SPOTKALI SIĘ W SIECI. RAZEM OPRACOWALI PRZERAŻAJĄCY PLAN | SPRAWA RIE ISOGAI | NIEBEZPIECZNA SIEĆ #64

W internecie używał pseudonimu Yamashita. Czasami też posługiwał się inną nazwą, co w tłumaczeniu na polski brzmiałoby jak pracownik ciemności. Ponieważ dosyć łatwo można by się pogubić w tych imienach i nazwiskach, zdecydowałam, że do późniejszego opisu tych mężczyzn będę używała ich pseudonimów, żeby łatwiej Wam było skojarzyć, kto był kim. Kenji, czyli Yamashita, znał mroczną stronę sieci na długo przed tym, zanim większość ludzi w ogóle o niej usłyszała. Korzystał z niej od końca lat dziewięćdziesiątych, handlując fałszywymi kontami bankowymi, danymi i dokumentami, które później wykorzystywano do prania pieniędzy.

Wszedł na wspomniane forum, które było dostępne tylko z telefonów komórkowych. Jeśli ktoś w ogóle rozmawiał o tym miejscu, to przeważnie szeptem. Potocznie nazywano je ciemnym rynkiem. Yamashita przeglądał forum, aż w końcu uznał, że nie ma tam dla niego niczego interesującego. W końcu sam zaczął pisać. Krótko, rzeczowo, bez żadnych emocji. Jego ogłoszenie brzmiało następująco. Właśnie wyszedłem z więzienia. Szukam wspólników do przestępstwa w regionie Tokaj. I podpisał się jako Yamashita. W tym ogłoszeniu nie było niczego wyróżniającego się, wyglądało jak setki innych, ale nie pozostało bez odzewu.

W jego historii nie brakowało też przemocy i chaosu. Był impulsywny, łatwo wpadał w gniew, a frustrację rozładowywał alkoholem i agresją. W 1998 roku wziął udział w napadzie na dom w Hekinan. Po tym incydencie jego życie całkowicie się rozpadło. Tracił kolejne prace, mieszkania, a jego długi rosły szybciej niż możliwości ich spłaty. Z czasem zaczął szukać ratunku w internecie. I tak trafił na forum, gdzie przestępstwa traktowano jak zlecenia, a ludzie szukali roboty, która mogła przynieść im szybki zarobek. I właśnie w sierpniu 2007 roku, przeglądając jedno z takich miejsc, trafił na ogłoszenie użytkownika o pseudonimie Yamashita.

Była to kobieta, z którą łączył go burzliwy związek, pełen kłótni i pretensji. Do tego mężczyzna był jej winien pieniądze, a jego była dziewczyna chciała odzyskać je w ciągu pięciu dni. żądała 50 tysięcy jenów. Groziła, że jeśli jej nie zapłaci, to pójdzie na policję. I dla Tanaki, który już stresował się swoimi długami, ta wiadomość była jak taki ostateczny wyzwalacz. Wiedział, że musi coś zrobić. W panice sięgnął więc po jedyną opcję, jaka przyszła mu do głowy, czyli ponownie napisał do Yamashite. I to zmotywowało Jamasitę do tego, aby jak najszybciej ustalić datę spotkania.

Wybrał następny dzień. 21 sierpnia czterech mężczyzn spotkało się w małej knajpce przy Fosie. Zobaczyli się po raz pierwszy. Yamashita, który napisał ogłoszenie, miał w sobie ten rodzaj pewności siebie, który wynikał z jego doświadczenia. Był bardzo spokojny i zapewniał swoich nowych znajomych, że zna ludzi, którzy mogą im pomóc. Rozmawiając szybko zorientowali się, że wszyscy cztery mieli te same problemy. Brak pieniędzy, długi i wrażenie, że są już poza systemem. Łączyło też ich to, że chcieli szybko zarobić. Na początku rzucali pomysły. Może kradzież, może porwanie, może jakiś napad.

Ale z czasem ich rozmowa stawała się coraz bardziej konkretna. W pewnym momencie Tanaka zaproponował, aby okraść stałego klienta salonu Pacinko. Taki salon to japoński odpowiednik salonu gier, coś pomiędzy kasynem a dużą halą automatów. Z kolei pacinko to japońska gra na automatach przypominająca połączenie bilardu i pinballa, ale pozbawiona tych charakterystycznych łapek. Tanaka wiedział, że ten człowiek tam często bywał i wskazał parking oraz punkt wymiany nagród jako miejsce, gdzie można by go było łatwo złapać. Pozostali mężczyźni przestali na ten pomysł. Siedli do auta Yamasity i pojechali do Toyokawy.

