Nie powinna tego wzywać. Tragiczny finał igrania z voodoo #79

Dziś usłyszysz historię, która jasno pokazuje, że bezgraniczna wiara w telewizyjne i internetowe wizje może mieć tragiczne konsekwencje. Dla części osób ta sprawa jest dowodem, że nie powinniśmy zadzierać z siłami, których nie rozumiemy, bo te mogą się zwrócić przeciwko nam. Dla dziewiętnastoletniej Kate Restin voodoo było tylko kolejną fascynacją, zabawą, czymś, co można wypróbować pomiędzy jednym kliknięciem myszką a drugim. Nie wiedziała, że niektóre tradycje mają swoich straszników i pewne siły nie lubią, gdy się je niepokoi bez zaproszenia. A kiedy to coś odpowiedziało na jej wezwanie, nastała cisza.

Sytuacja jest analogiczna. W kwietniu 2020 roku nastolatka z Virginia postanowiła sprawdzić, co się stanie, kiedy zapuka do takich drzwi. Miała wówczas 19 lat, była bardzo młoda i miała całe życie przed sobą. Myślała, że to tylko kolejny trend w internecie, kolejna zabawa w czarownicę. Jednak finał był tragiczny. Zanim zagłębimy się w historię Kat, muszę Ci opowiedzieć o postaci, która stoi w centrum tej tragedii. Bo widzisz, problem z internetową duchowością polega na tym, że ludzie często nie wiedzą, z kim naprawdę próbują się skontaktować.

Caitlin N. Restin. Kat, jak wolała, żeby ją nazywać. Urodziła się 29 listopada 2000 roku w Virginia Beach. Gdy patrzysz na jej zdjęcia z mediów społecznościowych. Widzisz zwyczajną nastolatkę, uśmiechniętą, pełną życia, z tym rodzajem energii, która sprawia, że ludzie lgną do ciebie na imprezach. Ale Kat była kimś więcej niż tylko kolejną dziewiętnastolatką z przedmieść. W jej nekrologu czytamy, że była jasnym duchem, który inspirował innych do pójścia naprzód w trudnych czasach. To nie są słowa, które piszesz o kimś, kto przeszedł przez życie niezauważonym. To słowa o kimś, kto pozostawił trwały ślad. Virginia Beach to miejsce szczególne.

Miasto portowe, gdzie historia niewolnictwa miesza się z nowoczesnością baz wojskowych. Plaże pełne turystów sąsiadują z miejscami, w których przed wiekami rozgrywały się roczne dramaty. To miasto kontrastów, gdzie przeszłość nigdy do końca nie odeszła. Kat wychowała się właśnie w takim środowisku. Chodziła do Plaza Middle School, potem do Green Run High School. Zwyczajna amerykańska nastolatka, prawda? Ale była też dumną, młodą matką. Jej córeczka Alia miała zaledwie kilka miesięcy. Nigdy nie sądziłam, że mogę kogoś kochać tak bardzo, jak kocham ją, mówiła po narodzinach młoda matka. Dziewiętnaście lat, macierzyństwo, cały świat przed tobą, ale też na twoich barkach.

To wiek, w którym większość z nas podejmuje najgorsze decyzje w swoim życiu. Tylko, że zwykle kończy się to co najwyżej złamanym sercem albo kiepskimi ocenami. W tym wypadku było inaczej. Kat określała siebie jako wikankę. To ważne. Wika to współczesna religia neopogańska, która czerpie z przedchrześcijańskich tradycji europejskich. To religia natury, cykli księżyca, ziół czy zaklęć. Jest to ruch, który, i to kluczowe, jest otwarty dla wszystkich, niezależnie od pochodzenia czy koloru skóry. Ale coś się zmieniło na początku 2020 roku. Być może był to stres związany z pandemią, która właśnie wybuchła. Może problemy w związku, bo wiemy, że Kat rozstała się ze swoją dziewczyną, która była Afroamerykanką.

