Potęga smaku (Z. Herbert)

A schodząc jeszcze głębiej, to rezonuje tutaj taka chęć powrotu trochę do tego ideału greckiego, dobra i piękna, tego starogreckiego, starożytnego ideału, Gdzie to dobro i piękno się zlewały ze sobą, nawet nie musiały zlewać, bo były jednym i tym samym. Tutaj na pewno słychać pogląd Henryka Elzenberga na to właśnie, że dobro i piękno to jest jedno i to samo. Elzenberg był mistrzem i nauczycielem Herberta, więc to się wszystko zgadza. No i o tym jest ten wiersz, tak? To jest taka tęsknota za tym starożytnym, starogreckim ideałem kalokagati, czyli właśnie kalokagatia to jest to dobro i piękno, które są zlane w jedno. I Herbert podkreśla, mówi, apeluje, żebyśmy o tym pięknowym, tym estetycznym wymiarze no dzisiaj nie zapominali tak łatwo, że trzeba by go przywrócić i żebyśmy budowali świat.