Mentionsy Mentionsy
MysteryTV - Jakub Rutka
MysteryTV - Jakub Rutka

Zaginął wśród indiańskich legend - CreepyPasta [PL]

01.08.2025 ·37 min 30 s

Scenariusz: Maciej KośniewskiLektor: Jakub Rutka☛ Instagram: https://www.instagram.com/jakubrutka☛ TikTok: https://www.tiktok.com/@jakub_rutkaODWIEDŹ NASZ SKLEP NA WWW.MYSTERYTV.PLZamów unikatowe audiobooki i soundtracki!☛ NASZA GRUPA NA FACEBOOKU: https://www.facebook.com/groups/1224303840974662/☛✉ KONTAKT [WSPÓŁPRACA/CREEPYPASTY]: [email protected] Obserwuj i słuchaj również na:☛ SPOTIFY: https://spoti.fi/3hy4JFx☛ APPLE PODCASTS: https://apple.co/39dnRph

Nie wiem, ile dam radę jeszcze uciekać. I tutaj nagranie się kończy. Brandon przyglądał się funkcjonariuszowi samowi wyczekująco. Siedzieli w ciasnym biurze, pachnącym papierosowym dymem i papierem. No dobrze. Ale to nic nowego do sprawy nie wnosi. Słyszałem to nagranie już wcześniej. Jak już mówiłem, kontaktowali się ze mną ludzie ze Stanów, z tego tam, z Dallas. O, właśnie. Zbadaliśmy sprawę. Pana brat zaginął i nie ma po nim śladu. Prawdopodobnie zszedł ze szlaku. Może zaatakowało go jakieś zwierzę.

To była wielka stopa. Wielka stopa porwała panu brata. Myślę, że pana wizyta nieco się przeciągnęła. A ja nie mam więcej czasu. Jest mnóstwo legend do odkrycia. Brandon wstał, zaciskając szczękę. Kipiąca w nim wściekłość nie uszła uwadze funkcjonariusza, który pogroził mu palcem. Za chwilę powie pan coś, za co będę musiał pana przymknąć. Lepiej niech pan wyjdzie. Jeśli dowiemy się czegokolwiek nowego, dam panu znać. I proszę nie przeszkadzać mnie czy innym funkcjonariuszom.

Może i się znajdą, burknął mężczyzna, po czym sięgnął do szuflady i wyciągnął klucze. O ile zmęczeni turyści mają pieniądze. Brandon położył na biurku kilka banknotów, po czym pokazał zdjęcie, na którym pozował razem z bratem na tle dużego ogrodu. Kojarzy go pan może? Mężczyzna zmrużył oczy. Po chwili rozluźnił się, a jego twarz rozjaśnił uśmiech. Kolter. Oczywiście, że go znam. Świetny gość. Czyli rozmawiał pan z nim? A jakże. Rzadko mamy tu gości.

Zwłaszcza takich jak on. Wypytywał mnie o tutejsze góry. Planował udać się tam i nakręcić jakiś film czy coś. No ale potem szukała go policja. Podobno wplątał się w jakieś narkotyki? Brandon skrzywił się, słysząc to po raz kolejny. Nie mówił, gdzie konkretnie zamierza się udać? No, gdybym powiedział, policja miałaby pewnie łatwiej. No bo rozmawialiście z nimi, nie? Owszem. Mimo to sam też chcę go poszukać. Wie pan, zaraz za miastem jest jezioro. Tam swój sklep prowadzi Ed.

Głównie przychodzą tam wędkarze, ale zna okoliczne tereny jak nikt. Mężczyzna wzruszył ramionami. Nic więcej nie potrafił pomóc. Brandon podziękował i razem z Martinem postanowili zacząć z samego rana. Zmęczeni długą podróżą rozeszli się, każdy do swojego pokoju. Brandon długo nie mógł zasnąć. Jego myśli cały czas krążyły dookoła Coltera. Gdy w końcu zmożył go sen, było już bardzo późno. Dziwna nazwa. Little Saskatchewan. Little Saskatchewan. Taka indiańsko brzmiąca.

Zgodził się pożyczyć nam wóz. Pojedziesz do Dofin. To turystyczne miasto leżące kawałek stąd. Być może Kolter był również i tam. Wiesz, on zawsze wybierał małe miejscowości, z których wyrusza na wyprawy. Ale sądzę, że tam też warto zajrzeć. Zaraz wyślę ci kilka adresów miejsc, które Colter mógł odwiedzić. No dobra, ty znasz go lepiej. Daj tylko zjeść i już jadę. Postaram się załatwić to szybko. Brandon kiwnął głową, po czymu ścisnął ramię przyjaciela. Był mu niezmiernie wdzięczny, że ten bez zawahania zdecydował się przyjechać tu i pomóc w poszukiwaniach. Pożegnawszy przyjaciela, objechał miasteczko.