Następnie nastolatka zaczęła eksplorować inne ścieżki duchowe. Dołączyła do grup okultystycznych na Facebooku. Zaczęła zadawać pytania o praktyki, które wykraczały poza bezpieczne granice Vika. Zaczęła interesować się czymś starszym, co nie było przeznaczone dla każdego. Pamiętaj, internet to miejsce, gdzie możesz być kimkolwiek. gdzie nastolatka z przedmieść może w ciągu jednej nocy przeczytać więcej o zakazanych praktykach niż średniowieczny alchemik przez całe swoje życie. Gdzie granica między jestem zainteresowana, a jestem w to zaangażowana jest cienka jak papier. I gdzieś w marcu 2020 roku Kat przekroczyła te granice.

Przestała być tylko ciekawską nastolatką czytającą o duchowości. Postanowiła działać i wykorzystać to, czego się nauczyła. Problem w tym, że gdy uczysz się pływać z YouTube'a, możesz co najwyżej wyglądać głupio na basenie. Ale kiedy uczysz się praktyk duchowych z internetu, szczególnie tych, które pochodzą z zamkniętych tradycji, których nie rozumiesz... Może to doprowadzić do czegoś bardzo złego. Jest 29 marca 2020 roku. Niedziela. Pandemia dopiero zaczyna pokazywać swoje pazury, a świat uczy się żyć w izolacji. Tego dnia Kat Rejstin opublikowała na Twitterze trzy zdjęcia, które rozpętały prawdziwą burzę.

Pierwsze, co rzucało się w oczy, to lalka. Nie była to zwykła zabawka. ale coś, co w tradycji afroamerykańskiego hoodu nazywa się doll baby. Małe, ręcznie robione ludzkie figurki, często wykonywane z materiału, wypchane ziołami, związane sznurkiem. Na zdjęciach Kat widać było lalkę z przyczepionym do niej włosem, prawdziwym, ludzkim włosem. Pozwól, że wyjaśnię, dlaczego to takie istotne. w hoodu, które jest afroamerykańską praktyką ludową. Nie mylić z voodoo. Doll babies to potężne narzędzia magii sympatycznej. Zasada działania jest prosta. Jeśli coś wygląda jak twój cel, to wpływając na to coś, wpływasz również na tę osobę. To stara jak świat koncepcja, którą znajdziesz w kulturach na całym świecie.

Ale diabeł, jak zawsze, tkwi w szczegółach. Włosy przyczepione do lalki to nieprzypadkowy element. W terminologii hudu nazywa się to personal concern, czyli osobistą troską. Chodzi o to, że wszystko co nosi DNA danej osoby, czyli włosy, paznokcie, krew, pot czy ślina, są magicznym podpisem, który tworzy bezpośrednie połączenie między lalką a celem. Eddie Gutierrez, ekspert od tradycji afroamerykańskich, pisał, że włosy są szczególnie cenione. W tego typu praktykach można je zaplatać dla ochrony, związać dla ograniczenia czyjejś woli, spalić dla zniszczenia. To nie zabawa, ale broń. Pod zdjęciami Kat napisała Pozwólcie ludziom żyć i mieć własną religię.

Kiedy biała nastolatka publikuje zdjęcie lalki voodoo z włosami, które wyglądają na afrykańskie i wiemy, że właśnie rozstała się ze swoją czarnoskorą dziewczyną, a później używa narzędzi kultury, która powstała jako odpowiedź na białą opresję, to już nie jest duchowa eksploracja. Jest to profanacja. Jedna z komendujących napisała, dziecko, nie wiesz co robisz. Papa Legba to dobry duch, ale przywołanie go do złych celów to igranie z ogniem, którego nie rozumiesz. Inna osoba dodała, afrykańskie duchy nie będą naszęciami w rękach białej dziewczyny przeciwko czarnej. Historia ma tu znaczenie. Reakcja Kat była natychmiastowa i brutalna. Atakowała każdego, kto próbował ją ostrzec.

