Odc. 24: Wstyd
Czy alkoholik odczuwa wstyd? Tym razem prezentujemy historie Moniki i Mirka. Jak widzieli i jak widzą swoją alkoholową chorobę? Czy się jej wstydzą?
Jakości na pewnym poziomie, tak bym to nazwał. Może tyle na początek. No i tyle teorii, bo tak można by było też podsumować to, co powiedziałeś. Teraz czas na praktykę. Praktykę, czyli życie, dzień codzienny, jeśli można w ogóle użyć takiego sformułowania. Czas przywitać naszych dzisiejszych gości. Dziś mamy razem z nami na linii Monikę. Witamy Cię, Moniko. Cześć, dzień dobry. Jest z nami też Mirek. Cześć, Mirku. Witam, cześć, dzień dobry, witam wszystkich. I to są dwie osoby na dwóch różnych etapach swojego trzeźwienia, zaraz zresztą o tym usłyszycie. Temat wstydu z Wami chcemy dzisiaj omówić, to wiecie dobrze, ja już znam częściowo Wasze historie, chciałabym, żeby poznali je wszyscy, którzy nas słuchają i spróbowali się z nimi utożsamić, jak to jest z tym wstydem, jak to było z tym wstydem u Was.
Może głos najpierw dajmy Monice. Ja piję 15 lat. 15 lat non stop, codziennie. To znaczy się, no teraz jest jakiś progres, dwa tygodnie. Dwa tygodnie nie piję, jest dzisiaj dwa tygodnie, ale piłam po prostu, no osiągnęłam swoje dno. Dla mnie stracić pracę, stracić prawo jazdy, dla mnie było zasypianie na ławce gdzieś tam, żeby nie wrócić do domu pijaną. Oczywiście wracałam, był wstyd przed mężem, przed synem. Generalnie przepiłam całe młode życie, no dzieciństwo mojego syna. Dopiero kiedy mój syn osiągnął wiek, 16 lat, wyciągnął tak jakby do mnie rękę i powiedział, mama, ale ty chyba masz problem. I na przykład tak jak mój mąż nie widział problemu, w sensie, znaczy się może źle powiedziałam, próbował nie widzieć tego problemu.
Wypicie już nie jest, nie było, no nie jest kontrolowane, tak? Ja nie wypiję, tak jak ktoś mi mówi, że tam sobie lepkę wina do kolacji, nie, bo ja już jak powąchałam korek, to już szło dalej, nie? Monika, a powiedz mi, bo wiesz, no tak jak słychać, ja jestem facetem, nie? A ty jesteś kobietą. A więc jak to właśnie ten wstyd u kobiet, bo wiesz, ja już dosyć długo nie piję, ale ja pamiętam, że kiedyś takiego przyzwolenia społecznego nie było na picie kobiet, że kobiety były bardziej szykanowane, jak to kobieta, matka tam i tak dalej, wiesz. Oczywiście. Dzisiaj to już się zamuliło, to już jest inaczej i kobiety piją wcale nie gorzej, to się wyrównało, ale właśnie z tym wstydem, jak to jest, no czy jako kobieta,
No jest okej, dlatego mówię, uderzyłam w książki, nie tylko na temat alkoholizmu, ale różne i tak mi to pomaga zająć głowę, jeżeli coś mi po prostu przychodzą już brudne myśli, to albo biorę właśnie, maluję obraz, albo włączam se serial, albo czytam książkę, albo idę na spacer, cokolwiek, żeby tylko o tym nie myśleć, przechodzi. No na razie jest okej, na razie daję radę. Wiesz co Monika, to jest fajne, co mówisz, jak mi się wydaje, że Właśnie robię to dla siebie, bo tak się mówi w chorobie alkoholowej, że trzeba to zrobić dla siebie, no ale to, co wcześniej mówiłaś o tych różnicach pomiędzy kobietą a mężczyzną, że facetowie wolno, ma prawo i tak dalej, no ale wy kobiety jesteście właśnie obciążone tym, obciążone, czy macie ten przywilej macierzyństwa i wiesz, też się mówi o tym, że jak nie ma ojca, to jest półsierota, jak nie ma matki, to jest sierota, nie?
Bardzo głośno o tym mówię. Tak, jestem alkoholikiem, Mam problem z alkoholem i będę miał go do końca życia. To jest taka choroba, z którą będę się zmagał do końca życia. Ale dzięki terapii, dzięki wiedzy jaką posiadam, wiem jak sobie poradzić z tym wszystkim. I pomagam również ludziom, którzy mają ten problem. I właśnie chciałabym teraz przejść do tych wątków w naszej rozmowie, jeśli pozwolicie. I raz jeszcze to podkreślić i za pierwszą i za drugą wypowiedzią w naszym dzisiejszym spotkaniu. Grzesiu też to podkreślał swoimi pytaniami, podchwytliwymi także. To nie jest wstyd zachorować. Monika mówiła o raku, nie życzymy nikomu żadnej choroby, ale choroba alkoholowa często jest właśnie wyszydzana wśród społeczeństwa naszego, a my to podkreślamy, że to nie jest wstyd zachorować.
