Taylor Swift jako pretekst do analizy kilku spraw

Nastoletnie dziewczyny są w takim wieku, że i takim typem publiczności, który bardzo emocjonalnie przywiązuje się do swoich obiektów fascynacji, do swoich idoli i jest gotowy wydawać ogromne pieniądze także na merchandise. Jedną z rzeczy, chciałabym później wrócić w ogóle do podobieństwa kariery i strategii Taylor Swift oraz muzyki k-popowej, ale już teraz robiąc taką Takie mini porównanie. W K-popie bardzo widać różnice między fandomami kobiecymi i fandomami męskimi. Typowo grupy żeńskie mają w Korei fanów raczej mężczyzn, a grupy męskie mają zazwyczaj fanów kobiety.

Jeżeli temat fenomenu K-popu jakkolwiek Was zainteresuje, to Was odsyłam do pierwszego odcinka mojego podcastu o K-popie, to znaczy K-castu, K-myślnik-cast. Znajdziecie wszędzie, podlinkuję Wam w opisie tego odcinka, bo specjalnie, kiedy zaczynałam mój podcast, chciałam, żeby pierwszy odcinek wyjaśniał właśnie to, z czym się je K-pop i na czym to polega. Zachęcam Was gorąco. Lepiej mieć fandom damski, o czym też świadczy gigantyczny sukces Taylor Swift. Oczywiście są też mężczyźni, którzy słuchają muzyki. I wśród mężczyzn, którzy słuchają jej muzyki, duża część fandomu w ogóle to są osoby LGBT. I tutaj chciałabym wspomnieć o jednym fenomenie,

Więc widać też, że Taylor Swift wie o K-popie. Między innymi widać to też po tym, że wprowadziła fotokarty. Fotokarty to są jednoznacznie K-popowe wynalazki, czy jakby spopularyzowane przez K-pop jako branżę muzyczną. Są to zdjęcia artystów, które są dodawane jako dodatki do albumów muzycznych. Pierwszą grupą, która w swoich albumach miała fotokarty była grupa K-popowa Girls' Generation, czyli SNSD. Myk z tymi fotokartami, jeżeli chodzi o K-pop, polega na tym, że jest ich ograniczona losowa ilość, nie dostaje się pełnego zestawu, dodatkowo każdy album ma mnóstwo wersji i do każdej z tych wersji jest dodawany inny losowy zestaw fotokart.

Nie wiem, nie wiem jeszcze, nie wiem za bardzo. Zobaczymy, jak to będzie wyglądało w następstwie kolejnych albumów Taylor Swift, czy dalej będzie te fotokarty do albumów dodawała. I rzecz, którą Taylor Swift zrobiła na ostatnim koncercie, na tym, na którym ja byłam w Warszawie i ogólnie w trakcie Era Store, która jest jak dla mnie inspirowana k-popem, to są takie bransoletki, które świecą. Do biletu dostawało się jednorazową bransoletkę, która stawała się elementem większej instalacji świetlnej w trakcie koncertu. Kiedy się patrzyło na tłum, można było zobaczyć, jak światła te skoordynowane ze sobą zmieniają kolor oraz natężenie światła, tak żeby czasami pokazać wręcz wzory, takie jak jakieś, nie wiem, czy to były kwiatki, serduszka, gwiazdki, cokolwiek, albo po prostu fale różnego zmieniającego się koloru.

I chciałabym, tutaj akurat chciałabym jednoznacznie, żeby Taylor Swift naśladowała K-pop. Koreańscy artyści zazwyczaj, kiedy osiągną jakiś poziom popularności, wypuszczają swój light stick. Light stick to jest taka latarka, która ma, powiedziałabym, wymiary mikrofonu takiego ręcznego, gdzie na górze jest zazwyczaj kula czy innego rodzaju kształt, który świeci się na różne kolory. I jeszcze w tym kształcie będzie jakieś logo, to może być kształt diamentu, to może być na przykład jakaś rzepa czy coś, jak w przypadku zespołu Mamamoo. To może być dozwolony kształt, może to być, nie wiem, wieloryb, może to być statek kosmiczny, cokolwiek. Coś na patyku, co się świeci. Chciałabym, żeby Taylor Swift to wprowadziła, ponieważ kiedy rozdaje fanom takie jednorazowe światełka, to to jest okej w tym sensie, że...