Trump, Putin i Xi. Nowa Jałta?
Trump, Putin i Xi Jinping przy jednym stole. Spotkanie w chińskim Shenzhen może mieć znaczenie nie tylko dla relacji między największymi mocarstwami, ale również dla przyszłości wojny w Ukrainie i bezpieczeństwa Europy.Rosja wraca do postulatów przedstawionych jeszcze w grudniu 2021 roku, domagając się zmian w europejskim systemie bezpieczeństwa, ograniczenia obecności NATO na wschodniej flance i uznania swoich interesów w regionie.Podczas ostatniej rundy rozmów w Abu Zabi Moskwa ponownie podniosła kwestię stworzenia nowej architektury bezpieczeństwa w Europie. Czy mamy do czynienia z powrotem do rosyjskiego ultimatum sprzed pełnoskalowej inwazji? Jakie znaczenie ma włączenie kwestii bezpieczeństwa europejskiego do rozmów z udziałem Stanów Zjednoczonych i czy rozmowy największych mocarstw mogą doprowadzić do porozumienia ponad głowami Ukraińców i Europejczyków?O rosyjskiej strategii, amerykańskim podejściu do negocjacji i konsekwencjach dla europejskiego bezpieczeństwa rozmawiamy z Ernestem Wyciszkiewiczem i Andrzejem Kohutem.
Dzień dobry, z tej strony Łukasz Zieliński. Rozmowy dotyczące zakończenia wojny w Ukrainie coraz wyraźniej wykraczają poza kwestie przyszłości samego konfliktu. Rosja wraca do postulatów przedstawionych jeszcze w grudniu 2021 roku domagając się zmian w europejskim systemie bezpieczeństwa, ograniczenia obecności NATO na wschodniej flance i uznania swoich interesów w regionie. Podczas ostatniej rundy rozmów w Abu Zabi Moskwa podniosła kwestię stworzenia Nowej architektury bezpieczeństwa w Europie. To sygnał, że Kreml nie traktuje negocjacji wyłącznie jako rozmów o zakończeniu wojny, ale także jako szansy na realizację znacznie szerszych celów strategicznych. Dziś właśnie trwają rozmowy między Xi Jinpingiem a Władimirem Putinem Shenzhen.
A jutro rozmowy trójstronne również z Donaldem Trumpem. I o tym będziemy dziś tu w studiu rozmawiać. O tym, co Rosja planuje i jaką architekturę bezpieczeństwa Europy nową tutaj stawia. I będziemy o tym rozmawiać z naszymi ekspertami. Ernestem Wyciszkiewiczem, dzień dobry. Dzień dobry. I Andrzejem Kohutem, dzień dobry Andrzeju. Dzień dobry, cześć. To jest podcast Ośrodka Studiów Wschodnich. Czy to, co Rosja mówiła w Abu Zabi przy stole negocjacyjnym, to jest faktyczny powrót do ultimatum z grudnia 2021 roku? Czy coś nowego jeszcze tutaj doszło? Ernest Wyciszkiewicz. W większości mamy podobne postulaty, zwłaszcza jeżeli chodzi o kwestie rozszerzenia NATO, wycofania infrastruktury natowskiej z naszego regionu, czyli cofnięcia się w czasie do lat 90., tak aby sytuacja bezpieczeństwa w regionie wyglądała tak,
Wówczas, więc tu mamy w zasadzie podobieństwo duże. Sytuacja jest inna, to znaczy wówczas, pamiętajmy, to był czas, kiedy Rosja przygotowywała się do inwazji i to ultimatum zgłoszone w grudniu 21 roku, przede wszystkim było traktowane po pierwsze jako niewykonalne, jako raczej sygnał tego, że Rosja tak wysoko stawia poprzeczkę negocjacyjną, że chce doprowadzić de facto do stworzenia sobie pretekstu do inwazji. To się stało, bo potem uznano, że Zachód nie odpowiedział w sposób Konstruktywny i doszło do wojny, ponieważ pamiętajmy, i to jest bardzo istotne, w rosyjskiej retoryce doszło do pewnej zmiany fundamentalnej w ostatnich trzech latach, to znaczy wojna tocząca jest Zachodem. I te pierwotne przyczyny wojny, o których Rosjanie mówią, Ławrow, Putin, Pieskow, stają się przede wszystkim związane z jakoby, rzekomo negatywnym, agresywnym stosunkiem Zachodu, czytaj NATO, do Rosji od lat 90.
