"Lincoln w Bardo" George'a Saundersa | #58. Literatura piękna obca

Te ich plotki, to ich skrępowanie, cedzone, nijak nas nie dotyczące słowa. Ich ciepłe ciała, parujące oddechy, wilgotne gałki oczne, przyciasna bielizna, straszliwe szpadle, które od drzewa nasze niedbale opierali. Ale dotyk, mój Boże! Nie żeby nas nigdy nie dotykali, ależ dotykali człowieka. I owszem, wpychali go gwałtem do szpitalnej skrzyni. Ubierali wedle własnego widzimisię. Zszywali i malowali, jeśli zaszła potrzeba, lecz gdy już po swojemu urządzili, nigdy więcej go nie dotykali. A to, to było coś całkiem innego.

Tulenie, czas poświęcony, czułe słowa prosto do ucha szeptane. Mój Boże, mój Boże, być dotykanym tak miłośnie, tak tkliwie, jakby wciąż było się zdrowym, jakby wciąż było się godnym czułości, szacunku. Podniosło nas to na duchu, nadzieją natchnęło. Może jednak nie byliśmy aż tak miłości niegodni, jakaśmy sądzić przywykli. To jest koniec cytatu i chciałabym, żebyśmy zapamiętali słowo miłość, bo to będzie jednym z naszych kluczy. A teraz zostawmy na moment duchy i ten cmentarz i przyjrzyjmy się strukturze tekstu, bo kiedy ja tak opowiadam właśnie o tym chórze duchów,

W takiej właśnie sytuacji, kiedy on jest wewnątrz i stara się pod szeptami go nakłonić. I niech ten fragment będzie naszym dzisiejszym pożegnaniem i taką jeszcze jedną zachętą, żeby nie omijać tej książki, tylko wziąć ją na radar i zacząć czytać. I ten fragment zaczyna się tak. Taki był dobry. Mój drogi malec zawsze wiedział, co słusznym będzie i nalegał, żebym to właśnie uczynił. Tak i teraz postąpię, acz wiele mnie to trudu kosztuje. Wszystkie dary są chwilowe. Niechętnie rozstaję się z tym oto, dziękując zań Bogu lub światu, ktokolwiek mi go ofiarował.