MKwadrat #242 – Rumuńskie psy

Więc bardziej o to mi chodzi, że wykorzystali tak jakby pusty fragment, żeby potem pociągnąć dalej questa. I to było super. A twoje jakie pierwsze wrażenia były, jak wylądowałeś w Kolonii? O Jezu, wiesz co, ja byłem zachwycony. Ja byłem już zachwycony od ogrania tego dema, gdzie była walka. Bo jakby tam mieliśmy możliwość w końcu sprawdzenia jak wygląda walka na wyższych poziomach umiejętności. Jakby cały czas zachodziłem w głowę, dlaczego ci ludzie nie rozumieją i krytykują animację walki w tej grze, skoro One takie mają być, jak zaczynasz. Jak zaczynasz, to jesteś chłopkiem, który nic nie umie i macha bronią jak cepem, a ludzie tutaj patrzyli na mój pierwszy stream i mówili, że no słabe te animacje ataku, takie dosyć toporne.

Mega, po prostu, kurde. Dopiero co skończyłem Crimson Desert i miałem kaca, ja mówię, boże, już nigdy nic nie zagram po takiej dużej grze. I potem wskoczyłem w tego Gothica i po prostu myślę tylko o tym, o Jezu, co ja tu zrobię, gdzie pójdę, zaraz jaki quest, a znam tę grę na pamięć, tak? Mógłbym powiedzieć całego Gothica po prostu, od początku do końca. A mimo wszystko jestem taki zajrany, że mówię, kurde, fajnie to zrobili, bo... To też jest sztuka, w sensie, no oni sporo jednak pozmieniali w tej grze. Tak, i jakby pododawali nowych questów, przy okazji na przykład dołączania do różnych frakcji są kompletnie dodatkowe questy związane z kompletnie dodatkowymi rzeczami, są nowe lokacje, takie, których wiesz, po prostu Piosenki, które wykraczają trochę poza znaną nam mapę albo po prostu, które są umieszczone w pustych przestrzeniach, gdzie mieliśmy, wiesz, po prostu zwykłą płaskowierz jakąś, gdzie była pustka, to oni tam dodali jakieś nowe, wiesz, elementy i są fajne cutscenki i jakby troszkę też inaczej narracja jest sprzedawana, mamy motyw ten czterech przyjaciół trochę bardziej uwypuklony.

Tak, jakby, wszystko jakby śmigało, tak? Nic nie trzeba było się whitelistować, żadnych dodatkowych rzeczy. Wklepujesz kod, pobierasz, grasz. Tyle. Tak powinno być. Także dobra, idziemy chyba dalej, co? Tak, idźmy dalej. To co, w co zasadzie graliśmy? Końcik nasz? To co, Michał? Najpierw wy, bo się trochę nagadałem. Tak? Dobrze. To ty zacznij, Rudy. Dobrze, to można scenę zmienić przy okazji. No to co, ja u mnie trochę skromnie, może nie, skończyłem, przysiadłem do Sojo Fortune 2 i uważam, że to jest bardzo słaby tytuł. Mocny, mocny średniak, ale jakoś tak nie dawało mi spokoju, że go nie mam skończonego, zwłaszcza, że jedynka była naprawdę super, a to co zrobili z dwójką, to o Jezusie.

Tak samo było tak, że przez kamerę niektóre poziomy były znacznie trudniejsze i frustrujące niż normalnie by były, bo naprawdę ona tak się dla mnie fiksowała na jakichś dziwnych Dziwnych, pod dziwnym kątem, szczególnie jak na przykład do góry nogami biegaliśmy itd. O Jezu, momentami to była tragedia. Także da się przejść, ale momentami może być ciężko. Skończyłem sobie Call of the Elder Gods, to jest, jeżeli ktoś grał kontynuację Call of the Sea. To jest taki symulator chodzenia połączony z łamigłówkami.

I go tam utłukłem. Albo co jeszcze? Na przykład nie podobało mi się gotowanie w tej grze, bo koniec końców jak już posyłałem z obozu tych moich ziomeczków na misję to już pod koniec gry to miałem Setki mięsa w skrzyni. Tak, całą lodówkę i to gotowanie. Na początku mi bardzo brakowało żarcia, a potem już jak się z tym ogarnąłem, to miałem podkorek. I na przykład takie pierdoły typu zbieranie wody ze studni. Jezu, po co to było? W sensie... A co, dodali? Zbieranie wody ze studiów? Bo ja pamiętam, że nie było tego na premierę. My tak naprawdę graliśmy też trochę inne gry, bo w momencie, kiedy ja już skończyłem tę grę, to ona jeszcze była masakrycznie rozwijana i nadal jest rozwijana.

Jezu, więc myślę, że Damian, możesz mieć rację, tak, że ja naiwnie w swoim tam giereczkowym optymizmie chcę wierzyć, że to jednak było... Passion Project. Tak, Passion Project zrobione przez małe studio 2000 osób. Wiecie Michał, mówiłem, jak ostatnio się widzieliśmy, że dla mnie w Crimsonie to przede wszystkim głównym problemem jest sterowanie. Sterowanie plus mechaniki, gdzie gra mnie uczy mechaniki, ja się uczę jakiego fikołka muszę zrobić na padzie, żeby to w ogóle odpalić. Po czym za 15 minut wprowadzę kolejną mechanikę i ja już nie pamiętam jaką ja musiałem kremiszologię, wiesz, zrobić poprzednio i się muszę nowej uczyć.

A i tak nie musisz pamiętać, bo to powróci dopiero za 15 godzin. No właśnie. Jeśli w ogóle. To jest rzecz, gdzie ja wolę, jak gra ma prostacki sterowajek właśnie w Asasynie. Gdzie ja wrócę sobie za miesiąc i potrzeba mi, nie wiem, minuty i ja już wszystko wiem, tak? Od czego jest guzik. Także... Albo jak w Shadow of Mordor i Shadow of War, zaczynamy stopniowo od podstaw, a potem coraz więcej, coraz więcej i pod koniec mamy już takie sterowanie, tyle możliwości, tyle ruchów, że po prostu już czujemy się mistrzami w tym systemie. No, Jezus, ogromna gra. Znaczy, ja się bawię dobrze, ale gajcie na swoje ryzyko.

Misje byłyby krótsze, gra byłaby krótsza, bo 20 godzin na przejście takiej gry liniowej za dużo, za dużo. Hitman to było 10-12 godzin, może 15 i uważam, że to było idealnie. Plus niektóre rzeczy, które wspomniałem, które mogą być zrobione lepiej. Historia słaba, antagonista w ogóle fatalny, walki z bossami na jedno kopyto, ostatni boss to jest Jezu, to jest taka żenada. Totalnie zmarnowany potencjał. Postaci ok, ale jak na Markę Bonda...

I lekko sarkastycznym. Tak. I co? Kończymy? Kończymy. Dobrze, kończymy. Bardzo serdecznie dziękuję wszystkim za... A przeczytałeś patronów? 52? Oczywiście, na samym początku. O Jezu, sorry, wyłączyłem się. Bardzo serdecznie dziękuję wszystkim, którzy przesłuchali ten odcinek. Bardzo serdecznie dziękuję nieobecnym już Łukaszowi i Michałowi. Tobie też bardzo, Damian, dziękuję. Ja dziękuję. Jeszcze obecnym. I przypominam, Chaos, 4 lipca, godzina 19, serdecznie wszystkich zapraszamy, będą atrakcje, będą nagrony, będzie piweczko, będzie pizzunia z ananasem, he he, nie no żartuję, chyba nie, chociaż ja lubię.