie przyglądać i dokonywać jakichś zmian.
Jeśli się wchodzi na drogę tych zmian, przemian, to oczywiście wstyd będzie się różnie objawiał, ale praca nad sobą, tak jak to się mówi, czy praca na jakichś programach powoduje, że sobie z tym Odc. 24. Wstyd.
Jakości na pewnym poziomie, tak bym to nazwał. Może tyle na początek. No i tyle teorii, bo tak można by było też podsumować to, co powiedziałeś. Teraz czas na praktykę. Praktykę, czyli życie, dzień codzienny, jeśli można w ogóle użyć takiego sformułowania. Czas przywitać naszych dzisiejszych gości. Dziś mamy razem z nami na linii Monikę. Witamy Cię, Moniko. Cześć, dzień dobry. Jest z nami też Mirek. Cześć, Mirku. Witam, cześć, dzień dobry, witam wszystkich. I to są dwie osoby na dwóch różnych etapach swojego trzeźwienia, zaraz zresztą o tym usłyszycie. Temat wstydu z Wami chcemy dzisiaj omówić, to wiecie dobrze, ja już znam częściowo Wasze historie, chciałabym, żeby poznali je wszyscy, którzy nas słuchają i spróbowali się z nimi utożsamić, jak to jest z tym wstydem, jak to było z tym wstydem u Was.
Może głos najpierw dajmy Monice. Ja piję 15 lat. 15 lat non stop, codziennie. To znaczy się, no teraz jest jakiś progres, dwa tygodnie. Dwa tygodnie nie piję, jest dzisiaj dwa tygodnie, ale piłam po prostu, no osiągnęłam swoje dno. Dla mnie stracić pracę, stracić prawo jazdy, dla mnie było zasypianie na ławce gdzieś tam, żeby nie wrócić do domu pijaną. Oczywiście wracałam, był wstyd przed mężem, przed synem. Generalnie przepiłam całe młode życie, no dzieciństwo mojego syna. Dopiero kiedy mój syn osiągnął wiek, 16 lat, wyciągnął tak jakby do mnie rękę i powiedział, mama, ale ty chyba masz problem. I na przykład tak jak mój mąż nie widział problemu, w sensie, znaczy się może źle powiedziałam, próbował nie widzieć tego problemu.
To mój syn właśnie roztrząsnął. Ja się wstydziłam rozmawiać na ten temat, a mój syn wyciągnął rękę i powiedział, mama masz problem, spróbuj tego. On więcej czytał ode mnie na ten temat. Mi było wstyd właśnie, że dziecko po prostu potrafi lepiej, mądrzej myśleć niż ja. Mówisz 15 lat, to nie jest mało czasu. Generalnie ja jestem z rodziny alkoholików. Moja mama piła, mój tata pił, mój tata się zapił, moja mama w tej chwili nie pije, bo różne choroby. Typu cukrzyca, zawały, parkinson na to nie pozwalają, ale właśnie wychodzę z domu, jestem z domu alkoholików, tak? I piłam na przykład tylko wieczorami. Przychodząc z pracy, bo pracowałam przecież, przychodząc z pracy, no to już tak godzina 17, no to już jakiś tam drink, jakiś tam kieliszek, jakieś tam winko, piwko.
Na początku było to z sąsiadką, później już towarzystwa nie potrzebowałam. A później zrobiło się tak, że na przykład jak miałam dzień wolny, przypuśćmy był piątek, no to w piątek po pracy do niedzieli wieczora i tak po prostu cały weekend od rana do wieczora. Oczywiście w poniedziałek, jak już człowiek wytrzeźwiał, bo jak człowiek pijany to jest bohaterem, niczego się nie wstydzi, nie boi, no ale w poniedziałek trzeba spojrzeć w oczy synowi, mężowi, No i w pracy oczywiście też zaczęli się domyślać, bo nawet po samym wyglądzie, tak, spuchnięta, czerwone oczy, przekrwione, zaczęli też mi zwracać uwagę. No i też ten wstyd, tak, bo inaczej też patrzą na mężczyznę, który zapije, a inaczej patrzą na kobietę, że kobieta to już taka degeneratka naprawdę, mężczyzna to jeszcze może.
