Skradziona cześć Wisienki (1890)

Autor stawia wręcz tezę, że Barteniew nigdy by do niej nie strzelił, gdyby go do tego z zimną premedytacją nie sprowokowała. Mamy więc portret Wisnowskiej jako niezwykle złożonej, magnetycznej postaci. Ale żeby zrozumieć tą dynamikę, musimy spojrzeć na drugą stronę medalu. Kto był po drugiej stronie? No właśnie. Kim był człowiek, który pociągnął za spust? Bo z tego co czytam, Aleksander Barteniew był jej kompletnym przeciwieństwem. Totalnym. Obserwatorzy procesu byli wręcz rozczarowani. Spodziewali się romantycznego, mrocznego Otella, a zobaczyli jak pisał Wiktor Gumulicki żółtawego blondyna, mocno zbudowanego, o twardych rysach i, co ważne, o spałym spojrzeniu.