Oczywiście jeszcze możemy głębiej spojrzeć, co zmusiło Rosję do agresji na Ukrainę. To jest ta logika. Więc dzisiaj Rosja wraca znów do tego, bo znalazła dobrego rozmówcę. Znaczy rozmówcę, który początkowo akceptował ukraińską wersję, to znaczy, jeżeli chodzi o rozwiązanie konfliktu rosyjsko-ukraińskiego. Zawieszenie broni, wstrzymanie ognia i rozmawiamy o pokoju. A teraz przyszedł na stronę rosyjskiej wizji, czyli trzeba poradzić sobie z architekturą bezpieczeństwa europejskiego, cokolwiek to znaczy. Termin też jest bardzo rosyjski. No właśnie, co się kryje pod tym hasłem, bo to była główna propozycja tych rozmów przez Mielińskiego, tak? Tak. Rzecz jest bardzo prosta. Tak naprawdę chodzi o weto rosyjskie, jeżeli chodzi o jakiekolwiek zmiany w sytuacji bezpieczeństwa w regionie.
Jest taki słowo, taki termin klucz, który jest w rosyjskiej nomenklaturze od lat, ale ostatnio znów nabrał wagi. Zasada niepodzielnego bezpieczeństwa. Ona jest w dokumentach, jest w dokumentach o BWE, jest czymś naturalnym. To znaczy, że działania państw generalnie nie powinny szkodzić bezpieczeństwu ich sąsiadów, partnerów. I to powinno ze sobą współgrać. Rosja traktuje tę zasadę wybiórcze jako nadrzędną, a jej towarzyszą inne, bardzo istotne, równorzędne, czyli prawo do wyboru sojuszu międzynarodowych, prowadzenia własnej polityki bezpieczeństwa i decydowania o samym sobie. Rosja rozdziela te rzeczy, uważa, że zasada niepodzielnego bezpieczeństwa daje jej prawo weta, Na wszelkie w zasadzie działania sąsiadów, które ona uzna, nie wiadomo na podstawie jakich kryteriów, za zagrażające jej bezpieczeństwo.
Czyli wracamy do tego, co było w połowie lat 90. Wtedy Rosja chciała oficjalnego weta na rozszerzenie NATO. Tego się nie udało. To teraz owija to w taką nomenklaturę trochę prawną, międzynarodową zasady niepodzielnego bezpieczeństwa i próbuje to przeforsować jako znów rodzaj weta na jakiekolwiek działania, które ona uzna, że jej zagrażają. A jakie to działania, to Rosja będzie decydować sama. Dlaczego administracja Trumpa zgodziła się włączyć do rozmów właśnie kwestie szerszej architektury bezpieczeństwa europejskiego? Czy to jest element takiego pragmatycznego podejścia do negocjacji, czy właśnie zmiana w amerykańskim myśleniu o Europie? Ja bym powiedział, że to jest element pewnej strategii administracji Trumpa, jaka została przyjęta w negocjacjach z Rosją właściwie od samego początku.
Czasami jest to presja, czasami jest to wsparcie dla Ukrainy, by mocniej uderzała w obiekty na terenie Rosji, czasami są to dodatkowe sankcje gospodarcze, czasami wręcz przeciwnie. To jest luzowanie tej struktury sankcyjnej, otwieranie się na pewne postulaty rosyjskie, sugerowanie, że pewne porozumienie korzystne również dla Rosji jest możliwe. I trochę w tym duchu negocjatorzy Donalda Trumpa przedstawiają również tą zmianę zakresu negocjacji. Jest to założenie z ich strony, że aby ten konflikt udało się trwale załagodzić, aby on nie powracał w przyszłości, jest potrzebna jakaś rozmowa o tym, jak w przyszłości Europa będzie Jakie będzie miejsce Rosji w tej Europie? Na to jest pewna zgoda, natomiast to nie oznacza też automatycznie zgody na rosyjskie postulaty.
