MKwadrat #156 – Koniec snów

Tutaj jest zdecydowanie to bardziej płynne, bardziej stałe w tym sensie, że nie ma klatkowania. Okej. To jest wszystko bardzo pięknie, bardzo dobrze zaprojektowane. Dla kogoś, kto właśnie zna smażki z LoLa, to bardzo dużo właśnie tego wyczuć można było w trakcie oglądania. Bardzo dużo właśnie jest tych easter eggów, gagów. Czy chociażby można było przewidzieć albo domyśleć się, kto się stanie, w jaki sposób, a też z drugiej strony się zastanawiałem, jak właśnie Jinx, ta niebieskowłosa dziewczyna na okładce dojdzie do tego stanu, w którym jest w grze.

Jeśli chodzi o stwarczą dziewczynkę. Ma jakąś polską nazwę w ogóle? Jakieś polskie i polskie imię? Nie, Jinx. Też po prostu Jinx. Skucha. Ale mówcie teraz, co wam się nie spodobało. No ja się zgodzę z Kasprzem, że serial jest przepiękny wizualnie. Tak, ja też. I jest no naprawdę animacja, to jest coś niesamowitego, to jak tam efekty te wszystkie, po prostu design tego wszystkiego. No naprawdę uczta dla oczu, ale... Ale sama opowieść dla mnie już była taka mocno mech. Tak, te postacie są... Proste. Proste, bardzo proste. Wycięte z kartonu takie szablony. Szablonowe.

Po prostu zależnie od tego, czego fabuła wymaga, to tak silne zniszczenia powodują te kryształki. Postać Jinx jest tak po prostu mega przetestowana. I to, co mnie najbardziej bolało, to dialogi. Dialogi są tak bardzo po prostu z podręcznika tego, jak pisać edgy dialogi. Albo takie jakieś sztampowe, że nie, nigdy nie pozwolę na to. Musisz najpierw rozprawić się ze mną. To jego nie dotyczy. Załatwmy to w innym miejscu. Dialogi między postaciami albo to musi się udać. Tak jakby możemy stworzyć bingo-sztampowych tekstów, które mogą wystąpić w produkcji jakiejś young adult fantasy, coś w tym stylu i po kolei tylko skreślać.