Oj tam, no coś mu się zdarzyło w pracy, po pił z kolegami, ale kobieta, żeby piła, I dopiero tak gdzieś od dwóch i po roku zaczęłam czytać na ten temat. Właśnie należę do grupy na Facebooku. Taką świadomość, że to nie jest do końca... Jest to choroba, tak? Jest to choroba, która gdzieś tam stacza nas na dno. Ale mi ten wstyd, mi ten wstyd na przykład bardzo pomaga. No bo nie mówię, że jestem osobą zdrową, bo dwa tygodnie niepicia to... Niektórzy tam 10-20 lat nie piją i dalej sobie z tym mogą nie poradzić. Ale ten wstyd mi pomaga w taki sposób, że potrafię sobie w tej chwili jeszcze odmówić, żeby na drugi dzień znów nie przechodzić tego, właśnie przede wszystkim przed synem, który mi najbardziej pomógł w tym wszystkim.
Czy on się ciebie wstydził? Zaczął się ciebie wstydzić z twojej postawy? Nie, właśnie on nie. On mi pokazał, że, on mi pokazał, 16-latek, 17-latek, on mi pokazał, Że to nie jest wstyd, że to jest choroba. I on mi powiedział pierwszy, mówi, Mamoś, czy ktoś, kto chory jest na raka, się wstydzi? No może wstydzi się jak wygląda, czy coś takiego, ale samej choroby? On mi uświadomił, on mi tam podsuwał różne tam rzeczy do przeczytania, później sama zaczęłam to czytać. No i tak tą świadomość sobie rozszerzałam. I w końcu doszłam do wniosku, że może warto faktycznie No, troszeczkę popracować nad sobą i wyjść na prostą. Zaczęłam czytać książki, malować obrazy, oglądać filmy, seriale, żeby tylko nie myśleć o tym.
Wypicie już nie jest, nie było, no nie jest kontrolowane, tak? Ja nie wypiję, tak jak ktoś mi mówi, że tam sobie lepkę wina do kolacji, nie, bo ja już jak powąchałam korek, to już szło dalej, nie? Monika, a powiedz mi, bo wiesz, no tak jak słychać, ja jestem facetem, nie? A ty jesteś kobietą. A więc jak to właśnie ten wstyd u kobiet, bo wiesz, ja już dosyć długo nie piję, ale ja pamiętam, że kiedyś takiego przyzwolenia społecznego nie było na picie kobiet, że kobiety były bardziej szykanowane, jak to kobieta, matka tam i tak dalej, wiesz. Oczywiście. Dzisiaj to już się zamuliło, to już jest inaczej i kobiety piją wcale nie gorzej, to się wyrównało, ale właśnie z tym wstydem, jak to jest, no czy jako kobieta,
Sorry, u nas, ja tak jeszcze w swoim otoczeniu mam, że to jest po prostu, no kobieta to jest naprawdę już wstyd totalny, to jest degeneracja, bo jeszcze facet to jeszcze, nie? I to mnie właśnie wkurza czasami, bo Bo na kobietę się patrzy właśnie pod tym względem tak, no już stoczyła się. Czy w związku właśnie z takim napiętnowaniem kobiet, kobietom jest trudniej iść prosić o pomoc, szukać tej pomocy, bo jest właśnie ten wstyd? Wydaje mi się, że tak. Trudniej się przyznać, trudniej poprosić o pomoc. Z góry zakładałam, że po prostu będę taka napiętnowana bardziej niż Jest na przykład mężczyzna, nie? A co się stało teraz, że nie chcesz już czerpać przyjemności z alkoholu?