To znaczy to, co wydarzyło się w okolicach szczytu w Abu Dhabi, to z jednej strony były amerykańskie negocjacje z Europejczykami, które nastąpiły po tym europejskim oburzeniu ze względu na dołączenie tych postulatów dotyczących zmiany architektury bezpieczeństwa. Z drugiej strony to znamy za pośrednictwem amerykańskich mediów osób, które miały być blisko tych negocjacji. Amerykańska odpowiedź bezpośrednia na te rosyjskie postulaty była taka, że warunki zmieniły się jednak od 2021 roku i dziś Amerykanie oczekują rosyjskiej propozycji dotyczącej tej struktury bezpieczeństwa, architektury bezpieczeństwa, ale takiej, która będzie uwzględniała również kroki rosyjskie, kroki, które Rosja podejmie, aby deeskalować napięcia w Europie, co raczej jest sprzeczne z oczekiwaniami Rosji, ale tu jakby zostawiam pole Ernestowi.
Czy Waszyngton rozumie, że dla Rosji ta kwestia bezpieczeństwa europejskiego nie jest dodatkiem do negocjacji, a głównym celem? Ja nie jestem w stanie odpowiedzieć na to, co siedzi w ich głowach, natomiast dla nich w tej logice, jak ja staram się ją zrozumieć, to jest próba wyjścia naprzeciw oczekiwaniom rosyjskich, bez których Rosja nie chce pójść dalej. Przetestowanie kolejnego sposobu, kolejnego elementu, który trzeba w te negocjacje włączyć, Names mentioned.
Names mentioned. To w ogóle ciekawy sposób, jaki był przedstawiony. Dlatego, że dyrektor jednego z departamentów MSZ rosyjskiego, pan Drobinin, na jednej z konferencji w zasadzie dał taką wykładnię tej zasady, o której mówiłem przed chwilą niepodzielnego bezpieczeństwa oraz jak zbudować nowy ład w Europie, ponieważ stary, jego zdaniem i zdaniem rosyjskich elit, upada albo już upadł i na tych ruinach trzeba coś nowego skonstruować. I ta wizja wygląda tak, że nie przeczymy, mówię jako Rosjani, nie przeczymy, że jest sens istnienia NATO i sojuszy obronnych.
My mamy własne z Białorusią, mamy Organizację Bezpieczeństwa Zbiorowego na obszarze postsowieckim. Natomiast widzimy pewną asymetrię, jeżeli chodzi o gwarancję bezpieczeństwa, więc żebyśmy się wszyscy czuli bezpieczniej, to warto też pomyśleć o paktach o nieagresji takich bilateralnych. Trochę jakbyśmy 100 lat wstecz się spojrzeli, przed II wojną światową też była taka fala paktów o nieagresji. Idea jest bardzo prosta i oczywiście szkodliwa z naszej perspektywy, dlatego że to będzie budować, budowałoby pewien konflikt zobowiązań. Bo wyobraźmy sobie, że Rosja ma pakt od nieagresji z jednym członkiem NATO, inny członek NATO poddawany jest jakiejś presji politycznej, być może prowokacjom wojskowym, a może atakowi. Wówczas mamy artykuł 5, który wiąże to państwo, z którym Rosja ma pakt od nieagresji i obowiązkiem wsparcia, ale z kolei mamy pakt tego państwa z Rosją, w którym być może zawiera jakieś postanowienia, które nakładają obowiązek nieruszania z pomocą temu państwu, a może jakiejś neutralizacji zachowania.
