Nie powinna tego wzywać. Tragiczny finał igrania z voodoo #79

A u jego boku zawsze znajdziesz psa, a czasem dwa. To jego święte zwierzęta. W hierarchii duchów voodoo nazywanych Loa, Papa Legba pełni funkcję absolutnie kluczową. Jest on strażnikiem skrzyżowań, ale nie chodzi tylko tutaj o fizyczne rozstaje dróg. Papa Legba stoi na granicy między naszym światem a światem duchów. Jest tym, który otwiera bramę, niczym święty Piotr. Bez jego zgody żaden inny duch nie może się z tobą skontaktować. Dlatego każda ceremonia voodoo zaczyna się od zwrócenia do niego. Co ważne, Papa Legba mówi wszystkimi językami świata. Jest tłumaczem między ludźmi a duchami, pośrednikiem, mediatorem.

Nie jest demonem, nie jest również złym. On jest po prostu strażnikiem, który wymaga szacunku i odpowiednich ofiar. Żąda zazwyczaj ciemnej kawy, cukierków, papierosów, rumu czy też orzeszków ziemnych. Jego liczba to trzy, a dzień to poniedziałek. Jednak Hollywood potrzebowało czegoś bardziej dramatycznego. Scenarzyści American Horror Story wzięli Papa Legbe i połączyli go wizualnie z zupełnie innym duchem – Baronem Samedi. Baron Samedi to coś zupełnie innego. To loa śmierci. Pan cmentarzy, opiekun zmarłych. To on decyduje kto umiera, a kto żyje. Przedstawiany jest jako postać w czarnym fraku i cylindrze, z twarzą pomalowaną jak czaszka.

Po drugie, nie używamy lalek do przywoływania Papa Legby. Lalki służą do zupełnie innych celów. Po trzecie, najważniejsze, American Horror Story popełni największy błąd, sprawiając, że Papa Legba wygląda jak Baron. Każdy, kto praktykuje voodoo, wie, że Papa Legba nie wygląda tak. Nigdy tak nie wyglądał. Ale to dopiero początek. Twitterowicz kontynuuje, a każde jego słowo to kolejny gwóźdź do trumny internetowego mitu. Jeśli ona naprawdę widziała papa Legbę, a obiecuję wam, że nie widziała, to Legba nie zabiera życia z tej ziemi. A Legba jest strażnikiem bramy dla naszych Loa. On otwiera drogę, a nie zabija. I wtedy pada zdanie, które powinno zabrzmieć jak sygnał alarmowy dla każdego, kto bezmyślnie powtarza tę historię.

Najbardziej zaskakujące w tym wszystkim, i szczerze mówiąc mówi wszystko, jest to, że myślicie, że duchom naprawdę zależy na rasie czy rasizmie. To my się tym przejmujemy. Duchy? Wcale. Rozumiesz wagę tych słów? Cała narracja o duchach mszczących się za kulturową kradzież, o loa broniących czarnoskórych przed białymi, to wyłącznie nasza projekcja. Ludzka potrzeba nadania sensu tragedii przez pryzmat współczesnych konfliktów społecznych. Inny praktyk miał dodać w komentarzu. Dokładnie. Sprawiacie, że nasze loa wyglądają na bezwzględne i szalone. Jakby zabijały ludzi bez powodu. Przestańcie demonizować Papa Legbel. On jest dobry. Ale głosy praktyków voodoo to nie tylko obrona ich wierzeń, ale przede wszystkim próba edukacji.

Prawdziwi praktycy patrzą na historię Katarzyn i widzą coś zupełnie innego niż cały internet i świat zachodu. Dostrzegają oni tragedię młodej dziewczyny, która bawiła się w coś, czego nie rozumiała, ale widzą również drugą tragedię, jak jej śmierć została wykorzystana do demonizowania ich religii, jak została przemieniona w opowieść, która potwierdza wszystkie stereotypy o prymitywnych, miściwych duchach pochodzących z Afryki. Jeśli Loa ją zabiły za bycie białą, mówił Twitterowicz, to nie znacie Loa. Duchy nie działają tak. One mogą cię zwieść, mogą cię wyprowadzić na manowce, sprawić, że podejmiesz złą decyzję. ale nie przyjdą i nie utopią cię we własnej wannie za to, że masz niewłaściwy kolor skóry.