Kto wymyślił moje kompleksy?

I straszną presję na to, żeby posiadać tak zwany tight gap, czyli przerwę między udami. Ja wiem, że w ogóle niektórzy z Was pewnie wytrzeszczają oczy i zastanawiają się w ogóle, co to znaczy. Inni z Was pewnie doskonale to pamiętają. Ja tak mniej więcej w wieku 17 lat już tak dojrzałam na tyle, że miałam taką ciut bardziej kobiecą, powiedzmy kobiecą sylwetkę, jakkolwiek, nie lubię tego określenia, bo jakby każda kobieta jest kobieca, wiadomo, Ale wiecie co mam na myśli, więc nie miałam takich nigdy chudziutkich nóżek już wtedy i pamiętam, że strasznie wstydziłam się tego, że moje uda się stykają jak stoję, bo nie powinny, bo wtedy była oczywiście moda na przerwę między udami, którą ma chyba jakiś promil dziewczyn i to takich naprawdę mega szczupłych i też tak zbudowanych, bo znam też dziewczyny, które są bardzo szczupłe, a te ich uda i tak się łączą, bo tak...

Jakby czajmy, że to jest w ogóle chore i że z tym się nie da wygrać? Bo wiecie, co jest najśmieszniejsze, że te kompleksy, które nam są wpajane, które teraz są wadami, za chwilę będą modne. Co jest w sumie okrutne, no bo jak ciało może być modne? To jest przecież niedorzeczne. Moje dorastanie przypadło na te lata, kiedy królował ten heroiczny szyk. Sama nazwa jest taka smutna, bo odnosiła się do tego, że dziewczyny, które wpasowywały się wtedy w kanon, były chudziutkie jak Kate Moss w rozmiarze zero, jak trzcina na wietrze miotana. No i sama nazwa sugerowała, że są tak chude, bo biorą heroinę.