Zaginął wśród indiańskich legend - CreepyPasta [PL]
Scenariusz: Maciej KośniewskiLektor: Jakub Rutka☛ Instagram: https://www.instagram.com/jakubrutka☛ TikTok: https://www.tiktok.com/@jakub_rutkaODWIEDŹ NASZ SKLEP NA WWW.MYSTERYTV.PLZamów unikatowe audiobooki i soundtracki!☛ NASZA GRUPA NA FACEBOOKU: https://www.facebook.com/groups/1224303840974662/☛✉ KONTAKT [WSPÓŁPRACA/CREEPYPASTY]: [email protected] Obserwuj i słuchaj również na:☛ SPOTIFY: https://spoti.fi/3hy4JFx☛ APPLE PODCASTS: https://apple.co/39dnRph
Chłopak odwrócił się i wyszedł bez słowa. Pospiesznie opuścił posterunek i miał ochotę krzyczeć z bezsilności. Podszedł do auta, zostawionego na niedużym parkingu, po czym wsiadł, trzaskając drzwiami, dając upust emocjom. – Cholerny glina! – Aż tak źle? – zapytał Martin, jego najlepszy przyjaciel. Chciałem taki kawał drogi, tylko... tylko po to, żeby jakiś podrzędny glina mnie wyśmiał. Szlag by to. Słuchaj, chyba nie sądziłeś, że naprawdę dowiesz się czegoś więcej niż to, co przekazali naszym? Prawdę mówiąc... No daj spokój.
Sami musimy się rozejrzeć po tej dziurze. Na pewno uznali, że Coltera coś zeżarło albo że się zgubił. Wiesz, dokładnie to samo powiedział mi ten policjant. Sam widzisz, że do niczego się nie nadają. Mówiłem ci, że kanadyjscy policjanci do pięt naszym nie dorastają. Przespacerowali się pewnie po lesie i takie to ich poszukiwania. Martin odpalił silnik. Podjechali pod nieduży motelik. Mimo późnej pory w kilku oknach nadal paliło się światło. Nie był to najwyższy standard. Obdrapane i poobijane ściany, wytarta farba na drewnianych oknach i po prostu brudna okolica niezbyt zachęcały do pobytu.
Widziałeś jego sprzęt? A rower? Jego rower jest wart więcej niż moje auto. Nie, Martin. Nie wierzę, że tak po prostu się zgubił. A tym bardziej nie wierzę w tę historyjkę z narkotykami. Dba o zdrowie jak mało kto. Po chwili przekroczyli próg motelu. Na zewnątrz prezentował się bardzo skromnie. W środku niewiele było lepiej. Na recepcji stało niewielkie biurko, za którym siedział mężczyzna na wózku inwalidzkim. Długie, czarne włosy rozpuścił wzdłuż ramion, a niebieskie oczy wpatrywały się w nich wyczekująco. Dobry człowieku, znajdą się dwa pokoje dla zmęczonych turystów?
Głównie przychodzą tam wędkarze, ale zna okoliczne tereny jak nikt. Mężczyzna wzruszył ramionami. Nic więcej nie potrafił pomóc. Brandon podziękował i razem z Martinem postanowili zacząć z samego rana. Zmęczeni długą podróżą rozeszli się, każdy do swojego pokoju. Brandon długo nie mógł zasnąć. Jego myśli cały czas krążyły dookoła Coltera. Gdy w końcu zmożył go sen, było już bardzo późno. Dziwna nazwa. Little Saskatchewan. Little Saskatchewan. Taka indiańsko brzmiąca.
A jesteśmy przecież w Kanadzie. Zagaił Martin, gdy spotkali się na śniadaniu. W motelu mogli liczyć na skromny, lecz sycący posiłek, a niczego więcej teraz nie potrzebowali, jak jedzenia i ciepłej kawy. A co myślałeś? Że tylko w Stanach mieszkali Indianie? Że Kanada nie ma rdzennych mieszkańców? Była pusta przed przybyciem Kolumba? Ej, no, co, za głupiego mnie masz? No, bez przesady, no. Myślałem po prostu, że mieszkali tu jacyś... Jacyś inni ludzie, no. że jakieś inne plemiona, a nie ci znani z westernów, Navajo czy inni Irokezi. Plemion indiańskich było kilka, czy kilkanaście.
Już miał powiedzieć mężczyźnie kilka gorzkich słów. Lecz wtedy zadzwonił telefon. Odwrócił się od Eda i bez słowa wyszedł. No cześć, Martin. Co tam? A no nic. Nie było tu Kolta. Nikt go nie kojarzy. A tobie udało się czegoś dowiedzieć? Też nie. Nie mam już pojęcia, co robić. Może powinienem wynająć, bo ja wiem, detektywa czy coś? Utknęliśmy i zaczyna mnie to powoli dobijać. Słuchaj, nie poddawaj się. Ja wracam, czekaj na mnie. Pomyślimy, co dalej robić. Jak będzie trzeba, to sami ruszymy w góry. Brandon wsunął telefon do kieszeni.
I nie. Tylko ty pojedziesz. Ja muszę jeszcze coś załatwić. Ale na miejscu nadal jest mój człowiek. Poczekacie tam chwilę na mnie. Zjawię się najszybciej, jak będę w stanie. Brandon momentalnie zapomniał o głodzie. Nie czekał, aż kelnerka przyniesie zamówiony posiłek. Zapisał instrukcję dojazdu do rancha. Zadzwonił do Martina i podjechał po przyjaciela, który zdążył już wrócić i oddać wóz. Zmierzchało, gdy podjechali pod duży, obdrapany, drewniany łuk, stanowiący wjazd na teren ogrodzony płotem. Wzdłuż chwiejących się filarów rozciągnięta była jakaś czerwona taśma.
