Świat kontra Chiny. Powstanie bokserów
20 czerwca 1900 roku. W Chinach trwa krwawe powstanie bokserów. Rebelianci, przy wsparciu armii cesarskiej, przypuszczają atak na dzielnicę ambasad w Pekinie, gdzie schronili się zachodni dygnitarze, cudzoziemcy oraz chińscy chrześcijanie. Choć początkowo zjednoczone oddziały Europejczyków, Amerykanów i Japończyków skutecznie się bronią, to szybko staje się jasne, że nie mogą się równać ze znacznie liczniejszymi siłami Chińczyków. Ich jedyną nadzieją jest odsiecz ze strony armii zachodnich. Kim byli ludzie zwani przez Europejczyków "bokserami"? Dlaczego cesarzowa Cixi zdecydowała się ich poprzeć? Jak wyglądała interwencja światowych mocarstw? W Misji specjalnej odkrywamy kulisy powstania bokserów.
Jest to obszar w stolicy Chin, który powstał po II wojnie opiumowej i mieścił placówki dyplomatyczne zachodnich państw. Przez wielu Chińczyków to miejsce jest postrzegane jako symbol zagranicznej dominacji w cesarstwie i dla wielu staje się jasne, że dystrykt może stać się celem ataku bokserów. Przedstawiciele poszczególnych państw wysyłają wiadomości do swoich krajów, informując o gwałtownie pogarszającej się sytuacji w Pekinie i prosząc o pomoc. Dodatkowo do stolicy przybywa wiele osób, które uciekają przed bokserami. Mają nadzieję znaleźć bezpieczną krajówkę pośród zagranicznych ambasad. 30 maja 1900 roku brytyjski minister do spraw Chin, Claude Maxwell MacDonald, który przebywa w Pekinie, zwraca się do cesarzowej z prośbą. W kraju trwają zamieszki i buntownicy wkrótce mogą zaatakować Pekin.
Proszę o zgodę na sprowadzenie do miasta naszych oddziałów, które wzmocnią ochronę dzielnicy. Dwór cesarzowej, choć niechętnie, zgadza się. W następnych dniach do miasta przybywa 435-osobowy oddział składający się z marynarzy z ośmiu państw. W następnych dniach budują oni fortyfikacje i przygotowują dzielnicę do ewentualnej obrony. Na początku czerwca pierwsi bokserzy są widziani w Pekinie. 5 czerwca powstańcy niszczą linię kolejową łączącą Pekin z miastem Tianjin. Dla brytyjskiego ministra McDonalda jest to kolejny sygnał, że bokserzy przygotowują się do ataku na miasto. 9 czerwca McDonald wysyła wiadomość do admirała Edwarda Seymoura, który dowodzi flotą stacjonującą u wybrzeży Chin. Prosi go o wysłanie do Pekinu dodatkowych sił.
Śmierć niemieckiego ministra jest szokiem dla osób zebranych w dzielnicy dyplomatycznej. Dla wszystkich staje się jasne, że nie będzie pokojowego wyjścia z sytuacji i zaczynają się przygotowania do walki. Brytyjski minister Claude MacDonald, który służył w armii brytyjskiej, zostaje dowódcą obrony. Wkrótce wydaje on pierwsze polecenia. Musimy przeszukać wszystkie domy i zgromadzić jak najwięcej zapasów i broni. Myślę, że najlepiej będzie, jeśli każda nacja zajmie się obroną swojej placówki. W ciągu następnych kilku godzin obrońcy gromadzą zapasy, żołnierze zajmują pozycje, a cywile pomagają przy budowie umocnień. Ponieważ placówki Austro-Węgier i Włoch są odizolowane od reszty, zostaje podjęta decyzja o ich porzuceniu.
Włosi dołączają do Japończyków, a Austriacy do Francuzów. W przededniu bitwy w dzielnicy znajdowało się 450 żołnierzy i 473 zagranicznych cywili, którzy zostali umieszczeni w ambasadzie brytyjskiej. Około 3 tysiące chińskich chrześcijan znajduje schronienie w pałacu księcia Su, bronionym przez Włochów i Japończyków. Claude MacDonald liczy, że uda mu się utrzymać dzielnicę dyplomatyczną do czasu przybycia sił Simura. MacDonald nie wie jednak, że oddział admirała został dwa dni wcześniej zmuszony do odwrotu. Wieczorem 20 czerwca w stronę obrońców padają pierwsze strzały, a powstańcy wspierani przez armię cesarską ruszają do ataku. 21 czerwca cesarzowa Cixi za namową swojego doradcy księcia Douan wydaje edykt, w którym wypowiada wojnę Wielkiej Brytanii, Francji, Niemcom, Włochom, Austro-Węgrom, Stanom Zjednoczonym, Japonii, Rosji oraz Hiszpanii, Belgii i Holandii.
Pokazano wszystkie 4 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.