Stoik w Auschwitz? Rozmowa z Leonem Weintraubem

Przeżył wielką szperę, później były obozy, Auschwitz-Birkenau, Gross-Rosen i kilka następnych. Po wojnie został de facto w Niemczech, w tej dziwnej, o tym też będzie, takiej bezładnej masie powojennej, tej potrzaskanej Europy. Zaczął studia medyczne w gettyndze. Do Polski wrócił w roku 1950, gdzie medycynę skończył i zaczął pracować jako lekarz. W 1966 został ordynatorem szpitalu w Otwocku, z czego był mega dumny i nie bo był nim długo, bo już w 1969 wyrzucono go stamtąd w wyniku antysemickiej nagonki ówczesnej. W PRL-u, co było bardzo ważnym też zwrotem w życiu pana Leona i wielkim ciosem, bo no 40 lat miał i miał wrażenie, że doszedł wreszcie do czegoś zawodowo.

Bardzo dramatyczny. Kiedy to się wydarzyło i gdzie pan był? Bo z Auschwitz pan, jak pan mu powiedział, wymsknął się, dołączył do tej grupy, do Gross-Rosen. Do projektu Riese, ojegdnikant. Na klockach Sintlera wyburzono ogólnie sale, góra, a przyszły fabryki broni. Duży kompleks tuneli podziemnych. Ja byłem zatrudniony jako elektryk, ale nie to, co się uczyłem w getcie, przewijanie motorów i połączenia, tylko jako słupołaz. Doprowadzić linii elektryczne do przyszłej fabryki dronii. To już było komando robocze za wielosłupy, a ja zakładałem ten słupołaz, że się wdawałem na pas wokół słupa, zahaczałem, miałem ręce wolne do pracy.