O, są laminowane. No i co? Pewnie, żeby nie zamokły. Dziwne. Nie baw się tym. Zerwij. Jak zerwij? A co powiesz gospodarzowi? Dawaj, bo nie ma czasu. Martin utorował drogę, odgarniając jeszcze resztki desek i wrócił do auta. Na drodze roiło się od dziur i kolein. Jechali wolno, bojąc się o zawieszenie. Po paru minutach wyjechali na bardziej otwarty, dobrze oświetlony teren z trzema budynkami usytuowanymi wokół błotnistego placu. A to co za miejsce? Zapytał Martin, gdy samochód wyłonił się spomiędzy łodyg kukurydzy. Tamten nic nie mówił, że będziemy mijać jakieś budynki.
Z bliska jednak drewno prezentowało się nad wyraz solidnie. Nagle ich uszu dobiegło przeraźliwe, nieludzkie wycie mrożące krew w żyłach. Obaj znieruchomieli, jakby dźwięk na moment nimi owładnął. Brandon przypomniał sobie, że już słyszał te wycie. Brzmiało identycznie jak te z nagrania. Musimy wejść do środka. Ale... ale gdzie? Pomóż mi! Próbował otworzyć drzwi. Napierał na nie całym ciałem i szarpał klamkę, lecz te nie ustępowały. Nagle usłyszał brzęk tłuczonego szkła. To Martin wybił jedną z szyb i teraz czyścił parapet z odłamków.
Kolejne wycie i jęki sprawiły, że wbiegli między podesty, na których stały szerokie donice. Po drugiej stronie budynku, w rogu, dostrzegli mnóstwo worków z nawozem oraz prowizoryczne laboratorium z kolbami i pojemnikami z nieoznaczonymi substancjami. Widoczne były również ślady ludzkiej obecności. Kupki po kawie, niedopałki papierosów czy rzucony na ziemię kombinezon. Kolejne drzwi były prawdopodobnie drugim wyjściem. Martin chwycił zamek i już miał otworzyć, lecz Brandon szarpnął go za ramię i zatkał usta dłonią. – Zaczekaj! – wyszeptał i zaczął nasłuchiwać, wpatrując się w stronę, z której przyszli.
Po paru sekundach usłyszeli, jak ktoś próbuje otworzyć te same drzwi, których oni nie zdołali. Szarpnięcia były gwałtowne i silne. W tym samym momencie Brandon przekręcił delikatnie zamek i pociągnął Martina za sobą, starając się nie robić hałasu. Uderzenie świeżego powietrza było przyjemne. Nie mieli jednak czasu delektować się tym uczuciem. Rzucili się do ucieczki. W oddali zamigotały kolejne światła. Brandon miał nadzieję, że tym razem było to gospodarstwo. Wpadli w pole między kukurydzę i pędzili ile sił w nogach.
Cały czas potykali się, roztrącali dłońmi dojrzałe kolby i starali się nie przewrócić na mokrej ziemi. Wycie za ich plecami zmieniło tony. Teraz było bardziej gniewne, nienawistne, pełne frustracji, że jego ofiary uciekły. Brandon wysunął się trochę do przodu. Biegł szybko, lecz słyszał, że to coś, co wyło i jęczało, pędzi jeszcze szybciej. Ledwo widzieli drogę w nikłym blasku księżyca, lecz żaden z nich nawet nie próbował wyciągnąć komórki, żeby poświecić. Nagle Martin wydał z siebie przerażający krzyk, idący w parze z dźwiękiem rozrywanego ciała.
Brandon obejrzał się i zdołał jedynie zauważyć, jak przyjaciel ciągnięty jest po ziemi w przeciwną stronę, by w ułamku sekundy zniknąć między łodygami. Martin! krzyknął zatrzymując się, lecz nie zdołał zrobić choćby kroku w stronę przyjaciela, którego krzyki dewastowały wszechobecną ciszę. Nagle dźwięki ustały. Zapanował spokój, a Brandon słyszał jedynie bicie własnego serca i nierówny oddech. Martin! Martin! Wyszeptał, próbując dostrzec choćby ruch.
On ci na to nie pozwoli. Brandon próbował opanować skołatane nerwy. Niewiele rozumiał poza tym, że znalazł się w beznadziejnej sytuacji. Przyglądał się temu czemuś, co dopadło Martina. Postać skierowała powoli głowę w jego stronę, jakby doskonale wiedziała, gdzie się skrywa jego ofiara. W tej samej chwili sam podszedł do radiowozu i wyciągnął broń. Jak sobie chcesz. Dom? Raczej szopa. Otwórz. I miej oko na niego. Czuję dreszcz na samą myśl o jego obecności tak blisko. Mężczyzna posłusznie podszedł do drzwi.
Pokazano wszystkie 14 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Scenariusz: Maciej KośniewskiLektor: Jakub Rutka☛ Instagram: https://www.instagram.com/jakubrutka☛ TikTok: https://www.tiktok.com/@jakub_rutkaODWIEDŹ NASZ SKLEP NA WWW.MYSTERYTV.PLZamów unikatowe audiobooki i soundtracki!☛ NASZA GRUPA NA FACEBOOKU: https://www.facebook.com/groups/1224303840974662/☛✉ KONTAKT [WSPÓŁPRACA/CREEPYPASTY]: [email protected] Obserwuj i słuchaj również na:☛ SPOTIFY: https://spoti.fi/3hy4JFx☛ APPLE PODCASTS: https://apple.co/39dnRph