Dzień Matki

Otwierasz puszkę Pandory, jeżeli chodzi o ten już nastoletni wiek. To na pewno będzie duży rozdział tego odcinka. Natomiast jeszcze bym się na chwilę zatrzymała przy tym takim pierwszym moim okresie, Ja mieszkałam z Kubą w małym mieszkaniu na drugim piętrze bez winy. No właśnie, w takim małym, no ludzie... Tak, nie, ale absolutnie. Relatywnie względem tego, gdzie mieszkasz dzisiaj, to może tak porównajmy. Tak, tak, ale ja czułam się tam absolutnie... Znaczy dla mnie pierwszy rok życia Krzysia to jest samotność i zimna kawa. Ja byłam absolutnie samotna i każdy mógł do mnie przyjść, a jednak nie wiem czy mi się tak wydawało, że to macierzyństwo to jest tak, że wszystko sama i sama.

Natomiast Na początku życia Krzysia i jeszcze tam tuż po urodzeniu Hanki, no to on miał ten dom na głowie, nie? Miał robotę. Po robocie tam na Mokotowie jechał na budowę. Na Bartyską i do domu. I tak. I wracał po tej budowie o 21. Ja wtedy go chciałam już tylko zamordować. Oddać mu wrzeszczącego Bachora i wejść do bany. Nie, no tak to nie było już o czym mówić. Więc było o tyle bardzo trudno. No i drugie utrudnienie to jest, że on bardzo szybko mi to dziecko oddawał, mówiąc chyba głodne. I to chyba głodne, to ja chyba chcę jeść. Więc ja myślałam, jadło przed chwilą, naprawdę.

Coś jak z tą kozą wilkiem i tą łódką, jak je przewieźć, żeby siebie nawzajem nie zlikwidowały. Na początek na ręku niosłam taką miesięczną haneczkę i chyba za rączkę wprowadzałam na to drugie piętro Krzysia. A wózek tak przyczepiony do pasa? Nie, wózek na dole. Hankę kładłam do łóżeczka. Krzysiowi włączałam telewizor i leciałam. Po zakupy. Potem leciałam po gondolę, którą pamiętasz, jaka była bardzo lekka. A na koniec, jak już się wyrobiłam, to były tylko trzy rundy, że gondolę trzymałam pod lewą pachą, a te koła wciągałam do góry.