#007 Jak uczy się founder? Rozmowa z Bartkiem Podolskim

Przez co Natalia, nie wiem, bo ja jakoś nie zaplanowałem swojego życia albo Tego co mi się dzieje, to nie jest taki plan, master plan, który wykonuję tam od 30 lat i on się właśnie spełnia. Tylko że jakieś dobre rzeczy mi się zdarzają. No różnie na to można patrzeć. Myślę, że trochę przyciągam te dobre rzeczy też. Myślę, że w jeden sposób można patrzeć na to. I miałem szczęście po prostu poznać takie osoby przez kogoś. Na przykład na takiego Davida trafiłem na spotkaniach Toastmasters. Nie wiem czy tu słuchacze nasi, twoi będą wiedzieć co to jest Toastmasters, a jak nie to sobie wygooglają. Ale możesz też jedno zdanie powiedzieć, taką główną ideę. Wspaniale, pozdrawiam Toastmasters, bardzo wspieram. Więc tak, Toastmasters to są kluby, organizacja, która wspiera rozwój ludzi, wspiera rozwój mówców, czyli jak chcesz się nauczyć albo spróbować przemawiania publicznego, no to Toastmasters jest jednym z najlepszych miejsc, gdzie można pójść i w takiej przyjaznej atmosferze popróbować, doświadczyć i nauczyć się przemawiać publicznie.

I widziałem tam takie przemiany ludzi, że wiem, że to działa. Tak, w jednym zdaniu jakbym miał powiedzieć. No i na przykład na takim spotkaniu Toastmasters, jak się tak trochę zmusiłem, żeby wziąć udział w konkursie. Myślę, że to jest też taka ważna rzecz. Wysiłek z mojej strony albo ze strony kogoś, kto się chce nauczyć, czyli zmusiłem się, żeby wziąć udział w konkursie. Przygotowałem mowę. Są takie konkursy, które się kończą mistrzostwami świata, potem taka duża rzecz dosyć. Można na YouTubie to obejrzeć. Zresztą polecam. Na przykład Cyryla Junior-Lima, bardzo dobra mowa. Poznałem go tam właśnie na takim konkursie na konwencji. No i jak dałem trochę od siebie i stwierdziłem, że tak, zrobię to jednak, zrobię mowę, pójdę na konkurs, przeszedłem pierwszy etap, W każdym razie na jednym ze spotkań chciałem popróbować, bo to były też po angielsku mowa, chciałem wypróbować tą moją mowę i poszedłem do innego klubu niż zwykle, do anglojęzycznego tutaj w Krakowie.

No i tak pod wpływem Davida mówię, wow. Potem, ja mówię, David, a masz jakieś jeszcze takie te książki? Mówi, tak, no to ja jestem okej, ty jesteś okej, nie? To Harris napisał, I am okay, you are okay. Wow, to jak przeczytałem, mówię, Boże, to jest dobra książka, nie? Dawid, dawaj jeszcze. Co tam masz? No i tak na przykład w ten sposób znałem mentora. Gdybym nie poszedł, nie spróbował powiedzieć próbnie mojej mowy, bym się nie zmusił wtedy, no bym go nie poznał i myślę, że dużo bym stracił w życiu, więc nie wiem. Chodźcie na Toastmasters. Niesamowita historia, dzięki, że się nią podzieliłeś, ale też mam taką refleksję, że ogromnie podziwiam twoją odwagę, żeby wyjść z przemówieniami publicznymi w ramach takiego procesu uczenia się i jeszcze dodatkowo gdzieś taką poprzeczkę sobie postawić wyżej, że to nie jest w języku ojczystym.