Chodzi o stworzenie pewnego jakby systemu zobowiązań, które będą ze sobą sprzeczne, po to, żeby doprowadzić do osłabienia i spójności sojuszu i pewnej też kłopotu w razie wystąpienia kryzysu. Czy to jest wykonalne? Moim zdaniem dzisiaj nie, zdecydowanie, bo to jest, pamiętajmy, że jest to rodzaj wizji, którą Rosja określi. To nam mówi raczej o tym, jaki świat Rosja chciałaby widzieć, jaki odpowiada, jak jest pożądany. Natomiast nie widzę dzisiaj podstaw wśród naszych sojuszników na to, aby ktokolwiek był w stanie pójść na tego rodzaju rozwiązania. Ale to dobrze, że zostało to bardzo szczegółowo naprawdę rozrysowane, bo pozwala też jakby dzisiaj identyfikować argumenty, które przemawiający przeciwko pójściu tym dropem. Czy to już jest sam w sobie sukces Putina, że USA zgodziły się rozmawiać właśnie o europejskim systemie bezpieczeństwa?
To co Andrzej powiedział jest słuszne, że jakby nie akceptują w pełni oczywiście wizji, która stoi za tymi pojęciami. Może nawet ich nie rozumieją do końca, ale Rosjanie trochę infekują tę debatę takimi pojęciami po to, żeby się potem do nich odwoływać. Bo jeżeli połączymy tę retorykę rosyjską, że trzeba przede wszystkim poradzić sobie z pierwotnymi przyczynami wojny, przez które oni rozumieją błędy Zachodu i politykę Zachodu. I połączymy teraz to z dyskusją na temat sekwencji, jak ich zdaniem i dzisiaj zdaniem administracji Trumpa powinno wyglądać rozwiązanie konfliktu, czyli najpierw architektura, a więc naprawienie błędów Zachodu de facto, a potem rozmawiamy o pokoju. To jest to rodzaj przemycenia do naszej debaty szkodliwej sekwencji wydarzeń i niektóre media niestety w Europie czy na Zachodzie też idą tym tropem, więc to jest pewien sukces.
Ale jakie są szanse realizacji tej wizji, rzeczywiście wypełnienia tych postulatów, które Rosja składa? No tutaj bym postawił jednak znak zapytania i choćby udany atak na Most Krymski pokazuje, gdzie są granice. Jeżeli chodzi o rosyjskie granice, żeby stworzyć wizję nowego świata, nie są w stanie poradzić sobie z toczącym się konfliktem. Wróciłbym do rozmów w Stambule w 2022 roku. Na ile ich przebieg i przedstawiane wówczas warunki mogą być tym punktem odniesienia tych dzisiejszych negocjacji? Pamiętajmy, że Stambuł to była rozmowa o Ukrainie. De facto były to warunki kapitulacji Ukrainy, które Rosja przedstawiła jako sposób na rozwiązanie tego konfliktu tam. Chodziło w dużej mierze o w zasadzie pozbawienie Ukrainy zdolności do obrony, ograniczenie ich liczebności, ich armii chyba do 85 tysięcy i generalnie ograniczenia znacznego w ogóle uzbrojenia.
Tam jeszcze była sprawa gwarancji bezpieczeństwa. Rosja zaproponowała siebie, czy agresor proponuje siebie jako gwaranta bezpieczeństwa kraju, który zaatakował. I jeszcze stworzył taką konstrukcję, że w momencie, gdy dojdzie do takiej zbiorowej dyskusji między gwarantami na temat tego, czy udzielać gwarancji, czy nie, to Rosja powinna też mieć prawo beta, czy jednak będziemy tę gwarancję realizować. Więc tak to w Stambule wyglądało, Ukraina to odrzuciła. Dzisiaj w tych postulatach, które przynajmniej wyciekły dzięki amerykańskiej prasie, bo nie widzieliśmy tych dokumentów, Tam się pojawiły bardzo podobne rzeczy i ograniczenie wojskowe Ukrainy, ale de facto demilitaryzacja Odessy Mikołajewa, czyli zablokowanie Ukrainie możliwości obrony szlaków czarnomorskich i wypchnięcie jej wojskowe zupełnie z akwenu Morza Czarnego, co tylko świadczy o tym, że Ukraińcy bardzo skutecznie poradzili sobie z trwotą czarnomorską rosyjską i to sprawia, że Rosjanie tego się bardzo mocno domagają.