Pytał w różnych miejscach, lecz nawet jeżeli ktoś kojarzył Colta, nie potrafił pomóc. Zostało mu jedno z ostatnich miejsc. Sklepem Eda okazała się stara, drewniana chata, wyglądająca jakby z ledwością utrzymywała się w pionie. Sklep i magazyn obejmowały cały parter. Na piętrze mieściło się mieszkanie mężczyzny. Gdy Brandon otworzył drzwi, uderzył w niego zapach ryb. Pułki wypełnione były sprzętem wędkarskim, różnego rodzaju przynętami i konserwami. Pod jedną ze ścian na stojaku można było obejrzeć kilkanaście wędek. Brandon odkaszlnął i wszedł do środka.

Ed wstał, usłyszawszy dzwonek przy drzwiach. Wyglądał, jakby spokojnie mógł już przejść na emeryturę. Siwe włosy, głębokie zmarszczki i bruzdy na twarzy. Dłonie suche i popękane. Starzał się razem z tym sklepem. – Nie jesteś stąd! – burknął nieprzyjemnie. – Trudno nie zauważyć. – Czego chcesz? Powrócił na sfatygowany już fotel za ladą i założył dłonie na piersi, rzucając pogardliwe spojrzenie. Dawał tym samym znać, że nie ma ochoty obsługiwać nowego klienta. Brandon postanowił przejść do rzeczy i pokazał zdjęcie Coltera. Znasz go?

Szukasz go. Skąd wiesz? Nie ty pierwszy i nie ostatni kogoś szukasz. Zdaje się, że niespecjalnie się tym przejmujesz. Ludzie znikają. Przyzwyczaiłem się. Był tutaj? Nie. I ty też się tu nie kręć. Jak już mówiłem, ludzie znikają. Brandon zmarszczył brwi. Nerwy miał napięte. Zastanawiał się, czy to groźba padła właśnie z ust staruszka? Narastająca bezradność i frustracja zżerały go od środka. Nikt nic nie widział i nikt nic nie wie w tym piepczonym mieście.

Już miał powiedzieć mężczyźnie kilka gorzkich słów. Lecz wtedy zadzwonił telefon. Odwrócił się od Eda i bez słowa wyszedł. No cześć, Martin. Co tam? A no nic. Nie było tu Kolta. Nikt go nie kojarzy. A tobie udało się czegoś dowiedzieć? Też nie. Nie mam już pojęcia, co robić. Może powinienem wynająć, bo ja wiem, detektywa czy coś? Utknęliśmy i zaczyna mnie to powoli dobijać. Słuchaj, nie poddawaj się. Ja wracam, czekaj na mnie. Pomyślimy, co dalej robić. Jak będzie trzeba, to sami ruszymy w góry. Brandon wsunął telefon do kieszeni.

Wsiadł do auta i nie wiedział, co ma ze sobą teraz zrobić. Siedział tak przez chwilę walcząc z myślami, po czym włączył silnik. Podjechał do tutejszego baru. Nie jadł przez cały dzień i czuł, jak żołądek domaga się odrobiny uwagi. Zamówił jakieś danie. Pierwsze, na które spojrzał na karcie i wpatrywał się pustym wzrokiem w okno na przejeżdżające auta i przechodzących ludzi zajętych własnymi sprawami. Nagle ktoś usiadł naprzeciwko niego, stawiając kubek z gorącą kawą i dmuchając papierosowym dymem. Brandon wzdrygnął się, po czym spojrzał w spokojne oczy funkcjonariusza sama.

Widzę, że nie odpuszczasz, stwierdził mężczyzna, po czym skinął na kelnerkę i zamówił obiad. Bo to mój brat. Znajdę go tak czy inaczej, odburknął. Nie miał najmniejszej ochoty na rozmowę z nim. Jego wzrok powrócił do szyby. Sam usiadł wygodniej, nie spuszczając z niego wzroku. Być może znajdziesz. Mam coś, co może cię zainteresować i pomóc w poszukiwaniach. Brandon zerknął na niego sceptycznie, zastanawiając się, czy to nie jest kolejna kpina rzucona w jego stronę. Jednak z każdym kolejnym słowem przyglądał się z nadzieją, wsłuchując się we wszystko, co wychodziło z ust sama.

