Wzgórze wisielca - CreepyPasta

W mojej opinii jedynymi przyjaciółmi, jakich mogłem tam poznać, były mrówki ogniste i to piekielne, palące słońce. Gdy już zadomowiliśmy się przy Dixiana Drive 304, zawsze pamiętałem ten adres, bo numer był wyryty w podjeździe, a odczytany do góry nogami do złudzenia przypominał angielskie słowo whore, czyli dziwka. Szybko wyruszyłem na rozeznanie po okolicy. Nie umiałem wtedy jeszcze jeździć na rowerze, więc powolutku sunąłem na swojej taniej deskorolce z Walmartu, na której też ledwo trzymałem równowagę, wzdłuż długiej drogi rozciągającej się naprzeciwko domu.

Płynął tam również mały strumień, nie szerszy niż półtora metra, który znikał dalej w nieprzeniknionej leśnej gęstwinie. Co prawda nikt na nim nie wisiał, ale sam słup wyglądał jakoś bardziej złowieszczo niż pozostałe. Roy Terence. Kto? Nie byłoby wzgórza wisielca bez wisielca, co nie? Terry zjechał z pierwszego wzniesienia na swoim jaskrawo-pomarańczowym rowerze. Próbowałem za nim nadążyć, ale tandetny sprzęt z Walmartu sprawdzał się raczej kiepsko. Gałęzie pobliskich krzaków cały czas zahaczały o mój zwisający łańcuch.