Naprawdę, czasami się zastanawiam, gdyby on na przykład, gdyby go nie było, gdyby on mi nie pomógł, Czy ja bym po prostu dalej w to nie brnęła, czy właśnie ten wstyd, o którym dzisiaj mówimy, z jednej strony jest to wstyd, a z drugiej strony mnie to mobilizuje do tego, żeby właśnie nie sięgnąć po ten alkohol, żeby nie musieć później świecić oczami, tym bardziej, że ja z synem mam taki kontakt, że my bardzo dużo rozmawiamy, wieczorami rozmawiamy, rano, a kiedy ja byłam pijana, no to ja szłam o 20, 21 spać, on wiedział już, że Że ja zapiłam, tak, a rano wstawałam i próbowałam taką dobrą minę do złej gry, ale widziałam, że, widziałam tą jego zawiedzioną twarz. Mamo, znowu, tak? I ten wstyd mój po prostu był przeogromny, taki właśnie, tak jak kac moralny, taki moralniak.
Jeszcze jedną rzecz tylko pytam, bo Ty mówiłaś, że jesteś z rodziny alkoholików. Czy wstydziłaś się za swoich rodziców? Czy miałaś takie sytuacje, kiedy ten wstyd nabrzmiewał? Za mamę tak, za ojca nie, bo rodzice się rozwiedli, kiedy miałam cztery latka, gdzieś tam w moim życiu ojciec bardzo mało, ale był. Natomiast mama tak, za mamę się wstydziłam, ponieważ na przykład mama potrafiła tam wyjść ze sklepu z ćwiartką i przed sklepem wypić i koleżanki, koledzy mi o tym donosili, mówili i tak, wstydziłam się za nią. I dzisiaj z synem o tym rozmawiasz? Czy syn takie, podobne sytuacje przeżywał? Rozmawiam, bardzo dużo na ten temat rozmawiam właśnie z synem. Znaczy się, no ja nie mam, że tak powiem, nie zrobiłam nigdy czegoś takiego, że tam przed sklepem czy na dworzu, no nikt mnie nie widział, zawsze starałam się, że tak powiem, ukrywać, ale rozmawiam z nim bardzo dużo i to mi się wydaje, że rozmowa jest bardzo ważna w tym wszystkim.
Ale on nie, nie ma tego problemu, on się nie, nie, że wstydzi, nie wstydzi się, nie. On ma to świadomość, że to jest choroba i no i trzeba się leczyć. I świetnie, że tyle młodych, świetnych ludzi jest wokół nas, które potrafią dostrzec problem swoich bliskich i o tych swoich bliskich walczyć. Ważne by było, żeby te bliskie właśnie osoby chciały właśnie zawalczyć o siebie, bo tu chodzi o to, żeby spojrzeć w lustro, tak jak mówiłam na samym początku i zacząć coś ze sobą robić, bo wcale to powtarzało się w naszych podcastach w ostatnich tygodniach. Wcale to nie jest tak, że jak ktoś już zapija, pije destrukcyjnie nawet, to tak musi się skończyć jego życie. Właśnie w takim upojonym stanie. A dziś temat wstydu w naszym spotkaniu dominuje. Możecie o swoim wstydzie w chorobie alkoholowej napisać, jeśli chcecie, w komentarzach.
Możecie napisać także swoje historie, jeśli chcecie się nimi podzielić z innymi. One na pewno pójdą w świat i z taką nadzieją, że komuś otworzą oczy i pokażą Że warto właśnie zawalczyć. Po to się spotykamy w poniedziałki, żeby dać Wam taką nadzieję. Nadzieja potrafi naprawdę wiele zdziałać. Z nami dzisiaj także Mirek. Witamy Ciebie Mirku raz jeszcze. Witam, cześć. Witam, witam wszystkich. Z tym wstydem u Ciebie było zupełnie inaczej, wydaje mi się, niż u naszej koleżanki. Dokładnie. Ja powiem tak. Ja nigdy się nie wstydziłem. Nigdy się nie wstydziłem tego, że piłem, Nigdy się nie wstydziłem tego, co robiłem pod wpływem alkoholu.