Jak z perspektywy Waszyngtonu wygląda Dziś ta relacja między bezpieczeństwem Ukrainy a bezpieczeństwem wschodniej flanki NATO. Czy te kwestie są traktowane jako nierozerwalne? Wiesz, trzeba pamiętać też, patrząc na pozycję Stanów Zjednoczonych w tych negocjacjach, że z perspektywy amerykańskiej administracji, to poznaliśmy dzięki chociażby dokumentom strategicznym, Rosja nie jest dziś traktowana jako zagrożenie.
W strategii bezpieczeństwa narodowego mieliśmy takie zdanie mówiące o tym, że Rosja jest postrzegana jako zagrożenie przez europejskich partnerów, a nie, że jest zagrożeniem. Krótko mówiąc, wnioski jakie administracja Trumpa wyciągnęła z tego konfliktu na Ukrainie są takie, że Rosja nie jest w stanie militarnie narzucić swojej woli nawet Ukrainie pomimo pięcioletniego W związku z tym zagrożenie jakie może tworzyć dla innych państw europejskich, państw natowskich jest przeszacowane. Natomiast istnieje pewne ryzyko konfliktu ze względu na nieufność obydwu stron, że to w pierwszej kolejności należy załagodzić i może to tworzy pewne miejsce dla rozmów o zmianach w architekturze bezpieczeństwa. No i przede wszystkim, że tym czynnikiem, który wszystko
Wygładzi będą wzajemne relacje biznesowe, zarówno korzystne dla Stanów Zjednoczonych, jak i korzystne bezpośrednio dla otoczenia Donalda Trumpa. Natomiast problem moim zdaniem po stronie amerykańskiej powodujący, że wciąż Amerykanie rozbijają się o ścianę w tych próbach negocjacji z Rosjanami jest taki, że mylnie odczytują hierarchię i priorytety po stronie rosyjskiej. Znaczy z perspektywy amerykańskiej sytuacja wygląda w ten sposób, Znaczy, że Rosja przeszacowała swoje siły, ugrzęzła w konflikcie, który kosztuje ją życie żołnierzy oraz narzuca poważne koszty gospodarcze, że szuka wyjścia z twarzą z tego konfliktu i jeżeli tylko takie wyjście z twarzą uda się zapewnić, to kuszące okażą się te korzyści biznesowe,
Które gdzieś majaczą na horyzoncie, o których zresztą sama Rosja mówi, bo to przecież jest rosyjska taktyka od samego początku. Dziś wiemy, że jeszcze zanim administracja Trumpa rozpoczęła swoje urzędowanie, zanim prezydent Trump wrócił do gabinetu owalnego, Rosjanie już snuli wizję tej biznesowej kooperacji. Z perspektywy amerykańskiej dlatego dzisiaj sytuacja dojrzewa do porozumienia. Rosja ich zdaniem odczuła na swojej skórze bardzo dotkliwie konsekwencje tej wojny, w tym rosyjskie społeczeństwo. Myślę tutaj o tych atakach na rafinerię, problemach z dostępnością. Z drugiej strony te propozycje współpracy z Amerykanami, powrotu do handlu surowcami na szerszą skalę mają być na tyle kuszące, że przytrzymają Rosję przy stole i skłonią ją do pewnych ustępstw.
To zdają się sugerować te ostatnie posunięcia amerykańskie. Zresztą ta umowa dieslowa, którą Trump ogłaszał, a z której niewiele, jak się okazuje, wyszło, jeżeli chodzi o korzyści dla samych Stanów Zjednoczonych, Też była pomyślana w tej logice, to znaczy z jednej strony oczywiście to miał być przedwyborczy sukces dla Donalda Trumpa i pewien argument za głosowaniem na republikanów w tych wyborach połówkowych, które już za nami, ale z drugiej strony to miała być demonstracja pewnej dobrej woli amerykańskiej względem Rosji, żeby Unaocznić Moskwie, że te korzyści biznesowe są rzeczywiście w zasięgu ręki i w ten sposób przyspieszyć proces negocjacyjny. Więc myślę, że obserwując działania amerykańskie na tym polu trzeba mieć w głowie tą logikę, która po stronie amerykańskiej stoi.
