Tony Accardo - szef Chicago Outfit

Antony Big Tuna Accardo nie był typowym gangsterem. Z biegiem lat wspiął się na sam szczyt mafijnej hierarchii, stając się jednym z najpotężniejszych bossów w historii amerykańskiego półświatka. Jego inteligencja, chłodna kalkulacja oraz umiejętność unikania więzienia sprawiły, że stał się legendą. W tym odcinku zagłębimy się w życie Accardo. Od jego skromnych początków, kiedy jako młody chłopak nawiązał pierwsze kontakty z Alem Capone, aż po lata jego rządów, które były pełne intryg, zabójstw i wielkiego bogactwa. Poznamy nie tylko brutalnego gangstera, ale też stratega, który przez dekady potrafił utrzymać kontrolę nad chicagowską mafią. Jak udało mu się przeżyć, gdy wokół niego ginęli najpotężniejsi bossowie, co sprawiło, że był tak wyjątkowy.

Wreszcie przyszła prohibicja. Accardo za dnia pracował jako dostawca i kierowca ciężarówki. Nocami rozwoził alkohol, który w tamtym czasie był na wagę złota. Co ciekawe, jego rodzice w swoim domu również prowadzili nielegalną produkcję bimbru. To było dość popularne zajęcie w latach prohibicji. Młody Accardo został ośmiokrotnie aresztowany w tamtym okresie. Za każdym razem był jednak szybko wypuszczany, a w areszcie nie spędził choćby nocy. Wreszcie w 1925 roku jeden z członków Circus Gang Zostaje zwerbowany przez samego Al Capone. Machine Gun Jack McGern dołącza do człowieka z blizną, a w niedalekiej przyszłości przypomni sobie o Tony'ym Accardo. Jest rok 1926, kiedy Anthony Accardo poznaje szefa Chicago Outfit a la Capone.

Szybko zostaje ochroniarzem człowieka z blizną. Kiedy Jaime Weiss ostrzeliwuje hotel Hawthorne Inn, Accardo również tam jest. Mało tego, w odcinku o Wojciechowskim powiedziałem, że Capone został sprowadzony na Ziemię przez swojego ochroniarza. Franka Rio. Tak brzmi oficjalna wersja. Jednak według Williama F. Remera, autora książki Accardo, The Genuine Godfather z 1995 roku, to właśnie Accardo miał pociągnąć Capone na ziemię, co być może uratowało życie temu ostatniemu. Jak pisze Remer w swojej książce, Accardo nie był typem człowieka, który zmyśla czy podkręca wydarzenia ze swoim udziałem. Wiedział, że zbyt łatwo może zostać zweryfikowany. W związku z tym jest w stanie uwierzyć w wersję opowiedzianą mu lata po wydarzeniu. Właśnie przez Accardo.

W swojej książce Remer opisuje Accardo jako człowieka małomównego, zwłaszcza w późniejszym czasie, ale za to z pewną charyzmą. Kiedy mówił, inni uważnie słuchali. Jego słownictwo pozostawiało sporo do życzenia. Wyrażał się w sposób prosty, w zasadzie prostacki. Po ataku w hotelu codziennością Accardo staje się pilnowanie Capone. Godzinami siedzi w holu jego biura z pistoletem maszynowym na kolanach. Kiedy człowiek z blizną podróżuje, Accardo jest obok. Czasami zamienia się również w szofera ala i wykorzystuje swoje doświadczenie z czasów bycia kierowcą. Młody Tony miał również ochraniać Tonego Lombardo, gdy ten w imieniu Capone negocjował pokój z Haimim Weizem. O tym jak spotkanie się zakończyło opowiedziałem w odcinku o Wojciechowskim. Słowem, Accardo był obecny podczas prawie wszystkich najważniejszych wydarzeń, które miały miejsce w Chicago czasów à la Capone.

Autor książek o mafii i wieloletni agent FBI uważa, że jeżeli Accardo twierdzi, że brał udział w masakrze jako jeden ze strzelców, to bazując na wieloletniej praktyce, jest zmuszony mu uwierzyć. Ciekawą historią jest ta, po której Tony Accardo otrzymał nowy przydomek. Joe Butters. Posłuchajcie. Zdarzyło się w czasie prohibicji, że dwóch ludzi, człowieka z blizną, postanowiło go zdradzić. Ten dość szybko się dowiedział o spisku i próbie zdrady. Polecił Accardo wytropić zdrajców i przykładnie ukarać. Zdrada w mafii. Nigdy nie była tolerowana. Młody Tony, wciąż wyrabiający sobie szacunek i reputację wśród gangsterskiej braci, związał z piskowców i przy użyciu kija bejsbolowego ukarał ich na amen. Kiedy Capone zobaczył, co zostało z dwóch mężczyzn, miał stwierdzić, że Accardo umie machać kijem i nazwał go Joe Butters.

Lista zawierała 28 nazwisk i dotyczyła wrogów publicznych. W 1929 roku miała miejsce konferencja mafii w Atlantic City. Pierwsza i jedna z najważniejszych w historii amerykańskiego półświatka. Rozmowy dotyczyły m.in. Ala Capone i jego decyzji o eliminacji rywali podczas walentynek. Według Remera Capone na konferencję zabrał tylko jednego ochroniarza, nowego ulubieńca. Joe Battersa. To ogryzłoby się z oficjalnymi źródłami, w których to Frank Rio miał być najważniejszym spośród ochroniarzy człowieka z blizną. W 1931 roku wróg publiczny nr 1 Al Capone trafia wreszcie do więzienia. Wyrok 11 lat pozbawienia wolności za uchylanie się od płacenia podatków. Jego miejsce na fotelu szefa Chicago Outfit zajmuje Frank Nitti, który chwilę wcześniej wyszedł z więzienia, gdzie odsiedział 18-miesięczny wyrok z podobnego do Capone powodu.

Ostatecznie na front Accardo nie dotrze. Tego samego roku wymiar sprawiedliwości zaciska pętlę naszej najważniejszych osób Chicago Outfit. Frank Nitti, który obawiał się kolejnej odsiadki, pożegnał się z życiem eliminując samego siebie. Nowym szefem zostaje Paul Ricca. To również ciekawa postać, o której bez wątpienia opowiem w przyszłości. Na potrzeby tego odcinka muszę jednak powiedzieć, że Ricka powszechnie uważany był za następcę à la Capone. Oficjalnie szefem był Frank Nitti, jednak za kulisami to Ricka podejmował wszystkie decyzje. To również z nim liczyła się mafijna komisja. W każdym razie, Ricka oficjalnie zostaje Donem, a na swojego underbosa mianuje oczywiście Tonego Accardo. Wspólnie będą rządzić chicagowską mafią aż do lat 70., kiedy to Paul Ricka

Inaczej potoczą się losy sama Giancany. Pomimo ostrzeżeń ze strony Accardo, by się uspokoił i nie rzucał aż tak w oczy, kontynuował hulaszcze życie. Nie było niczym niezwykłym widzieć pojazd FBI śledzący Giancanę. W okolicach 1966 roku, będąc w więzieniu, decyzją Ricky i Accardo zostaje zastąpiony Josephem Ayupom. W 1975 roku sam Giancana, będący na wygnaniu w Meksyku, zostanie zlikwidowany w piwnicy własnego domu. Choć Tony Accardo, jako szef mafii z Chicago, stał się potężniejszy od samego Ala Capone, wiódł zupełnie inne życie niż Człowiek z Blizną, czy później sam Giancana. Capone lubił blask fleszy, robił dużo, by pisała o nim prasa. Najlepiej o tym, jak dobrym i hojnym człowiekiem jest.