Wściekłe suki

Jest to mięsista książka, która jest zaskakująca, świeża i naprawdę mimo tego, że te opowiadania czasami przyprawiały o dreszcze, to ja nie mogłam się totalnie od nich oderwać. Tak, ja też nie mogłam się oderwać i przeczytałam ją tak na dwa razy. Raz pół i drugi raz pół. Ale myślę, że właśnie tę książkę też można sobie czytać tak dawkując. No co tu ukrywać, na samej okładce widać, że mamy tutaj plamę krwi i bohaterki są wściekłe, no więc jest bardzo dużo po prostu przemocy w tej książce, więc to może być przytłaczające. Dlatego można sobie ją dozować, ale jest tak napisane, że po prostu można ją pacnąć na raz. Tak, ona jest taką odpowiedzią, takim wyrazem wściekłości na tą kulturę maczystowską, którą jest przesiąknięty Meksyk, ale też na takie zjawisko, jakim jest kobietobójstwo, czyli termin, który został specjalnie ukuty w odpowiedzi na to, do jakiej ilości zabójstw kobiet dochodzi w Meksyku.

Tak. No i właśnie wydaje mi się, że niesamowitą siłą tej książki są właśnie, że te statystyki zostają przełożone na konkretne herstorie, które są zakotwiczone w bardzo rozmaitych kontekstach. Opowiadają je kobiety bardzo różne. Z różnych środowisk, różnych zawodów. Z różnych środowisk, uprzywilejowane lub mniej. I one wszystkie są uwikłane w tę taką bardzo maczystowską patriarchalną kulturę. I to co powiedziała autorka, że dla niej zaskakujące było to, że ta książka dotarła do bardzo wielu mężczyzn. I to co oni mówili, ci którzy przeczytali tę książkę, to że dla nich właśnie ta książka pokazuje, że za tymi liczbami są te historie tych kobiet. I kiedy oni przeczytali historie tych kobiet, to dla nich już nie były to tylko liczby, że spojrzeli na tą

Tak, no i czytałyśmy taki artykuł w Krytyce Politycznej, który gdzieś tam tropi te źródła tej przemocy w Meksyku i no jeden z tych edukatorów powiedział, że się poddał po trzech latach, bo no widział, że to jest taki zaklęty krąg, że mężczyźni nie chcą się pozbyć tego przywileju swojego, że sami cierpią na tej kulturze maczystowskiej, ale jednocześnie ten, w ich oczach ten przywilej, który mają, Jakby totalnie nie ma sensu, by go oddać, bo ta władza, którą sprawują, mimo tej ceny, którą też płacą, bo mężczyźni też padają ofiarą nie tylko pod kątem śmiertelnym, ale też całe to uwikłanie w ten system i to, że właściwie jest to dosyć oczywiste, że trafią na tą ścieżkę narkoz. No sprawia, że też znajdują się w tej takiej pułapce, nie?

Tak i on jeszcze tam powiedział coś takiego, chyba też to on był cytowany, że co robi mężczyzna w Meksyku jak umiera mu ojciec. Bije żonę, bo nie umie sobie poradzić z emocjami, więc w tym sensie rzeczywiście ta kultura maczystowska też uderza w dobrobyt mężczyzn, no ale ja bym się tutaj jednak skupiła na tym kobietobójstwie, że to w jaki sposób miasta w Meksyku są pokryte tymi różowymi krzyżami czy zdjęciami dziewczyn zaginionych I wszystkie te historie, które opisała Dahlia de la Cerda, no wbijają w fotel, nie? Tak. Nami wstrząsnęła ostatnio historia Lizy, brutalnie zgwałdzonej i zabitej na ulicach Warszawy.

Którą pozornie mają bohaterki, które są totalnie wyraziste, silne i niesamowite. Rodzi się właśnie ten gniew, który sprawia, że coś się musi zmienić. No oby. Please. Też wszystkie te bohaterki w ogóle jakoś się wyłamują, nie? Teraz w jakiś sposób nie dają się włożyć w te sztywne role, które im narzuca ta właśnie maczystowska patriarchalna kultura. No i niektóre za to spotyka wielka kara, ale no jest tam jakiś taki właśnie, wydaje mi się, że to co powiedziałaś, że to się musi zmienić, że to jest