Oskarżała o gatekeeping, w tym wypadku o próbę kontrolowania jej duchowości, ale także o rasizm. Tak, dobrze słyszysz. Biała dziewczyna oskarżająca innych o rasizm za to, że mówią jej, żeby nie używała czarnej magii przeciwko czarnej osobie. Ironia była tak gęsta, że można by ją kroić nożem. Ale to, co stało się później, pokazało, że internet nie zapomina. Screenshoty jej posta zaczęły krążyć po grupkach okultystycznych na Facebooku. Trafiły na fora poświęcone hoodu i voodoo. Dotarły do miejsc, gdzie praktycy traktują swoją tradycję śmiertelnie poważnie. I wtedy stało się coś dziwnego. Niektórzy twierdzili, że widzieli więcej postów kat w zamkniętych grupach.

Posty, w których pytała o konkretne rytuały. O to, jak przyciągnąć uwagę duchów. O to, jak sprawić, aby ktoś zapłacił za to, co zrobił. W połowie kwietnia. Niecałe trzy tygodnie po publikacji zdjęć lalki Kat napisała w jednej z grup na Facebooku coś, co zmroziło krew w żyłach nawet najbardziej sceptycznym obserwatorom. Jeden post, jedno zdanie, które stało się jej cyfrowym testamentem. Zdanie, po którym już nigdy więcej się nie odezwała. Jest 17 kwietnia 2020 roku, piątek. W grupie na Facebooku o nazwie Witchway pojawia się post, który zmienia wszystko.

Widziałam dziś papelek B i jestem przerażona. Kilka słów, tyle wystarczyło, aby rozpętać cyfrowe piekło. Pod postem Kat dodała komentarz do samej siebie. Nie, panie. Jakby rozmawiała sama ze sobą. Próbowała zaprzeczyć temu, co właśnie napisała. Jakby zdała sobie sprawę, że przekroczyła granicę, z której nie ma już powrotu. Musisz zrozumieć kontekst tej wiadomości. Grupa Witchway to było jedno z tych miejsc w internecie, gdzie początkujący adepci sztuk tajemnych... dzielili się swoimi doświadczeniami. Tysiące członków, setki postów dziennie. Większość to były zdjęcia ołtarzyków, pytania o kamienie szlachetne, czy też prośby o interpretację snów. Zwykłe rzeczy.

Post Kat był zupełnie inny. W ciągu kilku minut zaczęły spływać komentarze. Co widziałaś dokładnie? Pytali jedni. Jak wyglądał? Dopytywali inni. Ale Kat już nie odpowiadała. I status pokazywał, że jest online, ale milczała. Ktoś napisał. Jeśli to był stary człowiek z laską, to rzeczywiście Papa Legba. Ale jeśli widziałaś kogoś w czarnym garniturze z pomalowaną twarzą, to nie był Papa Legba. Inna osoba dodała. Dziewczyno, mówiłam ci, żebyś tego nie robiła. Niektóre duchy nie przychodzą, gdy je wzywasz. Przychodzą, gdy są wściekłe. Dwa dni. Tyle czasu minęło pomiędzy tym postem, a chwilą, kiedy matka Kat znalazła ją martwą w wannie.

Był 19 kwietnia. Niedziela. To była Wielkanoc. Ironia losu czy celowy wybór sił, których nie rozumiemy? Oficjalny raport śledczych mówił o utonięciu. Znaleziono ją twarzą skierowaną w dół, w wannie pełnej wody. Żadnych śladów przemocy czy narkotyków w organizmie. Żadnego wyjaśnienia, dlaczego 19-letnia matka małego dziecka miałaby po prostu utonąć w łazience. Ale internet nie potrzebuje oficjalnych raportów, aby stworzyć własną narrację. W ciągu godzin od ogłoszenia jej śmierci historia Kat eksplodowała w sieci. Screenshoty jej postów, tego z lalką czy o Papa Legbie, zaczęły krążyć niczym cyfrowa zaraza.

