Dorwać bestię: Richard Cottingham

Osiemnastoletnia Leslie Ann O'Dell stoi na rogu Lexington Avenue i 25 ulicy na Manhattanie. Jest prostytutką i próbuje znaleźć klienta. W końcu jej się udaje. Richard Cottingham, bo tak ma na imię klient, zabiera Leslie do dobrze znanego sobie motelu Quality Inn w Hasbrook Heights. W zaciszu nieco obskurnego pokoju Cottingham składa dziewczynie propozycję. A co powiesz na to, żebym cię najpierw porządnie wymasował? A potem przejdziemy do ciekawszych rzeczy. Gdy kobieta kładzie się na brzuchu, zamiast ciepła rąk czuje jednak dotyk metalu. Cottingham przykłada jej nóż do gardła i przykuwa kajdankami do ramy łóżka. Następnie przechodzi do wymyślnych i dość bolesnych tortur.

Zduszone okrzyki bólu docierają do motelowej obsługi. Recepcjonista i pokojówki są bardzo zaniepokojeni. Szczególnie, że w ciągu ostatnich trzech lat na terenie motelu już dwukrotnie znaleziono ciała martwych kobiet. Ostatnie z morderstw, popełnione na Valerie Street, zdarzyło się zaledwie trzy tygodnie wcześniej. Dla pokojówki, która pod łóżkiem znalazła okaleczone zwłoki, było ogromnym szokiem. Dlatego pracownicy nie zwlekają ani chwili, gdy tylko do ich uszu dobiegają okrzyki bólu i wzywają policję, a następnie walą w drzwi pokoju Cottinghama i żądają, by ten je otworzył. Mija zaledwie kilka minut i funkcjonariusze aresztują Richarda Cottinghama.

Miał także dwie sprawy sądowe założone przez dwie różne prostytutki, które twierdziły, że Cottingham napastował je seksualnie. Żadna z nich nie pojawiła się jednak na późniejszych posiedzeniach sądowych, więc obie sprawy zostały umorzone. Dlatego tak wielkie było zdziwienie organów ścigania, gdy zdali sobie sprawę, że mieli pod nosem seryjnego mordercę, z którego istnienia nie zdawali sobie nawet sprawy. Dowody znalezione w domu i w samochodzie oraz zeznania świadków z motelu i Leslie Ann O'Dell sprawiły, że na początku lat 80. w trzech różnych procesach Richard usłyszał zarzuty Jestem niewinny, wrabiacie mnie, nie macie żadnych dowodów, to zwykłe pomówienia, jestem niewinny.

A druga... Jackie Harp. To dopiero było coś. Drobniutka trzynastolatka. Wracała ze szkoły. Była w takim dziwnym mundurku i miała flagę. Przed tymi rewelacjami śledczym zdawało się, że Cottingham brał za cel głównie prostytutki. Prawda była jednak zgoła inna. Morderca wybierał przede wszystkim drobne blondynki. Ich zawód nie miał dla niego większego znaczenia. W 1968 roku Richard pozbawił życia dwie kolejne kobiety. Osiemnastoletnią Irene Blaze i piętnastoletnią Denise Velasca. W marcu 1970 roku grupa turystów dokonała makabrycznego odkrycia w lesie w pobliżu South Neag. Znaleziono zwłoki.

Była nią portorykanka Marita Emerita Rosado Nives, którą znaleziono w grudniu w pobliżu toalety przy przystanku autobusowym na Ocean Parkway w Jones Beach. Dwie wracające z zakupów nastolatki Lorraine Mary Kelly i Mary Ann Prior zaginęły w sierpniu 1974 roku. Dziewczyny próbując złapać stopa trafiły na Cottinghama, który uprowadził je do motelu. Tam związał, zgwałcił, a potem utopił obie w wannie i porzucił w lesie. 16 grudnia 1977 roku na parkingu przed motelem Quality Inn w Hasbrook Heights znaleziono ciało Marianne Carr. Kobieta miała na sobie zarówno rany cięte, kłute, jak i ślady pobicia i gwałtu.

Didet Gujruazi oraz jej niezidentyfikowana towarzyszka. Pamela Wiesenfeld, John Rainer oraz Wallery Street, której ciało znalazła pokojówka w motelu Quality Inn w Hasbrook Heights. Falę tych potwornych zbrodni przerwało dopiero aresztowanie na gorącym uczynku podczas tortur Leslie Ann O'Dell w tym samym motelu. Od ostatnich morderstw Cottinghama minęło już ponad 43 lata, ale wciąż dowiadujemy się nowych szczegółów o jego przerażających dokonaniach. W marcu tego roku Robertowi Ancilottiemu, emerytowanemu szefowi detektywów z prokuratury hrabstwa Bergen, udało się wydobyć jeszcze jedno przyznanie się do winy. Tym samym Mary stała się nową, pierwszą znaną nam ofiarą Cottinghama.