Odcinek 149: "Lalka" i inne "Lalki"

To było bardzo wszystko wzruszające. No i nawet Borys Szczyc i Maja Ostaszewska, jakby taka para, taka dziwaczna para, też byli komiczni, prawda? Więc to było wszystko takie jakby, powodowało uśmiech na mojej buzi. Natomiast główna para niestety. Tak jak ja uwielbiam Marcina Dorosińskiego, naprawdę uwielbiam, to jest jeden z moich ulubionych aktorów polskich, mam wrażenie, że on nie do końca, że to nie jest dobry strzał obsadowy. Ja to wszystkim mówię, kto chce słuchać, że moim wymarzonym castingiem Nowokulskiego powinien być Michał Żurawski. Uważam, że on był świetny w tej roli, a Wokulski, Boże, Dorosiński wydawał mi się ciut za stary.

Coś jest jakieś zaburzenia czasowe, że są wspomnienia, potem jest w ogóle alternatywne jakieś wyobrażenia, marzenia senne itd. On ma to tylko tak jakby w scenografii i w, jak się to nazywa, inscenizacji, prawda? W lalce w sensie, tylko tam zostawia ten swój jakby taki klimat. Natomiast jest to po bożemu opowiedziana historia, prawda, jeżeli chodzi o czas, w tym sensie, że... Tak, chociaż mi się wydaje, że ta eliptyczność też jest takim dość nietypowym zabiegiem ekranizacyjnym, inscenizatorskim, nie? No nie, nie, nie, to zaraz przyjdziemy do... Że on pomija bardzo dużo rzeczy, ale w bardzo sprytny sposób za każdym razem. Tak, tak. Zaraz do tego przejdziemy. Bo jest tak, że to zarazem się dobrze sprawdza jako zabieg po prostu taki wycinający tłuszczyk, ale z drugiej strony to dodaje jakiś taki element dziwności.

Który też jest fantastyczny. Ja go strasznie uwielbiam w roli Sobieskiego w Potopie. Boże, w Potopie. Czy w Panu Włodyjowskim, czy w Potopie i w Panu Włodyjskim, już nie pamiętam, czy w Potopie był Sobieski, w sensie król Jan III. Ale on jest dla mnie, to po prostu tak myślę sobie, wow, po prostu jak myślę o Sobieskim, to właśnie sobie widzę jego twarz, więc to jest bardzo śmieszne. Jasne, to jest film starych, mówisz, starszych ludzi. Ja nie mówię tego jako zarzutu. Ale masz przez to, przez to, że... Przecież pracuje na tę metaforę Rupieciarni, że jakby ta arystokracja się jakby jest, jest lamusem. Nie odchodzi do lamusa, tylko jest lamusem. Tak, no oczywiście, że to też było jakby...

No i mamy... Boże, Boże, jak on się nazywa? Ochocki. Ochocki, tak. Który już jest nowym człowiekiem. On już jest pozytywistą jakby z krwi i kości. Który chce budować, który właśnie chce się odciąć od tej miłości. On też coś tam takiego mówi, prawda? Kiedy pan to zrozumiał, że panu nie jest potrzebna? Kiedy pan zrozumiał, że panu nie jest potrzebna kobieta do szczęścia? To jest taka rzecz, która się gubi w ekranizacji, kiedy wycinamy pamiętnik starego subiekta, bo pamiętnik starego subiekta rysuje to tło historyczne, bo opowiada o tych napelonowskich przygodach Rzeckiego. Gubi się też taka może wieloznaczność historii, bo tam, bo pamiętnik starego subiekta nie służy tylko do opowiedzenia nam historii Rzeckiego, ale Rzecki też opowiada to, co on widzi z tego, co wyrabia Wokulski.