Twitter, Reddit, TikTok. Każda platforma miała swoją wersję wydarzeń. Biała dziewczyna zginęła po próbie użycia voodoo przeciwko swojej czarnoskórej byłej, brzmiały nagłówki. Papa Legba zabił nastolatkę za profanację, krzyczały filmy na YouTubie. Prawdziwa historia dziewczyny, która zobaczyła śmierć, kusiły wręcz clickbaitowe artykuły. Prawda jak zawsze była bardziej skomplikowana. W tym samym czasie, gdy media społecznościowe tworzyły z Kat współczesną wersję opowieści o Faustie, ktoś inny robił coś znacznie bardziej niepokojącego. Ktoś, kto twierdził, że może porozmawiać ze zmarłymi i opublikował wyniki swojego duchowego śledztwa. To, co napisał, zmieniło całą historię, bo według niego Kat nie spotkała Papa Legby.

Miała do czynienia z kimś znacznie bardziej przerażającym. Czas rozpocząć sekcję zwłok tej legendy. Warstwa po warstwie, aż dotrzemy do prawdy, jeśli w ogóle tam jest. Zatrzymajmy się na chwilę. Weź głęboki oddech. To, co teraz zrobimy, to cyfrowa archeologia. Odkopywanie warstw mitu, które narosły wokół śmierci Kat Restin jak cyfrowy osad. Warstwa po warstwie, tweet po tweecie, screenshot po screenshocie. Pierwsza warstwa to element kluczowy. Są to fakty. 19-letnia Kate N. Restin zmarła 19 kwietnia 2020 roku.

Znaleziono ją w wannie. Wychowywała pięciomiesięczną córkę. To wszystko, co wiemy na pewno. Ale tak jak już wcześniej wspomniałem, internet nie lubi próżni. Nienawidzi niewypełnionych luk w narracji. I tak zaczął się proces, który obserwujemy od lat, czyli transformacja tragedii w creepypastę. 27 kwietnia, czyli 8 dni po śmierci Kat, na Facebooku pojawia się post, który zmienia wszystko. Użytkownik o imieniu Terel publikuje z Kryjszota rzekomo post Kat z 17 kwietnia. Ale zaraz, dodaję coś od siebie. Właśnie zrobiłem dla niej odczyt i zapytałem Papa Legbę, czy to był on. Powiedział, że nie. To był Baron. Przeanalizujmy to.

Teral stwierdził, że przeprowadził duchowy odczyt po śmierci Kat. Miał rozmawiać z Papa Legbą. Mężczyzna dowiedział się, iż to Baron Samedi. Pan śmierci w Panteonie Voodoo był odpowiedzialny za tragedię białej nastolatki. Zero dowodów. Brak weryfikacji. Jeden post na Facebooku. Ale to wystarczyło. W ciągu kilku godzin historia stała się wiralem. Ktoś dodał szczegół. Umarła na atak paniki w wannie. Skąd ta informacja? Od kogoś, kto ją znał. Kto to był? Tutaj nastała cisza. Jest i kolejna wersja. Próbowała rzucić klątwę na swoją byłą dziewczynę. Czy mamy na to dowód? Tak, zdjęcie lalki. Ale czy wiemy, że lalka reprezentowała było?

Ostrzeżenie. Współczesna bajka o tym, co się dzieje, gdy przekraczasz granicę. Ale spójrzmy głębiej. Co naprawdę wiemy o tym, co Kat robiła? Tweet z lalką był autentyczny. Post o Papa Legbie został potwierdzony przez wielu świadków. Choć sam screenshot zniknął. Reszta? To jedynie mgła domysłów i plotek. Ktoś pisze, że widziano ją kupującą świecę w sklepie ezoterycznym. Ktoś inny dodaje, że pytała o rytuały przyciągania duchów w grupie na Facebooku. Jeszcze ktoś twierdzi, że jego przyjaciółka widziała jak Kat paliła dziwne zioła na balkonie. Prawda, fikcja? W mediach społecznościowych nie ma to znaczenia. Liczy się wyłącznie narracja.