Panowie, przechodzimy do dzisiejszych i jutrzejszych rozmów w Shenzhen z całkowitym pominięciem strony europejskiej. Jak Putin postrzega te spotkanie, Ernest? Z perspektywy rosyjskiej, bo to Rosja była tym graczem, który się od wielu tygodni najbardziej domagał tego, aby doszło do spotkania. Bardzo znaczące były wczorajsze takie medialne informacje, że Rosjanie bardzo chcą, żeby część spotkania trójstronnego była przez telewizję, I to w zasadzie mówi wszystko o tym, do czego Rosja potrzebuje tego spotkania jutro. To jest sposób na zademonstrowanie tego, że nie jesteśmy izolowani. Ba! Nie tylko nie jesteśmy izolowani, a należymy do tego grona graczy, którzy jakoby decydują o przyszłości świata i z tej perspektywy, metaperspektywy, jakby rysują przyszły ład międzynarodowy.
Za tym się niewiele kryje formalnie, niewiele z tego będzie, jeżeli chodzi o jakiekolwiek porozumienia. Tutaj jest takie moje zdanie, można mnie sprawdzić za dwa dni. Natomiast Rosji chodzi przede wszystkim o efekt demonstracyjny, o zaprezentowanie komu? Rosjanom, to jest narzędzie do propagandy wewnętrznej fantastyczne, tak zwanemu globalnemu południu, czyli wszystkim państwom, które Rosja próbuje kusić na różne sposoby, Nie tyle materialnie, bo tu nie ma specjalnie potencjału, choć to też próbuje, ale pewną ideą kogoś, kto sprzeciwia się zachodniej polityce dominacji, odwołuje się do tych kolonialnych nut, które dobrze są odbierane tam. Próbuje przedstawiać siebie jako rodzaj alternatywy i takie trójstronne spotkanie rzeczywiście wysyła sygnał do wielu, że
Być może Putin do tej ligi rzeczywiście należy. To, że jak spojrzymy na potencjał Chin i Stanów, to zobaczymy, że Rosja przy nich jest karłem. Jak wyłączymy z poza nawias arystnały jądrowe, to w zasadzie nie ma niczego zaoferowania. Stała się młodszym bratem Chin, wspieranym podczas wojny. Bez Chin Rosja gdzieś nie byłaby w stanie w żadnym razie tego konfliktu dźwignąć i technologicznie, i gospodarczo. I Rosjanie to wiedzą, natomiast to pozwala jednak, to spotkanie pozwala budować zupełnie inną wizję. Wystarczy przeczytać świeżutkie wystąpienie Putina na forum APEC. Przy okazji tego się to spotkanie odbywa. Po Xi i tam widzimy po prostu propagandę sukcesu. Akapity o sztucznej inteligencji, o rosyjskich modelach językowych, o tym, że to wszystko pięknie zmierza ku świetlanej przyszłości.
Więc to wszystko ma budować ten obraz Rosji, która jak równy z równym z Amerykanami i z Chińczykami ustala przyszły porządek. Więc w tym sensie trzeba przyznać, że może być pewien sukces rosyjski, jeżeli chodzi o ten obrazek. Natomiast za tym niewiele się kryje. Zdecydowanie ważniejsze są rozmowy chińsko-amerykańskie. Tam się dużo więcej dzieje, dużo gęściej jest, jeżeli chodzi o konfrontację, kooperację. Putin bardzo chciał tego spotkania. Chiny trochę stawiały okoniem i nie do końca Chińczycy wiedzieli, czy chcą to zrobić. Na dzisiaj, bo to trzeba zweryfikować, ponieważ też bardzo mało wiemy, jeżeli chodzi o agendę, ona się zmienia, jest bardzo chaotyczny obieg informacji na ten temat. Na dzisiaj nie ma być rozmowy o Ukrainie, bo to był problem. Czy ta trójka będzie rozmawiać o konflikcie rosyjsko-ukraińskim z wyłączeniem Europy ponownie, czyli będzie decydować o czymś, co jest fundamentalne dla nas.