Podchodziłem do tego trochę inaczej. No właśnie, tłumacz, opowiadaj, jak to było u Ciebie. Generalnie ludzie mówią, że wstyd to kraść, oczywiście. Natomiast ja ten stan upojenia alkoholowego traktowałem jako takie wyróżnienie, bo mogę z racji tego, że pracuję tak, jak pracuję, prowadzę swoją własną działalność, czyli mogę Kiedy mi się podoba. I patrząc na przykład na niektóre osoby, które normalnie piją, które są zdrowe i które, żeby się napić, muszą mieć sobotę wolną, może jakiś dzień wolny, a ja mogłem robić to dokładnie codziennie. Dlatego ja tego wstydu nigdy nie odczuwałem. Uważałem, że i uważam nadal tak, pracowałem, zarabiałem pieniądze, byłem w porządku w stosunku co do swoich klientów i co do całej reszty.
Gdzieś ten alkohol zawsze funkcjonuje, to jest takie nasze Coś, że powiedzmy robota zaczyna się od flaszki. Ja się tego nigdy nie wstydziłem. U mnie podstawą tej mojej choroby, dopiero później poznałem, że to jest choroba, że to wszystko wygląda, była bardzo taka przewlekła depresja od najmłodszych lat i dopiero kiedy lekarz mnie skonsultował i terapeuci, okazało się, że ja zamiast leczyć tą depresję w sposób farmakologiczny bądź przez jakąś psychoterapię, Ja sobie znalazłem na to złoty lek. To był alkohol. Ja sobie tym alkoholem umilałem po prostu życie. Miałem doła, piłem. Było mi wesoło, no to też sobie piłem. Sukcesy w pracy opijałem. Mnóstwo, mnóstwo różnych okazji i nie miałem tego poczucia wstydu, że to się tak dzieje.
A teraz, jakbyśmy to do tych sześciu lat porównali, czy również ci się zdarzają, czy nie? Czy to w ogóle ten wstyd w twoim życiu nie towarzyszył w niczym? Zresztą nie towarzyszył i rzadko gdzieś się zdarza, że Wstydzę się, bo się wygłupiłem. W tamtym czasie, kiedy piłem, to ja sobie to tłumaczyłem w ten sposób, że no jak pijany, no to nawywijał i dobra jest. Nie ma się czego wstydzić, no bo ja jestem w takim stanie, że mogę zrobić wszystko. I nie miałem tego poczucia. Teraz czasami zdarzają się takie jakieś incydenty, że coś pójdzie nie tak, no i jest mi tak trochę wstyd, trochę głupio. W ten sposób, tak to odczuwam. A w tym życiu pijanym zdarzały się głosy na przykład z zewnątrz typu, o Mirek to przesadza.
Bardzo głośno o tym mówię. Tak, jestem alkoholikiem, Mam problem z alkoholem i będę miał go do końca życia. To jest taka choroba, z którą będę się zmagał do końca życia. Ale dzięki terapii, dzięki wiedzy jaką posiadam, wiem jak sobie poradzić z tym wszystkim. I pomagam również ludziom, którzy mają ten problem. I właśnie chciałabym teraz przejść do tych wątków w naszej rozmowie, jeśli pozwolicie. I raz jeszcze to podkreślić i za pierwszą i za drugą wypowiedzią w naszym dzisiejszym spotkaniu. Grzesiu też to podkreślał swoimi pytaniami, podchwytliwymi także. To nie jest wstyd zachorować. Monika mówiła o raku, nie życzymy nikomu żadnej choroby, ale choroba alkoholowa często jest właśnie wyszydzana wśród społeczeństwa naszego, a my to podkreślamy, że to nie jest wstyd zachorować.
Wstydem jest nic nie zrobić z tą chorobą, nie zawalczyć się o siebie, zwłaszcza w tym świecie naszym dzisiejszym, kiedy coraz więcej i coraz głośniej, nawet dzięki takim osobom właśnie jak nasi goście w naszych podcastach, mówi się o różnych drogach wyjścia właśnie z tego problemu, bo jest to problem, problem na całe życie, co też Mirek podkreślał w swojej wypowiedzi. Jak zmieniła się Wasza świadomość, kiedy już uznaliście swoją chorobę i zaakceptowaliście to, że to sięganie po kieliszek, czy po kolejną puszkę z piwem, czy po otwarcie kolejnej butelki z winem, to nie jest nic naturalnego, nic normalnego, a właśnie chorobowe zachowanie. Czy się Wasze życie zmieniło? Monika, Ty jesteś dopiero na początku tej drogi, ale wiedzę masz z tego, co słychać.