KT powiedział, że w zasadzie to ma doświadczenie w takich poważniejszych sprawach i zasugerował, że mogliby wejść w handel narkotykami, stworzyć siatkę dilerów, a może nawet uprowadzić jakąś kobietę. W pewnym momencie sięgnął po młotek, ten sam, który wcześniej Tanaka kupił i zapytał wprost nowych znajomych, czy byliby w stanie zabić. Od tego momentu jakby granica zaczęła się przesuwać. Już nie tylko rozważali to, że kogoś okradną, ale brali pod uwagę również to, że kogoś zabiją. Yamashita i Tanaka początkowo się wahali. Nie wszyscy chcieli od razu posunąć się tak daleko, ale presja grupy, napięcie i obietnica szybkiego zysku sprawiły, że i oni rozważali taką możliwość.

Dziś już jednak więcej zdziałać nie mogli. Każdy rozszedł się w swoją stronę, a następnego dnia mieli podjąć kolejne kroki. 22 sierpnia znów wyszli razem w teren. Na początku byli jednak we trójkę, Kate, Tanaka i Yamashita. Chcieli dokończyć to, co zaczęli dzień wcześniej, czyli ponownie znaleźć jakiś łatwy cel przy salonach pachinko. Czekali na czwartego z nich, Sugurę, ale on nie przyszedł. To był taki pierwszy znak, że coś idzie nie tak, ale nie zamierzali rezygnować z planu. Przez kilka godzin kombinowali na różne sposoby. Zastanawiali się, jakie inne możliwości mogliby wykorzystać, aby szybko zarobić.

Ostatecznie i ten dzień spisali na straty. 23 sierpnia postanowili podjąć kolejną próbę. Z tej czwórki coraz bardziej wyłamywał się Sugura, który denerwował się na myśl, co też jego nowi znajomi byliby w stanie zrobić. Z kolei Kate był tym, który najmocniej naciskał. W końcu powiedział, że może najlepszą opcją byłoby to, aby porwać jakąś młodą kobietę, związać ją, zabrać jej kartę i wymusić na niej pin, a następnie wypłacić pieniądze. Dodał, że na końcu można by ją także zabić. I co zaskakujące, Yamashita i Tanaka zgodzili się z nim.

Nadal jednak mieli problem z tym, gdzie znaleźć taką kobietę. Brali pod uwagę, że może być to pracownica baru, hostessa, może kobieta pracująca na stacji. Wciąż jednak nie czuli żadnej z tych propozycji. W związku z tym Yamashita postanowił zmienić na chwilę koncepcję. Nie do końca było mu po drodze z tym, co proponował KD, więc wieczorem postanowił zgadać się tylko z Sugiurą i to z nim dokonać włamania. O 20.00 kupił taśmę klejącą w sklepie spożywczym, a w tym czasie jego wspólnik ukradł nóż w supermarkecie. Ich planem było to, aby włamać się do wybranego biura i tam szukać gotówki lub towarów, czegokolwiek co dałoby się szybko spieniężyć.

Sugiura był tym, który wszedł pierwszy, rozbił szybę, a następnie grzebał w szufladach i szukał sejfu. Jego zachowanie było jednak bardzo nerwowe. Yamashita ocenił go jako nieodpowiedzialnego i panikarza. Ponieważ bał się, że w ten sposób ściągnie na nich kłopoty, to wsiadł do swojego Nissana i odjechał, zostawiając kolegę samego na miejscu. Tsugiura, który został sam, był przestraszony i nie wiedział, co robić. W końcu zadzwonił z budki telefonicznej na policję. Było to za 5.01 w nocy. O 3.20 został zatrzymany pod zarzutem włamania i usiłowania kradzieży.

To zatrzymanie miało ogromny wpływ na późniejsze wydarzenia. Mężczyzna opowiedział wtedy o nowych znajomych, których poznał na forum, ale ponieważ na tym etapie wspólnie nie popełnili żadnego przestępstwa, to zatrzymany został tylko on. Później stanął przed sądem, a 12 listopada został skazany za włamanie i usiłowanie kradzieży. Otrzymał wyrok dwóch lat pozbawienia wolności. Ale już 20 listopada sąd okręgowy zdecydował o karze w zawieszeniu. To aresztowanie sprawiło, że relacje między pozostałymi były napięte. Początkowo Yamashita nie skreślał jeszcze Sugiry, ale ponamyśle uznał, że jednak skupi się bardziej na współpracy z Kate i Tanaką.

Jego zdaniem mieli większe doświadczenie i trzeba było z tego skorzystać. Ostatecznie więc postanowił odezwać się do Kate i przeprosił go, że tak go wcześniej zlekceważył. Kate przyjął jego przeprosiny, ale bardziej odpisał z takim wyrachowaniem, dając mu do zrozumienia, że póki będzie mu potrzebny, to będą trzymać razem, a później już pewnie nie. Yamashita wziął to trochę do siebie i nie za bardzo chciał kontynuować działania w takim razie z KT, ale tutaj włączył się Tanaka, który zadzwonił do niego i próbował jakoś zawagodzić sytuację. Użył odpowiednich argumentów i ostatecznie uznali, że będą działać we trzech.