I nie. Tylko ty pojedziesz. Ja muszę jeszcze coś załatwić. Ale na miejscu nadal jest mój człowiek. Poczekacie tam chwilę na mnie. Zjawię się najszybciej, jak będę w stanie. Brandon momentalnie zapomniał o głodzie. Nie czekał, aż kelnerka przyniesie zamówiony posiłek. Zapisał instrukcję dojazdu do rancha. Zadzwonił do Martina i podjechał po przyjaciela, który zdążył już wrócić i oddać wóz. Zmierzchało, gdy podjechali pod duży, obdrapany, drewniany łuk, stanowiący wjazd na teren ogrodzony płotem. Wzdłuż chwiejących się filarów rozciągnięta była jakaś czerwona taśma.

A może źle pojechaliśmy? A widziałeś po drodze jakieś rozjazdy? Może ktoś tu jest? Ze środka wydobywa się światło. Nagle poczuł, jak auto zaczyna stawać. Dodał więcej gazu, lecz sprawił jedynie, że auto jeszcze bardziej zagrzebało się w błocie. No chyba żartujesz. Brandon zezbolało miną wysiadu i zerknął na przednie koła. Pokręcił głową i przetarł zmęczone oczy dłonią. Nie było szans, żeby ruszyli samochód. Rozejrzał się, zastanawiając się nad wyjściem z sytuacji. Zerknął w stronę budynków i podszedł do największego z nich, mając nadzieję na jakąś pomoc. W pierwszym momencie pomyślał, że to po prostu jakaś duża stodoła.

Z bliska jednak drewno prezentowało się nad wyraz solidnie. Nagle ich uszu dobiegło przeraźliwe, nieludzkie wycie mrożące krew w żyłach. Obaj znieruchomieli, jakby dźwięk na moment nimi owładnął. Brandon przypomniał sobie, że już słyszał te wycie. Brzmiało identycznie jak te z nagrania. Musimy wejść do środka. Ale... ale gdzie? Pomóż mi! Próbował otworzyć drzwi. Napierał na nie całym ciałem i szarpał klamkę, lecz te nie ustępowały. Nagle usłyszał brzęk tłuczonego szkła. To Martin wybił jedną z szyb i teraz czyścił parapet z odłamków.

– Dawaj tędy! – kiwnął głową w stronę okna, po czym podciągnął się i zniknął po drugiej stronie. Brandon się nie wahał. Wycie przybierało na sile, jakby jego źródło powoli się do nich zbliżało. Po chwili stanął obok przyjaciela. Wnętrze zdecydowanie nie wyglądało jak typowa stodoła. Po tej stronie otaczały ich białe, gładkie ściany. Pomieszczenie było duszne. Czuć było słodkawy zapach drażniący nozdrza. Dostrzegli rzędy roślin oświetlonych fioletowymi lampami LED. Wokół nich rozmieszczone zostały wentylatory, systemy nawadniające, a wzdłuż ścian biegła masa przewodów elektrycznych.

Kolejne wycie i jęki sprawiły, że wbiegli między podesty, na których stały szerokie donice. Po drugiej stronie budynku, w rogu, dostrzegli mnóstwo worków z nawozem oraz prowizoryczne laboratorium z kolbami i pojemnikami z nieoznaczonymi substancjami. Widoczne były również ślady ludzkiej obecności. Kupki po kawie, niedopałki papierosów czy rzucony na ziemię kombinezon. Kolejne drzwi były prawdopodobnie drugim wyjściem. Martin chwycił zamek i już miał otworzyć, lecz Brandon szarpnął go za ramię i zatkał usta dłonią. – Zaczekaj! – wyszeptał i zaczął nasłuchiwać, wpatrując się w stronę, z której przyszli.

Po paru sekundach usłyszeli, jak ktoś próbuje otworzyć te same drzwi, których oni nie zdołali. Szarpnięcia były gwałtowne i silne. W tym samym momencie Brandon przekręcił delikatnie zamek i pociągnął Martina za sobą, starając się nie robić hałasu. Uderzenie świeżego powietrza było przyjemne. Nie mieli jednak czasu delektować się tym uczuciem. Rzucili się do ucieczki. W oddali zamigotały kolejne światła. Brandon miał nadzieję, że tym razem było to gospodarstwo. Wpadli w pole między kukurydzę i pędzili ile sił w nogach.

