Paula Roma: ''Wciąż mam to cholerne pragnienie''

I on wcale by nie odebrał tego jako pretensje. I myślę, że w ogóle gdzieś w podświadomości ja po prostu chciałam szczerze tak wywalić prosto z buta to, co czuję i że tak trzeba było napisać. I po wydaniu tej piosenki dzień po zeszło ze mnie tak ciśnienie. Wzięłam wino czerwone. Nie będę udawać tutaj, że inaczej było. Wzięłam czerwone wino. Wypiłam pół butelki, jak siedziałam na sofie z moim mężem w salonie i mu powiedziałam, wiesz co, no czuję, że ta układanka w tej drodze odejścia, pożegnania, tak prywatnie była potrzebna. I dlatego to było tak trudne, żeby wydać tak prywatną opowieść, czy ona nie powinna zostać w mojej szufladzie w domu.

Ciągnie mnie w tym kierunku, bo więcej wiesz, więcej widzisz i mnie ciągnie tam. Ale wciąż moja osoba właśnie pozwala mi się tam ustanowić i na końcu tego wszystkiego jestem optymistką. Bardzo się cieszę z takiej puenty, nie wyobrażam sobie lepszej. Właśnie Zuta ostatnio mi też powiedziała dokładnie coś podobnego pod tytułem, że nie jest w stanie w tym momencie zakończyć jakiejkolwiek swojej piosenki, że jest do dupy i koniec. Że zawsze musi zostawić ten błysk i te szanse na to, że będzie lepiej, że będzie dobrze. Zadałaś mi teraz cios, bo zaczęłam się zastanawiać, jak to powiedziałaś. Czy ja mam jakąś piosenkę, że jest tak właśnie bez tej iskry optymizmu, że do dupy i koniec? Jaki cios ja ci zadałam? Dobry cios, dobry cios. Dobry cios, że jakoś w przykrość. Dobry cios, właśnie taki mi dałaś cios, to jest złe słowo, dałaś mi do pomyślenia po prostu.