85. Ai Weiwei: Chiny wymazały go z historii.

Niesamowite jest to, jak Ai Weiwei zawsze operuje tą swoją kulturą i jakby bardzo często jest... Dużo elementów, czy jak w tym przypadku dużo ludzi, no bo przecież Chiny swego czasu były bardzo mocno przyludnione. Pamiętacie te wszystkie straszne historie, które mówiły o tym, że Chińczycy po prostu zabijali swoje córki, bo chcieli mieć wyłącznie syna. No, ale o tym nie będę opowiadała, bo na tym się nie znam. Za to opowiem Wam o mojej ulubionej pracy Ai Weiwei'a. Dla mnie jest absolutnie wyjątkowa. Nazywa się Sunflower Seeds, czyli ziarna słonecznika. I praca została wystawiona w 2010 roku w londyńskim Tate Modern.

Tam chyba w jakimś VII wieku z tego, co czytałam. Więc jest to jeden z topowych produktów wysokiej jakości, stąd właśnie te ziarna. I mimo, że one wyglądają jak prawdziwe, to one są ręcznie tworzone i malowane przez chińskich pomocników. Wyobraźcie sobie, że było ich ponad 1600 sztuk ludzi. I wszystko to miało miejsce w mieście, którego nie wymówię, bo nie umiem chińskiego, ale jest to miasto nazywane stolicą porcelany. Słyszałam w ogóle, że podczas wystawy właśnie w tym Tate Modern w Londynie ludzie podnosili te ziarenka i próbowali je przegryźć, żeby sprawdzić, czy faktycznie one są z porcelany, bo wyglądają jak jadalne ziarna słonecznika. I też Wam muszę powiedzieć, że porcelana sama w sobie jest to symbol kultury imperialnej w Chinach.

Ich cel został pozbawiony, wykreślony, podobnie jak w przypadku ludzi, którzy je stworzyli. No to jest mega wspaniałe w ogóle, jak się o tym czyta. Ja to trochę upraszczam, żeby było ciekawiej, ale mega interesujące. Dawno się tyle o Chinach nie dowiedziałam, co dzisiaj. Ale pominę Wam te szczegóły, nie martwcie się. Bo żeby jakby uświadomić sobie cały spektrum tej działalności Ai Wei Wei, to oczywiście poszukałam jakiegoś filmiku na YouTubie i znalazłam filmik, na którym Ai Wei Wei oprowadza po wystawie właśnie w Tate, gdzie chodzi w ogóle po tych nasionach i one wydają taki specyficzny... dźwięk, jakbyśmy chodzili po kamyczkach i on pokazywał też miejsce wyrobu porcelany w Chinach, jakby były, wiecie, dwa miejsca, i Londyn, i właśnie Chiny.