I tak Kat Reistin przestała być prawdziwą osobą. Stała się archetypem, symbolem. Tą białą dziewczyną, która umarła po zabawie w voodoo. Jej prawdziwe życie, czyli macierzyństwo, wolontariat, tworzenie koców dla bezdomnych, znika. Zostaje tylko przestroga, memento mori epoki internetu. Ale najbardziej przerażające w tej historii nie jest to, jak umarła, ale to jak my, ty, ja, każdy kto udostępnił, skomentował, obejrzał, staliśmy się współautorami jej pośmiertnej legendy. Bo za każdym razem, gdy ktoś opowiada tę historię, dodaje coś od siebie. Zmienia szczegół, podkreśla inny aspekt i tak Kat umiera tysiąc razy, za każdym razem trochę inaczej.

Ale jest jeszcze jedna warstwa tego mitu, najgłębsza. Ta, która mówi coś nie o Kat, czy duchach, ale o nas samych. O tym, jak bardzo potrzebujemy, by jej śmierć miała sens. Żeby była karą, przestrogą, czy też lekcją dla innych. Bo alternatywa, taka, że dziewiętnastoletnia matka po prostu utonęła bez powodu, sensu, jest zbyt przerażająca, aby móc ją zaakceptować. W związku z tym wszyscy tworzymy mity, budujemy narracje, szukamy wzorców tam, gdzie może ich nie ma. Ale co mówią ci, którzy naprawdę znają te duchy? Ci, dla których Papa Legba i Baron Samedi to nie postacie z horroru, ale część żywej, oddychającej tradycji? Ich głos został zagłuszony w cyfrowym szumie.

Bo co jeśli prawdziwym niebezpieczeństwem nie są duchy, ale my sami? Co jeśli to, co zabiło Katarzyn, nie przyszło z zaświatów, ale z bardzo ludzkiego, ziemskiego źródła? Oto historia, którą właśnie usłyszałeś. Historia Kat Reistin. A raczej opowieść o tym, jak Kat Reistin przestała być człowiekiem i stała się memem, viralem. W ten właśnie sposób powstają współczesne legendy. Nie w ciemnych lasach przy ognisku, czy jak przekazy ustne, kultywowane z pokolenia na pokolenie. Powstają w czasie rzeczywistym, na Twoich oczach, przy każdym kliknięciu czy udostępnieniu albo screenshocie wysłanym do koleżanki.

Kochają emocje i historie, które sprawiają, że klikasz udostępnij. zanim zdążysz pomyśleć. I tak Kat została pozbawiona człowieczeństwa po raz drugi. Pierwszy raz, kiedy utonęła w wannie. Drugi, kiedy utonęła w cyfrowym oceanie naszych projekcji, lęków i potrzeby sensacji. Poprawda jest taka. Nie wiemy dokładnie, co się stało. Nie zdajemy sobie sprawy, czy w ogóle praktykowała voodoo poza tym jednym tweetem. Nie jesteśmy w stanie sprawdzić, czy naprawdę widziała jakiegokolwiek ducha. Nie wiemy nawet, czy postop a Palekbie był prawdziwy czy sfabrykowany. Wiemy tylko, że młoda matka z Ameryki nie żyje, a my zrobiliśmy z jej śmierci rozrywkę. W tej sprawie jedno pytanie nie daje mi spokoju.

Co by było, gdyby Kat żyła? Gdyby mogła zobaczyć, jaki eksperyment duchowy, głupi, nieprzemyślany, ale ludzki, stał się pretekstem do stworzenia potwora? Jakie imię stało się synonimem wszystkiego, czego nie należy robić? Co by o tym pomyślała? Kiedy następnym razem natkniesz się na przerażającą historię w sieci, o dziewczynie, która umarła po zabawie w okultyzm, o chłopaku, który zniknął po wyzwaniu z TikToka, czy o kobiecie, która widziała coś, czego nie powinna, zastanów się, czy czytasz o potworze, czy może właśnie pomagasz go stworzyć, a prawdziwa ofiara z krwi i kości, ze snu i nadziei, powoli znika w cyfrowym szumie, zapomniana, przepisana na nowo.