Nieme pismo, martwe na końcu podróży [Poetycki piątek]

Idziemy dalej. Słowa może. Tak, z tego samego pokolenia pochodzi izraelska poetka Margalit Matitiahu i właśnie ona doświadczenie pracy w języku oddała w wierszu słowa. Tutaj już tylko przeczytam polską wersję, tylko tutaj kartkuję, żeby ją odnaleźć. Słowa stają się kłębkami, rozwijam je, toczę, aż tracą sens, szalone z nieistnienia, a ja ugniatam je od nowa, daję im życie, rodzą się, są mi chlebem, rodzą się, są mi winem, nieprzekwitłe w czasie wiecznego trwania.