Limity AI: 2026 #11 Epistemiczna apokalipsa

Lobbying, ja tutaj pytam, bo można w Unii, jest coś takiego, takie przepisy, że jak prowadzisz działalność w Brukseli, to musisz się zarejestrować. I według różnych danych oficjalnych, bo to niektóre firmy mają po kilku lobbystów, niektórzy są samodzielnymi, ale w samej Brukseli działa między 20 a 30 tysięcy przedstawicieli interesów różnych firm, różnych organizacji z całego świata. To jest tego bardzo dużo. Z czego około 8 tysięcy ma formalną akredytację dostępu do parlamentu. No i co oni tam robią? No i ile mamy europarlamentarzystów? 720, o ile dobrze pamiętam poprawną liczbę. Czyli po 10 na 1. No tak, no to jest całkiem sporo wychodzi, prawda? No co oni robią? No właśnie reprezentują interesy firm, które ich tam wysłały. Reprezentują te interesy poprzez takie różne miękkie zabiegi, dyplomatyczne, tak, czyli poprzez rozmowy.

Wracamy do tego, czy oni robią politykę międzynarodową. Ale to jest też element polityki państwowej. Orlen jest przecież spółką państwową, w związku z czym prowadzenie takiej polityki też trochę lobbingowej, Ono jest też pewną sztuką, tak, znowu wracamy do tego, że to jest pewna umiejętność, umiejętność sprzedawania swoich interesów i dbania o swoje interesy. Lobbying co do zasady nie jest niczym złym, jest częścią demokratycznej wymiany, tylko musi być robiony w sposób transparentny. W momencie, kiedy dochodzi do jawnego przekupstwa, a przecież takich przypadków też mieliśmy, bo służby te celne i, jak one się tam nazywają, OLAW, tak, się nazywają te służby, które zajmują się finansami w Unii Europejskiej, No byli. Nadzorowały, tak? I się okazuje, że europarlamentarzyści dostawali kasę za to, że mieli załatwiać jakieś konkretne interesy.

I to są naprawdę duże problemy, z którymi my musimy umieć je skonfrontować, więc ja nie uważam, że regulacje prowadzą nas do tego, że jesteśmy jakimś skansenem. Regulacje u samego swojego fundamentu mają nas chronić przed nadużyciami. Ja rozumiem, że przy dzisiejszej skali wszystkich mierzalnych aspektów podmiotowości big techów, Pojedyncze państwa... Znaczy, gdybym był big techem, to wolałbym rozmawiać z rozbitą Europą, z pokłóconą Europą. Nie mówiąc o tym, że gdybym był palantirem, to bym cieszył się, gdyby Europa zbroiła się po zęby i kupowała ode mnie te technologie. A chciałbyś być? Wiesz, czy chciałbym być palantirem?

A powiedz mi tak na koniec, Powiedz mi, gdzie się mylę i jak zmienić perspektywę na taki scenariusz o to, że ten end game właśnie to jest w tej chwili, co się dzieje z perspektywy dostawców amerykańskich, a strachujemy od chińskich, bo to jest inny kierunek. Ale że Europa uzależnia się od dostawców big techowych, w LLM-ach i w technologiach. To znaczy, że ja stawiam firmy, stawiam procesy administracji państwowej, infrastruktury krytycznej na tych technologiach. Jednocześnie korzystając z nich, cały czas przekazuje newralgiczne dane, outskilluje czy tam deskilluje ekspertów i de facto outsourcuje know-how, outsourcuje informacje, które potem sobie leżą na tych serwerach skompresowane właśnie na kontynencie amerykańskim.