Dzisiaj to jest niejasne. Trump mówił, że będzie rozmowa. Kilka słów padło chyba wczoraj, ale z kolei, gdy wczytamy się w jakieś formalne agendy, nie ma nic na ten temat, ale być może to się zmieni dzisiaj. Rosja chciała do tego doprowadzić. Chiny nie do końca były też chętne, żeby rozmawiać o Ukrainie, ale to poczekajmy na komunikat końcowy. Z tego co wiem, trwają teraz prace właśnie nad uzgodnionym przez trzy strony jakimś oświadczeniem i to będzie ciekawe. Andrzej, czy w takim razie Amerykanie mogą rozmawiać z Chinami o kwestiach handlowych, technologicznych i strategicznych podczas tych rozmów? To założenie jest takie, że te tematy pojawią się na stole. Dalszy rozejm, jeżeli chodzi o wojnę celną i jej pochodne, czyli między innymi chińskie restrykcje na metale ziem rzadkich, przedłużenie tego rozejmu to jest istotny punkt.
Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Eksperti omawiają sytuację Rosji w negocjacjach i jej cele strategiczne.
Eksperti analizują postulaty Rosji dotyczącze rozszerzenia NATO i architektury bezpieczeństwa Europy.
Eksperti omawiają strategię administracji Trumpa w negocjacjach z Rosją.
Eksperti szczegółowo omawiają zasadę niepodzielnego bezpieczeństwa i jej implikacje.
Eksperti analizują reakcję USA na postulaty Rosji i szanse ich realizacji.
Eksperti omawiają rolę Ukrajany w negocjacjach i jej wpływ na sytuację.
Eksperti analizują strategię amerykańską wobec Rosji i jej cele.
Eksperti omawiają przyszłe rozmowy w Shenzhen i ich znaczenie.
Eksperti analizują rolę Chin w negocjacjach i ich relacje z USA.
Eksperti omawiają znaczenie obecności Xi w rozmowach i jej wpływ na negocjacje.
Eksperti analizują perspektywy przyszłych negocjacji i ich wpływ na sytuację.
Analiza roli Europy w negocjacjach między Stanami Zjednoczonymi, Rosją i Chinami, z uwzględnieniem problemów związanych z brakiem kompetentnych przedstawicieli europejskich.
Wyjaśnienie trudności włączenia Europy do negocjacji i konsekwencji tego dla przyszłych rozmów.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Trump, Putin i Xi Jinping przy jednym stole. Spotkanie w chińskim Shenzhen może mieć znaczenie nie tylko dla relacji między największymi mocarstwami, ale również dla przyszłości wojny w Ukrainie i bezpieczeństwa Europy.Rosja wraca do postulatów przedstawionych jeszcze w grudniu 2021 roku, domagając się zmian w europejskim systemie bezpieczeństwa, ograniczenia obecności NATO na wschodniej flance i uznania swoich interesów w regionie.Podczas ostatniej rundy rozmów w Abu Zabi Moskwa ponownie podniosła kwestię stworzenia nowej architektury bezpieczeństwa w Europie. Czy mamy do czynienia z powrotem do rosyjskiego ultimatum sprzed pełnoskalowej inwazji? Jakie znaczenie ma włączenie kwestii bezpieczeństwa europejskiego do rozmów z udziałem Stanów Zjednoczonych i czy rozmowy największych mocarstw mogą doprowadzić do porozumienia ponad głowami Ukraińców i Europejczyków?O rosyjskiej strategii, amerykańskim podejściu do negocjacji i konsekwencjach dla europejskiego bezpieczeństwa rozmawiamy z Ernestem Wyciszkiewiczem i Andrzejem Kohutem.