Sprzedawaj przez prezentację 🎭 Jerzy Zientkowski w Podcascie "Nie tylko Sprzedaż". odc.5

Jak on idzie dziewczynę zaczepiać, to też się nie przedstawia, tylko... Dużo. Nie wszystko. Dużo. Dużo. Dużo. Taki. Znowu, to mi odcina część klientów. Ja sobie zdaję z tego sprawę, że zostawiam dużo pieniędzy na stole, ale to też jest mój wybór. I koszt emocjonalny pracy z takimi klientami dla mnie jest dużo niższy. Koszt emocjonalny pracy ze mną dla tych klientów jest dużo niższy. Optymalizuje nie tylko proces sprzedaży czy proces rozmowy, optymalizuje też koszty emocjonalne dla ludzi. Wiesz, jak przychodzi do mnie klient i mówi, dzień dobry, panie Jerzy, i mówię, Jezu, nie, nie rozmawiajmy, dopóki jestem starszy, a jestem starszy, nie rozmawiajmy, i widzę, że człowiek się rozluźnia i mówi, dobra, Tomek, Jurek, no i zaczyna się rozmowa, nie?

I ona mówi, o, jestem historią o młodej dziewczynie, która przyjechała z małej miejscowości do dużego miasta, wskoczyła na głęboką wodę i nagle zaczęło ją rozpoznawać miliony osób. Coś takiego powiedziała, nie? Jurek, o czym jesteś historią? Tak chciałem Cię zapytać. O ogniu i wodzie, o zmieszaniu porażki i sukcesu w taki sposób, żeby się wzajemnie nie wykluczały i żeby się uzupełniały. Moje życie na wierzchu wygląda bardzo fajnie i ono nie jest złe. I ja rzeczywiście jestem już rozpoznawalny. Nawet kilka lat temu w Radomiu na stacji Orlena jeden facet mnie rozpoznał. Mówi, panie Jurku, oglądam pana na YouTubie, pańskie przemówienia zmieniły moje życie, ponieważ gość pracuje na Orlenie, to nie wiem, czy najpierw był niżej i poszedł do Orlena, czy wprost przeciwnie, był menedżerem, obejrzał moje filmy, mówi, Jezus, wracam na Orlenę, będę nalewał ludziom benzynę.

Żyłem mojej struktury. Struktura jest strukturą... Jezu, tak zwana struktura kontrastowa. Dobrze, źle, tak, nie. Bardzo proste do zrobienia. Bardzo fajnie. Dobrze się z Tobą, Jerzy, rozmawiam. Bardzo można było jeszcze rozmawiać. Tak, ja czuję, że moglibyśmy tak się co poniedziałek spotykać na przykład, albo co wtorek i robić takie, wiesz... Jeżeli Ci to zażrę, w sensie ludzie powiedzą w komentarzach pod podcastem, hej, chcemy jeszcze, wymyślmy następujący temat, ja jestem do Waszej dyspozycji. Ja się przynajmniej mogłem wygadać, nie? I pierwszy raz zrobimy, wiesz, tam 12 milionów, nie? Razem, nie? Nie, nie, obawiam się, że wy sprzedając te podcasty zrobicie 12 milionów, a ja będę siedział dalej i będę myślał, no niby sukces, niby ten podcast... Rozpoznają mnie na urlę, nie? Ale może jednak porażką, nie?