Śląsk wg Rokity cz. 3 z 3

Pan tam może pójść, nasz dom stoi, tylko od tego dnia już nie jest nasz. Proszę wysiąść na stacji kolejowej z Dzieszowice, pójść kawałek ulicą Dworcową i na rogu Schrobrego będzie mój dom. Tak zrobił pan Franciszek Pilarek. Wysiadł z pociągu, przeszedł kawałek, wszedł i powiedział, teraz to moje. A my tułałyśmy się po szopach, po stodołach. Mama znalazła kawałek papendekla, jak to się nazywa po polsku, rozumiem śląski. Tak i na tym spałyśmy. Z czego żyłyście? Mama musiała chodzić na żebry. Brała mnie za rękę i chodziłyśmy. Nawet po Ślązakach, naszych sąsiadach. Wcześniej żyłyśmy obok nich, a teraz część nie chciała nas znać. Poszliśmy na przykład do pewnej znajomej ze Zdzieszowic, a ona, nie zapomnę tego, patrzy na mamę i mówi, jo dla Niemców nic nimom.