Jak znaleźć święty spokój? | Magda Rocławska w Opal w kamerze

I wtedy te uczucia się pojawiają, ale na przykład wtedy, kiedy bodziec jest bardzo duży. I to mogą być na przykład osoby uzależnione od sportów ekstremalnych. I one potrzebują tego ekstremalnego sportu, żeby coś poczuć. I wtedy zaczynają czuć, OK, jestem żywy, jestem żywa, czuję szybki powiew wiatru na twarzy, jak jadę bardzo szybko na nartach na przykład. I to są takie ich strategie na to, żeby odzyskać trochę czucia, żeby odzyskać trochę połączenia z tym nurtem życia. Ale kiedy wracają do swojej codzienności i mają na co dzień poczuć jakieś emocje, to jest im trudno, bo te bodźce, które do nich przychodzą, są po prostu za niskie. Znaczy my w ogóle jako ludzie szukamy coraz to mocniejszych bodźców.

Więc jeżeli będę tak praktykować systematycznie i będę zmieniać na przykład przy praktyce formalnej codziennie rano swoje myślenie przez 10 minut, następnego dnia przez 10 minut, przez 6 tygodni, pół roku, to za pół roku moje myślenie już będzie nieco inne. I wróćmy może jeszcze do tych początków tej medytacji. Początków tej medytacji, ale też właśnie do tego, że różne osoby mogą medytować niezależnie od tego, jaki mają temperament, niezależnie od tego, czy są ekstrawertykami, czy są introwertykami, dlatego że medytacja jest bardzo szerokim pojęciem. Które mieści w sobie całekrocie różnych praktyk kontemplacyjnych. Więc możemy sobie wybrać praktykę, która będzie typowo siedzącą praktyką z wąskim punktem skupienia uwagi.

Chciałby tego spokoić, czy nie? Myślę, że chciałby, tylko nie wie jak, albo po prostu nie korzysta z żadnych narzędzi. Wiesz, jak to jest. Wiesz, że powinnaś, ale tego nie robisz. Skoro rozmawiamy o medytacji, to może tutaj przy tym pozostanę na razie. W przypadku takich osób warto, żebyśmy zdali sobie sprawę z tego, Że czasy się zmieniły i naprawdę życie przyspieszyło i trudno nam będzie znaleźć godzinę na medytację w ciągu dnia. Ale tak naprawdę wszystkie te momenty, które pomogą nam się zatrzymać, one będą w nas budowały właśnie ten nowy nawyk. Nawyk tego, żeby się zatrzymywać. Więc ja zawsze staram się zachęcać swoich klientów do tego, żeby zaczynali swoją praktykę medytacji od trzech minut dziennie, jeśli nie mają więcej czasu.

O co w tym wszystkim chodzi? Niektórzy mają taką umiejętność skupienia uwagi na czymś, Oddych przeponowy mnie uspokaja. Wchodzić w ten stan wyregulowania poprzez oddech przeponowy na przykład, wracam sobie, czyli mam jakieś narzędzie, które pomaga mi opanować to, co czuję i wtedy zostawiam to, co było trudne.

To jest jakaś mała część naszego całego organizmu. A kiedy zaczynamy doświadczać życia poprzez nasze ciało, kiedy zaczynamy ucieleśniać nasze doświadczenia, zaczynamy dopuszczać do siebie różne rzeczy poprzez zmysły, to zaczynamy po prostu dużo szerzej i dużo głębiej doświadczać życia. Bo ciało jako pierwsze wie, że coś jest nie tak wedle totalnej biologii, to też o tym mówiłam chociażby w wywiadzie z Agnieszką Mładej-Ul, że nawet jest taka książka, Gabor Mate napisał, kiedy ciało mówi nie. W ogóle bardzo trudna książka, zacznijmy od tego, ale... Ciało jako pierwsze pokazuje sygnały, czyli szepcze, a my bardzo często dyskryminujemy, dopóki nie dojdzie coś do naszej kopuły, czyli do głowy, że nie zdamy sobie sprawy, że coś nam nie służy, czy jakaś relacja, czy właśnie układ, cokolwiek, w którym tkwimy, to nie podejmiemy decyzji, a ciało już jako pierwsze pokazuje chociażby poprzez wzrost temperatury ciała, czyli gorączka.

Jak ktoś w weekendy ma gorączkę, a w tygodniu jest zdrowy, albo że komuś coś drętwieje, albo kostki puchną, albo kolana bolą, albo jeszcze coś innego, to to jest pierwszy sygnał do tego, że coś może tutaj nie zagrać. Jakie ty masz podejście do totalnej biologii? Za mało znam temat, żeby się wypowiadać. Ale znasz temat, w sensie wiesz, że... Tak, tak, jak najbardziej. Wspomniałaś też o Gaborze Matą. O Gabora Mate się uczyłam przez rok na Compassionate Inquiry. Przeczytałam wszystkiego książki i bardzo, bardzo ze mną rezonuje. Jestem zwolenniczką tego, że ciało pierwsze wie, ciało najpierw szepcze, potem mówi, potem krzyczy, a kiedy my go nie słuchamy, to po prostu się wyłącza już zupełnie.

Fajnie, bardzo Ci dziękuję Magda, bo dużo też takiego pokoju, spokoju, pokoju we mnie wlałaś podczas naszej rozmowy. Ja nie potrafię, ja się jeszcze tak nie wzięłam za tą medytację i dlatego się też cieszę, że poznałam Ciebie i że tutaj dałaś swój głos w programie, bo trzeba po prostu dojrzeć do pewnych rzeczy. I jak mówisz, że to niekiedy nie trzeba robić całej otoczki, tylko właśnie pójść do parku, zatrzymać się, popatrzeć, to to już są pierwsze kroki do tego, żeby złapać to tu i teraz, tę uważność. A tego nam dzisiaj niestety brakuje i medytacja jest przede wszystkim dla osób, które chcą pracować ze swoją koncentracją, które narzekają na to, że zapominają, że mają mgły mózgowe.

Natomiast dla tych osób, które mają chociaż jakiś element kontaktu ze sobą jeszcze, Albo nawet dla tych, którzy czują, że może tego nie mają, to zachęcam, żeby jednak spróbować to, żeby tak wewnętrznie poczuć, skontaktować się ze swoim sercem, skontaktować się ze swoim ciałem, skontaktować się ze swoją intencją zdrowienia, skontaktować się ze swoją intencją miłości i poczuć całym, cieleśnie, w którą stronę mnie prowadzi, czy do tego człowieka mi się ciało otwiera, czy przy tym człowieku mi się ciało zamyka. Czy ja mam ruch w tamtą stronę, czy mam raczej ruch wycofania się? Dzięki. Dajcie proszę znać w komentarzu, bo można komentować tutaj na Spotify, jakie jest Wasze podejście do medytacji. Czy medytujecie?