Patrzyli na nią przez szybę, obserwowali każdy krok. Nie wyróżniała się niczym i właśnie to sprawiło, że uznali ją za idealny cel. Za kierownicą siedział Yamashita, obok Kate, a z tyłu Tanaka. Kiedy Rie zbliżała się do kładki dla pieszych przy boisku szkolnym, Yamashita zawrócił i zatrzymał samochód tuż przed nią. Ria zauważyła wtedy, że z zaparkowanego samochodu wysiada mężczyzna. Odwrócił się do niej i grzecznie zapytał o drogę. Wydawało się, że to takie zwykłe, niewinne pytanie. Kobieta więc się zatrzymała, żeby odpowiedzieć. Ale zanim zdążyła wypowiedzieć choćby słowo, poczuła jak ktoś od tyłu łapie ją za ramiona.

Nie zdążyła zareagować. Po chwili ktoś zasłonił jej usta. A potem została wypchnięta do środka auta. Wszystko trwało kilka sekund. To Tanaka był tym, który ją obezwładnił. Następnie KT pomógł wepchnąć ją do środka przez tylne drzwi. A Yamashita wrócił za kierownicę i natychmiast ruszył. Rie próbowała się wyrwać, kopała, ale była bez szans. Tanaka założył jej na nadgarstki kajdanki, a potem zakleił usta taśmą. Łącznie nałożył cztery warstwy, które wcześniej przygotował. Posadzili ją na podłodze między siedzeniami. Przykryli materiałem, żeby nikt z zewnątrz jej nie zauważył.

Żaden z nich się nie odzywał. Słychać było tylko dźwięk silnika. Ruszyli oddalając się od oświetlonych ulic Nagoi. Yamashita prowadził w kierunku miejsca, które Tanaka wcześniej wybrał jako ich punkt docelowy. Miał to być wynajęty pokój w Takabari w dzielnicy Meito. Ale Kate nagle zmienił zdanie. Powiedział, że pojadą dalej, w stronę Kiso Sansen Park, poza miasto. W tym czasie Rie siedziała skulona na podłodze. Próbowała oddychać przez noc. Miała zaklejone usta, związane ręce i drżała z napięcia oraz strachu. Mężczyźni z nią nie rozmawiali. Piętnaście minut później zaczęła im dawać znaki, że źle się czuje.

Próbowała wydusić przez taśmę, że zaraz wymiotuje, ale trudno było ją zrozumieć. W końcu Yamashita zatrzymał samochód na pierwszym pustym parkingu, jaki zobaczył, przy drodze krajowej nr 155 w Aisai, na obrzeżach miasta. Było już kilka minut po północy. Nastał 25 sierpnia. Kiedy stanęli, KT wyjął telefon i oświetlił nim jego wnętrze. Rie nadal siedziała skulona między siedzeniami. Tanaka w tym czasie sięgnął po jej torebkę. Wyciągnęli wszystko. Portfel, klucze, kosmetyczkę, wizytówki. W portfalu znaleźli trochę gotówki, jakieś 60 tysięcy jenów, kilka kart płatniczych i dokumenty z jej adresem.

Minuty mijały. W końcu Rie spojrzała w dół i cicho wymówiła cztery cyfry. Dwa, dziewięć, sześć, zero. To nie był prawidłowy pin, ale oni o tym nie wiedzieli. KT natychmiast kazał Yamasicie go zapisać. Ten wpisał go do telefonu i było to dokładnie 45 minut po północy. Potem KT i Tanaka wyszli z auta zapalić papierosa. W pewnym momencie zrobiło się cicho, aż za cicho, tak jakby przepowiadało to to, że zaraz coś się wydarzy. W aucie z porwaną kobietą został Yamashita. Siedział z tyłu i patrzył na skulonurię między siedzeniami.

Wtedy pojawił się w nim jakiś impuls. Pochylił się nad nią i zaczął zrywać z niej ubranie. Kobieta próbowała się bronić, szarpać, krzyczeć, ale dźwięk był stłumiony. Kate i Tanaka w końcu zareagowali. Pierwszy z mężczyzn otworzył drzwi i wtedy zobaczył, co się dzieje. Krzyknął, żeby Yamashita przestał. Na chwilę zapanowała cisza. Ale wtedy Kate spojrzał na Tanaka i powiedział tylko jedno zdanie, cicho i bez emocji. Zróbmy to. Wtedy Tanaka na niego spojrzał i bez chwili zastanowienia odpowiedział, że ma linę. Następnie sięgnął do torby, wyjął linę i owinał ją wokół szyi kobiety.

