L05 Fosy i fortyfikacje – O Zmierzchu

No to jest taki osioł ze Shreka, który głosem fokusa smoka mówi, to ja jestem Bogiem, mniej więcej. I zaprzeczanie, można by powiedzieć, że jest jednolicie niekorzystne. Jedyne przypadki, na które wpadam, w których rzeczywiście to może być adaptacyjne, to są takie ekstrema. Klęski żywiołowe, wojna. Takie momenty, w których jak zignorujemy logikę narzucaną przez zasadę rzeczywistości, to może to nam ocalić życie albo innym ludziom ocalić życie. A poza tymi ekstremami, no to raczej jest źródłem ludzkich nieszczęść. Nie robimy badań, bo może się okazać, że mamy nowotwór. Zaprzeczamy negatywnym informacjom na temat relacji, bo trzeba się będzie z czymś skonfrontować.

My potrzebujemy poczucia sprawczości i potrzebujemy takiej świadomości, że mamy wpływ na ludzi i zjawiska, że możemy kształtować nasze życie. I jak ktoś nam to odbiera, to jest bardzo źle. Ale to jest coś zupełnie innego niż takie wielkościowe fantazje, w których nie ma po prostu limitów. No sky is the limit jest taką omnipotentną, narcystyczną fantazją. Bo to jest ustawienie jednostki jako wszechmocnej, z taką wolą mocy podobną Bogom. I są takie osoby, które muszą czuć omnipotentną kontrolę non-stop. I świat im się bez tego dezorganizuje. I to jest bardzo trudne.