Cały czas potykali się, roztrącali dłońmi dojrzałe kolby i starali się nie przewrócić na mokrej ziemi. Wycie za ich plecami zmieniło tony. Teraz było bardziej gniewne, nienawistne, pełne frustracji, że jego ofiary uciekły. Brandon wysunął się trochę do przodu. Biegł szybko, lecz słyszał, że to coś, co wyło i jęczało, pędzi jeszcze szybciej. Ledwo widzieli drogę w nikłym blasku księżyca, lecz żaden z nich nawet nie próbował wyciągnąć komórki, żeby poświecić. Nagle Martin wydał z siebie przerażający krzyk, idący w parze z dźwiękiem rozrywanego ciała.

Brandon obejrzał się i zdołał jedynie zauważyć, jak przyjaciel ciągnięty jest po ziemi w przeciwną stronę, by w ułamku sekundy zniknąć między łodygami. Martin! krzyknął zatrzymując się, lecz nie zdołał zrobić choćby kroku w stronę przyjaciela, którego krzyki dewastowały wszechobecną ciszę. Nagle dźwięki ustały. Zapanował spokój, a Brandon słyszał jedynie bicie własnego serca i nierówny oddech. Martin! Martin! Wyszeptał, próbując dostrzec choćby ruch.

Nagle usłyszał cichy warkot. Dostrzegł w oddali światła wozu wyłaniające się z drogi prowadzącej do gospodarstwa. Po chwili pod budynek podjechał radiowóz, z którego wysiadł funkcjonariusz sam. Brandon odetchnął, widząc stróża prawa. Jednak nie potrafił się ruszyć. Strach opanował jego ciało, przeczuwając, że gdzieś w pobliżu nadal coś na niego poluje. Z budynku wyszedł starszy mężczyzna, pozdrawiając sama machnięciem dłoni. Ten spojrzał beznamiętnie na gospodarza. Załatwione?

Brandon również go widział. Postać stała bardzo niedaleko jego kryjówki, na skraju pola. Jakby ostatnie łodygi stanowiły jakąś barierę nie do przebycia. Była wysoka i chuda. Lekko wygięta do boku, jakby miała problemy z kręgosłupem. Przestępował z nogi na nogę, kołysząc się koślawo. Twarz zniszczona i skórzasta, jakby została uszyta z wielu kawałków ludzkiej skóry. Workowate, połatane ubrania pokryte były błotem i pleśnią. Ołtarz jest nienaruszony. Przed chwilą tam byłem. Jesteś pewny? Nadal go kontrolujesz? No, oczywiście.

Inaczej już by się dawno na nas rzucił. Wydaje się jakiś niespokojny. Jesteś pewien, że ten Amerykanin przyjechał sam? Z nikim go nie widziałem. Samotnie węszył dziś po mieście. No, chyba że... Hej! To ty, Brandon? Czyżbyś był sprytniejszy od swojego braciszka? Odkrył nasz sekret, więc musiał zniknąć. Mam nadzieję, że to rozumiesz. Pokaż się. Może się jakoś dogadamy. Nie dasz rady opuścić tego miejsca.

On ci na to nie pozwoli. Brandon próbował opanować skołatane nerwy. Niewiele rozumiał poza tym, że znalazł się w beznadziejnej sytuacji. Przyglądał się temu czemuś, co dopadło Martina. Postać skierowała powoli głowę w jego stronę, jakby doskonale wiedziała, gdzie się skrywa jego ofiara. W tej samej chwili sam podszedł do radiowozu i wyciągnął broń. Jak sobie chcesz. Dom? Raczej szopa. Otwórz. I miej oko na niego. Czuję dreszcz na samą myśl o jego obecności tak blisko. Mężczyzna posłusznie podszedł do drzwi.

Sam wycelował broń i poczekał, aż tamten je otworzy. Gdy tylko wszedł do środka z uniesioną bronią, Brandon wyskoczył z kryjówki i pognał w stronę wejścia do budynku. Wbiegając na drewnianą werandę schylił głowę, gdyż sam oddał w jego kierunku trzy strzały. Kolejne dwa pociski uderzyły w ścianę tuż przy drzwiach, za którymi zniknął Brandon. Tam jest moja żona! Zdążył jeszcze usłyszeć chłopak. Znalazł się w ciemnym przedpokoju wychodzącym na przestronny salon. Rzucił szybko okiem na pomieszczenie, po czym wbiegł dalej do otwartej kuchni. W tym momencie do pomieszczenia weszła wystraszona kobieta, najpewniej zaniepokojona strzałami.

Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.