Powiedziałem, że jakbym tak dobę nie palił, to już bym chyba nie palił. Chociaż ludzie wracają po różnym okresie. I w moim życiu tak zdarzyło, to już jest ponad 20 lat, że udało mi się po prostu wieczorem nie zapalić papierosa, gdzie potrafiłem czasami około paczki spalić wieczorem przed telewizorem. I jak ja nie zapaliłem, rano sobie to uświadomiłem. Odc. 24. Wstyd.
Takiego, jaki jestem, a nie taki, jak byłem. Człowieka. Widzę człowieka takiego 100% pełnowartościowego, który potrafi z siebie dać Jak Ty dzisiaj widzisz wstyd w chorobie alkoholowej? Czy jest się czego wstydzić? Powiem tak, jest się czego wstydzić. Tych głupich zachowań takich, które się robi. Ciągłego powtarzania tych samych błędów i kolejnego otwierania kolejnej puszki pomimo już jakiejś tam świadomości, że przeginam trochę. No z perspektywy czasu tak, dokładnie. Można się tego wstydzić, tylko tak jak ja mówiłem, no mój wstyd trochę inaczej, moje pojęcie wstydu trochę inaczej wyglądało, tak jak wcześniej mówiłem.
Jasne, ale pytam też z perspektywy osoby, która gdzieś tam pracuje z innymi i pomaga i widzisz też wiele, obcujesz w różnych środowiskach i patrząc właśnie przez pryzmat tego na siebie dzisiaj, Czy to jest wstyd, to co się wyrabiało ze swoim życiem? Tak, tak, żałuję wielu rzeczy i wstydzę się wielu rzeczy, które zrobiłem. Wiesz co, wstyd mi na przykład było, miałem taką rzecz, rozpoczęcie roku szkolnego mojej córki, pierwszy dzień szkoły, poszedłem na takim kazu, Śmierdziało ode mnie niemiłosiernie, aż się ludzie odsuwali. Ja tego wtedy nie widziałem, ale teraz to widzę. Teraz to widzę, że wstyd po prostu było tak iść i tak reprezentować siebie i swoją córkę.
No jest się czego wstydzić, nie ma co ukrywać, natomiast wiele osób właśnie tego typu sytuacje zapija. I tutaj powinien chyba ukłonić się wstyd dopiero i powinna zapalić się ta czerwona lampka. Tak jak mówiłem, każdy podchodzi inaczej do tego. Ja trochę inaczej też podchodzę do wstydu. Piłem, bo musiałem, bo choroba. Na taką odpowiedź czekałam, że jest to choroba, bo choroby wstydzić się nie wolno, tylko zacząć coś z tym robić. Ty mówiłeś też pokrótce o swojej drodze, jaką przeszedłeś. Była i terapia, no i świadomość, i są osoby wokół ciebie, z którymi współpracujesz przy swojej chorobie także. Gdyby polecić innym, od czego zacząć? U mnie wyglądało to w ten sposób, że ja pewnego ranka wstałem po takim ciągu dość długim i byłem już tak zmęczony piciem i fizycznie i psychicznie i bóle głowy, bóle brzucha, że powiedziałem dzisiaj ostatni raz.
Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Wprowadzenie do tematu wstydu w chorobie alkoholowej i rozmowa o jego znaczeniu.
Monika opisuje swoje doświadczenia z wstydem w chorobie alkoholowej, w tym wpływ na rodzinę i sytuację zawodową.
Mirek opisuje swoją perspektywę na alkoholizm, nie doświadczając wstydu związanego z piciem.
Monika opowiada o swoim przeżyciu trzeźwości i czuciu wstydu w chorobie alkoholowej.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.