Po powrocie jeszcze raz próbowali wypłacić pieniądze z bankomatu, ale nadal im się to nie udało. W końcu zrozumieli, że ich plan okazał się porażką. Po wszystkim Yamashita został sam. Kate i Tanaka rozjechali się w swojej stronę, a on zatrzymał się na parkingu w Nagoi. W tym samym samochodzie, w którym jeszcze kilka godzin wcześniej leżało ciało Rie, siedział teraz w milczeniu, jakby zgaszony i zrezygnowany. Próbował zasnąć, ale nie potrafił. Silnik był wyłączony, a w aucie było strasznie duszno. Cisza sprawiała, że nie był w stanie zagłuszyć myśli. W końcu zaczął doświadczać czegoś w rodzaju paniki.

Policjanci poprosili Yamashite, by wysłał do Tanaki taką wiadomość, jakby chciał się z nim spotkać. Mężczyzna dał się nabrać. Około godziny 22 wyszedł z mieszkania i wtedy funkcjonariusze natychmiast go zatrzymali. Kate aresztowano tej samej nocy. Chwili zatrzymania był spokojny, niemal obojętny. Nie próbował uciekać. Jeszcze tego samego wieczoru ciało Rie zostało formalnie zidentyfikowane przez jej matkę. Fumiko przyjechała na miejsce w milczeniu. Rie była jej jedynym dzieckiem. Teraz została sama. Kobieta opisała później moment identyfikacji jako doświadczenie, którego nie da się wyrazić słowami.

Policja podkreśliła, że sprawcy działali z chęci zysku, a społeczeństwu nie grozi już żadne niebezpieczeństwo. Następnego dnia po zatrzymaniach wszyscy trzej mężczyźni zostali przewiezieni do prokuratury w Nagoi. Tam rozpoczął się pierwszy etap sprawy, która wstrząsnęła Japonią. 14 września 2007 roku postawiono im początkowe zarzuty – porzucenia zwłok. Kilka dni później doszły kolejne – rozbój, uprowadzenie i zabójstwo. Yamashita usłyszał też osobny zarzut usiłowania gwałtu. Podczas przesłuchania różnice między nimi były wyraźne. Kate zachowywał się jak ktoś, kto nie ma ani skrupułów, ani żalu.

Na pytania funkcjonariuszy odpowiadał spokojnie, niemal filozoficznie. Mówił na przykład, że jeśli kogoś zabijesz, ale potem przeprosisz albo zapłacisz rodzinie, to nie musisz brać odpowiedzialności. Dodawał, że on żyje według własnych zasad, a nie tych, które ustalili inni. Kiedy dowiedział się, że Yamashita przyznał się do wszystkiego i to jego zeznania doprowadziły policję do nich, wpadł w furię. Z aresztu wysłał do niego list z pogróżkami, pełen jadu nienawiści, zarzutów o zdradę i złamanie ich kodeksu. Tanaka z kolei milczał. Jego obrońca wspomniał później, że wyglądał na człowieka, który dopiero w celi zaczął rozumieć, co zrobił. Jakby dopiero wtedy do niego dotarło, że kogoś zabili.

Yamashita był jedynym, który od początku współpracował z policją. To jego zeznania pozwoliły odnaleźć ciało Rie, zrekonstruować przebieg porwania i zbrodni. Nie próbował się wybielać, mówił o wszystkim. W trakcie śledztwa mężczyźni przyznali, że poznali się przez forum, które nie było dostępne dla wszystkich. Tak zwany dark web. Ich motyw był prosty. Chciwość i chęć spłacenia długów. Przyznali, że byli gotowi zrobić wszystko, by się z nich wydostać. Nawet zabić. Szczegóły, które ujawniono, przerażały. Rie została porwana, zakuta w kajdanki i wywieziona w samochodzie, który sam Yamashita zdobył wcześniej dzięki oszustwu internetowemu.

Kate zachowywał się cały czas chłodno, nie wyrażał skruchy. Odpowiadał spokojnie, czasem w swoim typowym filozoficznym stylu. Tanaka wciąż milczał, a Yamashita nadal był tym, który wyjaśniał najwięcej. Dla prokuratury kluczowe były elementy takie jak planowanie, czyli tutaj ogłoszenie i kontakty przez Dark Web, kupno narzędzi, wybór ofiary, sposób działania i brutalność. Prokuratorzy podkreślali, że to nie była zbrodnia w efekcie. Była chłodna, celowa i skupiona na zysku. To z kolei stawiało najcięższe pytanie. Czy w tej konkretnej sprawie należy orzec karę śmierci? W Japonii przy podejmowaniu decyzji o najwyższym wymiarze kary sądy sięgają po tak zwany standard Nagayame.