Płyty, które pokochaliśmy w 2025 | Marcelina Słomian i Mateusz Andruszkiewicz

To Ty musisz iść na koncert Marysi, bo ona to tak śpiewa, że po prostu och. Muszę się wybrać, byłem na jej koncercie z płyty Eroticera. Bardzo jestem tym zachęcony, więc jak tylko się znajdzie sposobność. No to troszeczkę inna energia jest zdecydowanie na tej płycie, bo Marcia trochę od tego odchodzi, ale cały czas to jest ta sama artystka, więc dużo jest tego ognia tam. Wierzę na słowo. Ostatnia polska płyta. Lordofon i niesamowita trupa pana Hiroshima. Bardzo mnie ta płyta urzekła na wielu płaszczyznach. Mam wrażenie, że jeżeli było na poprzednich płytach Lordofonu coś, czego potencjalnie brakowało, choć nie miałem takiego odczucia, ale jak posłuchałem tego albumu, to doszedłem do wniosku, że jest ten element, który można tam było jeszcze dodać, czyli ten taki element, nawet nie wiem jak go określić, trochę rockowy, trochę mroczny, to co się pojawiło na tej płycie, bo ja autentycznie słuchając tego albumu zacząłem czuć niepokój.

I to momentami dosyć silne i zauważyłem, że jest jakieś super bystre spostrzeżenie, że się trochę pozmieniało wizerunkowo i w ogóle ten album jako koncepcja, czyli ten pan Hiroshima, który jest takim rockiem, taką postacią bardzo... Metaliczną, ja bym powiedziała. W ogóle ten głos taki jest metaliczny tego naszego narratora. Mhm, taki głęboki, mroczny i że tak wydobywa się z wnętrza bardzo mocno i też jest tak różnie interpretowalny z jednej strony, odnoszący się właśnie w takiej introspekcji do tego, co w środku, z drugiej strony, nie wiem, ja to tak przynajmniej czytam, że trochę też być może a propos rynku muzycznego, a nawet bardzo. Są na tej płycie radiówki, są rockowe numery, są Roman Sidła, są hip-hopowe utwory zaangażowane, są hip-hopowe utwory sentymentalne, są takie kawałki lordofonowe, lordofoniaste, czyli takie, które znamy z poprzednich płyt.

Jest światło i jest mrok i jest jakaś historia, która znajduje swoją puentę. To nie jest tak, że ten pan Hiroshima się pojawia i nic się z nim nie dzieje. Na koncercie to ja z kolei byłem na lordofonie, Też miało to swoją kontynuację i puentę, gdy pan Hiroshima, nie wiem czy ja nie zdradzam teraz jakichś spoilerów, no ale w końcu na płycie też zostaje... Przepędzony. No, stłumiony, przepędzony, pokonany, ujarzmiony to. Ujarzmiony to chyba będzie dobre słowo. No i w ogóle dużo jest muzyki w muzyce jako takiej, bo tak jak, nie wiem, dziennikarsko przeszukując różne aktualności, często się zwraca uwagę na eksperymentalność, na płyty undergroundowe i tak dalej, a z płytami mainstreamowymi, nie wiem, czy się spotkałeś, czasami zdarza się, że niektórzy mają takie, że nie, że ponieważ coś jest mainstreamem, to jest...

Z jakiegoś powodu gorzej oceniane. Ja mam wrażenie, że Lordofon jest idealnie między alternatywą a takim mainstreamowym wydaniem muzyki osadzone, więc to jest świetnie wyważona płyta na wielu płaszczyznach. Gdybyś nie wybrał, to ja myślę, że to też mogłoby być w mojej topce śmiało. Ja bym ci Loyla zabrał. Dobra, to możemy się tak następnym razem umówić. Czy my dobrnęliśmy do końca? Czy ty jeszcze coś chcesz dorzucić? Jeżeli chodzi o Lordofon, to jest wspaniała trupa i piękny, piękny krążek. I teraz na koniec, drodzy, mamy dla was szybkie strzały. Trzy dodatkowe albumy, które się nam nie zmieściły w zestawieniu. Ja zaczynam bez kontekstu, bez wyjaśnień, bez niczego.