L05 Fosy i fortyfikacje – O Zmierzchu

I teraz tak, każdy z nas ma jakby mechanizmów obronnych pierwotnych i wtórnych jest jakaś tam paczka. Oczywiście różne szkoły psychoterapeutyczne czy psychoanalityczne może czasami ciupkę inaczej je konceptualizują, powiedzą, że to jest tym, trochę bardziej ten, ale co do zasady jest w miarę zgodność. Ja akurat przygotowując się do tego odcinka korzystałam z diagnozy psychoanalitycznej takiej książki Nancy McWilliams, bo po prostu bardzo mi odpowiada to, jak ona myśli o rzeczach i jak ona pisze, ale... Może ci napotkać pewne subtelne różnice w opisach. Natomiast założenia co do zasady są bardzo zbieżne.

To się nie dzieje, tego zła nie ma. Tym trochę tak rządzi dziecięca magia. Dopóki nie uznam, że coś jest, to tego nie będzie. I o ile w przypadku czterolatków bywa słodkie, to w przypadku osób dorosłych bywa katastrofą. I to jest nasza słynna polijanna. I ja wiem, że wiele osób źle znosi moje odniesienia do tej bohaterki literackiej, ale mam kiepską wiadomość. Ona istnieje jako punkt odniesienia, jako przykład mechanizmu zaprzeczania, nawet w poważnych podręcznikach psychoanalitycznych, jak na przykład ten podręcznik Nancy McWilliams, który wspominałam. No i tak, jest jakąś alegorią zaprzeczania.

Przypominam, że podstawą do tego odcinka jest taka typologia, którą możecie znaleźć w książce Nancy McWilliams, Diagnoza psychoanalityczna. Ale my mamy nieskończoną zdolność do tworzenia w sobie różnych odskoczni i wszystko jesteśmy w stanie wykorzystać do tego, żeby zwiać z rzeczywistości i wpaść w swoją króliczą norę, albo żeby uciec od tego, co czujemy. Ludzie jedzą i muszą to robić i co do zasady to jest dosyć przyjemne, ale potrafią się krzywdzić jedzeniem albo niejedzeniem. Ludzie co do zasady mogą czerpać przyjemność z seksu, ale mogą się tym seksem niszczyć. Sport jest zdrowy, a można się nim samo zaorać i jakby to, jak my potrafimy sobie robić kuku na różne sposoby i wypinać wtyczki z rzeczywistości i z siebie, jest...