Aaron Cel: Francuski junior, polski weteran (MW Podcast #05)

Nie wstydził się podwajać bonusy i tak dalej. Bardzo fajne wspomnienia. W każdym razie udany sezon. Pierwsi z sezonu zasadniczego. Wygraliśmy Puchar Francji. Dla Beniaminka to niesamowite. I niestety w play-offach nam się już nie udało w tym półfinale, ale i tak cały klub był szczęśliwy. Czyli widok obecny Monaco, Final Four Euroligi z Mikem Janssen, teraz Kemba Walker przychodzi. To nie dziwi pana? Nie, nie dziwy wcale. W sumie, tak jak wspomnieliśmy, ten sezon był bardzo udany, ten mój sezon. Skończyliśmy na pierwszym miejscu. Ja też dobrze grałem, bo grałem z 15-16 minut, a mimo wszystko miałem z 10 ewal, z 6-7 punktów dobre procenty i tak dalej, ale oni sili takim tempem, że prawie całą drużynę odstawili, żeby podpisać 10 nowych zawodników, mimo że mieliśmy wszyscy kontrakty na dwa lata, więc nie przejmowali się pieniędzmi, oni po prostu chcieli się piąć w górę jak najszybciej i tak się stało bardzo szybko.

A jeżeli mówimy o kadrze, w ogóle jak pan wspomina te wejście do kadry? To już było za czasów Mike'a Taylora, jak się nie mylę, tak? Tak, tak, tak. Jak właśnie pan się czuł na tej seniorskiej piłce reprezentacyjnej? Nadzwyczajnie, po prostu nadzwyczajnie. To było... Poznałem coś totalnie innego w klubie. Wiadomo, jest też tam jakaś atmosfera, ale różne narodowości, każdy w innym celu jest w tym klubie, każdy gdzieś tam... Chcąc nie chcąc myśli o swojej przyszłości, o swoim kontrakcie, a w reprezentacji poczułem jednak, że się gra dla Polski, się gra dla Orzełka, wszyscy się wspierają, obojętnie ile się gra minut, obojętnie, po prostu wszyscy się wspierają. I grać w drużynowy sport w tak zgranej ekipie to jest naprawdę sama przyjemność.

Przedstawi wszystko co trzeba na tym boisku, żebyś był otwarty i żebyś mógł swobodnie sobie oddać rzut, więc powiedziałbym taki dublet Hrycaniuk Balcerowski. Najlepszy trener? Trener to Mike Taylor, bym powiedział Mike Taylor, mimo że mam swoich sporo ulubieńców, na szczęście trafiłem w swojej karierze na wielu dobrych trenerów, czy to Rajkowicz, Filipowski, czy to Skellin, czy to Collette, tak jak wspomniałeś wstępnie, więc na szczęście udało mi się trafić wielu dobrych trenerów, z których się bardzo dużo nauczyłem i to też jest gdzieś tam szczęście i już. I czego panu życzyć? Udanego sezonu z Toruniem i żeby się ten sezon dobrze skończył, bo może to być już mój ostatni, więc przede wszystkim zdrowia i szybkiego utrzymania, walkę o play-offy i to tyle co do koszykarskich spraw.