Wstydem jest nic nie zrobić z tą chorobą, nie zawalczyć się o siebie, zwłaszcza w tym świecie naszym dzisiejszym, kiedy coraz więcej i coraz głośniej, nawet dzięki takim osobom właśnie jak nasi goście w naszych podcastach, mówi się o różnych drogach wyjścia właśnie z tego problemu, bo jest to problem, problem na całe życie, co też Mirek podkreślał w swojej wypowiedzi. Jak zmieniła się Wasza świadomość, kiedy już uznaliście swoją chorobę i zaakceptowaliście to, że to sięganie po kieliszek, czy po kolejną puszkę z piwem, czy po otwarcie kolejnej butelki z winem, to nie jest nic naturalnego, nic normalnego, a właśnie chorobowe zachowanie. Czy się Wasze życie zmieniło? Monika, Ty jesteś dopiero na początku tej drogi, ale wiedzę masz z tego, co słychać.
Musisz sama siebie pilnować i musisz sama sobie powiedzieć, że ty to... Wiem, tak, no to jest ta świadomość... Ty, ty, nie ktoś, nie przerzucaj, wiesz, na kogoś, ty mnie pilnuj, czy ja nie będę pił. On tam pojedzie, też się będzie chciał pobawić, a nie ciebie pilnować, wiesz o co chodzi. Wiem, wiem, wiem. Żeby nie być obciążeniem ze swoją chorobą, jasne, No i takich pokus w życiu, tutaj akurat się nadarza wesela, ale takich pokus z dnia codziennego pojawia się mnóstwo przecież. To ja bym chciała, żebyśmy tę część wypowiedzi Twojej jeszcze zakończyli takim pytaniem. Powiedz mi Monika, kogo ty dzisiaj widzisz, jak patrzysz w lustro? W tej chwili widzę osobę, która chce walczyć, która chce się wyleczyć, znaczy się wyleczyć się nie da, która chce walczyć o siebie i jestem z siebie bardzo dumna, mimo tych krótkich dwóch tygodni, tak?
Naprawdę polecam pospotykać się, pochodzić i trochę spojrzeć do środka, do siebie. Można poznać siebie naprawdę. Ja poznałem tego prawdziwego Mirka takiego, jakim teraz jestem. I to jest piękne. Właśnie w trzeźwieniu ten proces poznawania siebie Monika też podejmuje dobre kroki, bo czyta, robi rozpoznanie w temacie, no i słucha się też swojego sumienia, patrzy na swoich bliskich. Nieważne jest tak naprawdę, jaką kto wybierze drogę, ważne jest, żeby spróbować, czy się potknie, no to jest pytanie, Na które odpowiedzi jednoznacznej nie ma, jest wiele osób, które się potyka na swojej drodze. Czy to źle, czy to wstyd się potknąć? Oczywiście, że nie wstyd, bo jesteśmy tylko ludźmi i różne emocje, różne sytuacje, różne zachowania nami kierują.
Najistotniejsze przesłanie dzisiejszego podcastu. Dziękuję Wam bardzo za możliwość współpracy z Wami w dzisiejszym podcastzie. Dziękujemy właśnie bardzo serdecznie. Dzięki Monika. Dzięki, do widzenia. Dziękujemy Mirku. Dzięki również. I dziękujemy tym wszystkim, którzy znaleźli czas, żeby posłuchać wypowiedzi naszych gości. Warto też do nich sięgnąć, raz jeszcze posłuchać, bo za każdym razem, kiedy odpala się nasz podcast, można usłyszeć zupełnie co innego, bo mamy inny humor, bo mamy inne okoliczności dnia, które albo nas przytłoczyły, albo gdzieś wyniosły w górę, że co innego było nam potrzebne do zabrania ze sobą z takiego podcastu. Raz jeszcze przypominam też, że możecie komentować
Pokazano wszystkie 9 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Wprowadzenie do tematu wstydu w chorobie alkoholowej i rozmowa o jego znaczeniu.
Monika opisuje swoje doświadczenia z wstydem w chorobie alkoholowej, w tym wpływ na rodzinę i sytuację zawodową.
Mirek opisuje swoją perspektywę na alkoholizm, nie doświadczając wstydu związanego z piciem.
Monika opowiada o swoim przeżyciu trzeźwości i czuciu wstydu w chorobie alkoholowej.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.