Wściekłe suki

Ponieważ te opowiadania wyrastają z gniewu i z wściekłości i to jest też temat, który nas bardzo interesuje i który myślę będziemy też zgłębiać w przyszłych odcinkach. Tak. Ale dzisiaj opowiemy o nim na podstawie opowiadań Dahli de la Cerda i są to opowiadania zatytułowane Wściekłe suki. Super tytuł. I jest to pozycja wydana przez wspaniałe wydawnictwo Filtry i bardzo dziękujemy za książki. Tak, dziękujemy. Super lektura. Tytuł, który przyciąga, przykuwa wzrok. Okładka jest też piękna tej książki. Bardzo ładna. No i mocne, mocne, bardzo mocne opowiadania. Mocne opowiadania, ale właściwie to, co mi się też podoba w tej książce, to jest to, że to właściwie nie są opowiadania, ale takie spowiedzi.

Tak i on jeszcze tam powiedział coś takiego, chyba też to on był cytowany, że co robi mężczyzna w Meksyku jak umiera mu ojciec. Bije żonę, bo nie umie sobie poradzić z emocjami, więc w tym sensie rzeczywiście ta kultura maczystowska też uderza w dobrobyt mężczyzn, no ale ja bym się tutaj jednak skupiła na tym kobietobójstwie, że to w jaki sposób miasta w Meksyku są pokryte tymi różowymi krzyżami czy zdjęciami dziewczyn zaginionych I wszystkie te historie, które opisała Dahlia de la Cerda, no wbijają w fotel, nie? Tak. Nami wstrząsnęła ostatnio historia Lizy, brutalnie zgwałdzonej i zabitej na ulicach Warszawy.

Jak mówi właśnie ta Juliana, córka narko, inny rejestr. Jak mówi ta jej przyjaciółka, też trochę inny. Potem jest jeszcze siostra tej przyjaciółki, one pochodzą z kolei z domu Polityka, więc to są dwa takie Powiedzmy, środowiska, które dzierżą władzę w Meksyku. Z jednej strony baroni narkotykowi, z drugiej strony politycy. No i ta przyjaźń też dlatego między Julianą, a tą jej przyjaciółką, która zostaje też zabita, jest takim spotkaniem z tych światów. No ale właśnie ich języki są inne i to z jaką łatwością też Dahlia de la Cerda i tutaj tłumaczka przeskakują między tymi rejestrami mowy, to naprawdę jest niezwykłe, super językowo ta książka.

Tak. To były takie momenty, które mimo tego smutku wywołanego tymi historiami dawały też taki, nie wiem, taki oddech nadziei, że ta sprawiedliwość jest może Nikt nie pytał, ale i tak się wypowiemy!. Dzięki niemu kobiety odzyskują sprawczość. Ja też słuchałam takiej rozmowy z znawczynią literatury latynoamerykańskiej i ona właśnie powiedziała, że właśnie Dahlia de la Cerda jest jednym z takich emancypujących głosów w literaturze tego okręgu kulturowego.