PAPIEŻ FRANCISZEK NIE ŻYJE. POZNAJ JEGO ŻYCIORYS | Podcast

Odwiedzał przy tym niemieckie kościoły i biblioteki, szlifując znajomości języka. Warto wspomnieć, że Jorge znał już hiszpański, włoski i podstawy łaciny. Po powrocie do Argentyny ponownie osiadł w Kordobie jako spowiednik. Wydawało się, że jego kariera kościelna przygasła. Wciąż zdawał się być bowiem zwykłym księdzem jezuickim, choć o niezwykłym życiorysie. Los jednak szykował dla niego nowe zadania. W 1989 roku Towarzystwo Jezusowe obchodziło swoje 450-lecie istnienia. Bergoglio został poproszony o wygłoszenie rekolekcji dla biskupów. Jego nauki zrobiły duże wrażenie na kardynale Antonio Quaracino, arcybiskupie Buenos Aires, który dostrzegł wtedy w ojcu Bergoglio idealnego kandydata na biskupa pomocniczego.

Tak oto 20 maja 1992 roku papież Jan Paweł II mianował Josemario Bergoglia biskupem. Święcenia biskupie przyjął tydzień później, 27 maja 1992 roku, z rąk kardynała Quarancino w stołecznej katedrze, a jako zawołanie biskupie wybrał słowa Miserando ad que eligendo. Spojrzał z miłosierdziem i wybrał na pamiątkę swojego doświadczenia powołania w młodości. W herbie umieścił też symbol zakonu jezuitów, podkreślając, że choć jest biskupem, Pozostaje jezuitą. Nowy biskup szybko zyskał sympatię wiernych.

Po nominacji pierwszego wywiadu udzielił niewielkiej gazecie, lecz parafialnej gazetce w ubogiej dzielnicy. Mieszkał nadal bardzo skromnie i był blisko ludzi. Wkrótce powierzono mu kolejne obowiązki. W 1993 roku został wikariuszem generalnym archidiecezji, a 3 czerwca 1997 roku Jan Paweł II mianował go arcybiskupem coadiutorem Buenos Aires, co oznaczało, że ma automatycznie objąć rządy diecezją po ustąpieniu kardynała Quarancino. Stało się to kilka miesięcy później, 28 lutego 1998 roku, kiedy kardynał Quarancino zmarł.