Aaron Cel: Francuski junior, polski weteran (MW Podcast #05)

Nawet ja pamiętam, miałem okazję pracować we Francji. Ja grałem w piłkę z Francuzami, pytałem się ich o kogoś z siatkówki, no to oni tak I właśnie zastanawiam się, czy koszykówka jest numerem dwa, czy może jeszcze są jakieś inne dyscypliny, które przewyższają popularnością? Więc tak jak powiedziałeś, no piłka jest numerem jeden mi się wydaje w każdym kraju w Europie albo prawie, może tam Litwa albo Serbia się tam trochę różnią, ale ogólnie piłka jest wszędzie na pierwszej pozycji, a na drugiej pozycji we Francji można powiedzieć, że jest koszykówka. Też we Francji kochają rugby. To jest taki naprawdę narodowy sport i wszyscy znamy zawodników i też kręcą reklamy i tak dalej, więc to jest znany sport, ale koszykówka ze względu na to, że w dzisiejszych czasach mamy bodajże z 15, może 20 Francuzów w amerykańskiej lidze,

Po prostu te podróże też są pierwszą drużyną, które zawsze gdzieś tam rozwijają. Widzisz w młodym wieku już bardzo ważne mecze na bardzo wysokim poziomie. Uczysz się od tych zawodników, trenujesz z nimi, więc jednak to mi też pomogło. No i tak o, i tak do dwudziestego roku życia i potem wylądowałem w tym Probeve Francji. Z tego co pamiętam, jak się przygotowywałem, to wtedy w Le Mans pańskim trenerem był Vincent Collet, obecny selekcjoner od kilkunastu lat reprezentacji Francji. I to mnie właśnie ciekawi, że on od 14 lat jest trenerem, nawet Amerykanie zmieniali trenerów, on cały czas jest. Zdobył wszystkie medale Eurobasketu z Francją, dwa medale Mistrzostw Świata, medal Igrzysk. Przez lata jeszcze pracował w Strasburgu, gdzie tam do finału Eurocupu doszedł.

To mnie tak trochę zdziwiło, takie realia. Tak, no niestety to było jeszcze takie trochę, no właśnie tak jak mówiłem przed chwilą, ten trener Colet był jeden z pierwszych, który no dał minuty właśnie Batumowi, dał minuty później innym zawodnikom, ale inni trenerzy tak się troszkę wahali i było widać po prostu, że im zależy bardziej na tym, żeby utrzymać się przy pracy, co rozumiem całkowicie. niż by dać szansę, albo niż by stawiać na jakiegoś młodego, który może później okazać się co najmniej tak dobry jak zawodnicy z Ameryki. No ale takie czasy były, dzisiaj trenerzy są bardziej odważni, no ale taka była ścieżka, więc wziąłem tą samą ścieżkę co większość zawodników w moim wieku. No i już. I potem spędziłem tam 4 lata. Ciężkie lata, bo ta pierwsza liga francuska jest naprawdę ciężka.

Chodzi o to, żeby reprezentować Polskę, grać dumnie, grać odważnie i wygrać. Aczkolwiek po meczu można, to nie jest żaden tam wstyd iść porozmawiać albo powiedzieć, że się podziwia kogoś, ale w trakcie meczów nie ma szans. Za dużo dumy mamy na takie rzeczy. U Kamila Hanasa w podcaście mówiłeś, że po meczu z Amerykanami chciałeś z Gregiem Popowiczem zdjęcie i akurat się tak trafiło, że wyszedł. Tak, tak, tak. Akurat gdyby byli zawodnicy troszkę starsi, czyli mniej więcej w moim wieku, to i może bym nawet z zawodnikiem jakimś tam czemu nie sobie zrobił zdjęcie, ale że byli o wiele młodsi, no to już mi nie wypada. W sumie też troszkę mniej robią na mnie wrażenia młodsi zawodnicy. No ale Greg Popowicz to jednak wielka legenda, pan światowej koszykówki, więc skoro wyszedłem z szatni i idąc do autokaru on wyszedł jednocześnie ze swojej, no to