52. Spisek

Jak już wspomniałam, ciała były nagie, nic więcej poza nimi w walizkach się nie znajdowało. Ale policja pobrała odciski palców z obu zwłok i dzięki temu właśnie udało im się ustalić tożsamość jednej z ofiar. Mężczyzną był 50-letni, bezdomny, koczujący na Ostendplatz, Gerard T. W swoim środowisku nazywano go Czarnym Piotrusiem. Wielokrotnie stawał przed sądem za dokonywaniem małych kradzieży, uchylał się od opłat i raz nawet siedział w więzieniu. Pochodził ze Stuttgartu, ale ostatnio nie widziano go w żadnym z miejsc, w których często bywał. Odciski palców kobiety nie znajdowały się w bazie danych policyjnych.

Kiedy już policja posiadała wiedzę, kim są ofiary, poszukiwała nadal dalszych wskazówek w sprawie morderstwa w Stuttgartzie za pomocą listów gończych. Śledczy byli szczególnie zainteresowani tym, kto widział lub miał kontakt z dwiema ofiarami, 50-letnim mężczyzną i 47-letnią kobietą, między 28 maja a 1 czerwca. Dla informatora wystawiono nagrodę w wysokości 1000 euro. Na tym etapie śledztwa wśród bezdomnych na Ostendplatz krążyły pogłoski, że policja namierza czterech mężczyzn narodowości polskiej, którzy mieli pokłócić się z pięćdziesięciolatkiem. Czarny Piotruś miał na pieńku z jednym z Polaków, któremu groziło wydalenie z Niemiec.

Właściciel powiedział im, że wie tylko tyle, iż sprawca był bardzo wysoki, z pewnością miał ze dwa metry wzrostu i był muskularny. Posiadając tę wiedzę, funkcjonariusze ponownie udają się na Ostendplatz i wypytują bezdomnych o dobrze zbudowanego mężczyznę, no i bardzo wysokiego. Wszyscy, których wypytywano, mówili to samo, że tak, był taki, że często spotykał się z ofiarami i podczas którejś z rozmów padło imię i nazwisko mężczyzny, który, jak się okazało, nie był bezdomnym Ale kręcił się wśród nich i często z nimi imprezował. Zdobycie adresu mężczyzny, na którego wskazali bezdomni, nie było trudne, jak również do trudnych nie należało ustalenie kim w ogóle jest ów mężczyzna.

Podczas przesłuchania powiedział, że oczywiście Beatę i Gerard przebywali u niego w mieszkaniu, że jak najbardziej zostali również w jego mieszkaniu pozbawieni życia, ale on tego czynu nie dokonał. Hans zeznał, że w późnych godzinach wieczornych 29 maja 2014 roku spotkał się z późniejszymi ofiarami na Ostendplatz i zaprosił je do swojego mieszkania. Kiedy się zgodzili, udali się w kierunku Esban. Po wypiciu kilku głębszych Źle się poczuł, więc poszedł do pokoju obok z kocem, żeby się położyć. Po chwili ze snu wyrwały go odgłosy kłótni, a później jakiś taki donośny syk, którego prawdę mówiąc nie mógł zidentyfikować.

A on teraz afirmuje życie, tworzy muzykę, gra na gitarze i pracuje w więzieniu, więc nie podejmie takiego ryzyka. Według prokuratora przebieg wydarzeń w nocy z 29 maja na 30 był całkiem inny. Hans spotkał się z ofiarami na Ostendplatz. Podczas spotkania wypili alkohol, aż w końcu Hans zaproponował znajomym przeniesienie imprezy do jego mieszkania. W domu mężczyzny trójka imprezowiczów piła nadal. Czarny Piotruś pod wpływem ilości alkoholu, jaki spożył, zasnął. A Hans i Beatę kontynuowali imprezę i flirtowali. W końcu postanowili wyjść na miasto i coś zjeść.

W końcu na jednej z rozpraw oskarżony za zgodą sędziego przemówił. Opowiedział przed sądem o pewnym incydencie, który miał miejsce w 2009 roku. Mężczyzna wtargnął do mieszkania swojej dziewczyny i ją pobił. Sąd narzucił mu karę grzywnę i puszczono go wolno. Jednak ten spłacił tylko część tej kary, a co za tym idzie, sąd wydał nakaz aresztowania. Pewnego dnia, kiedy już był ten nakaz aresztowania wydany, Hans będąc na Ostendplatz zauważył, że zajechał tam radiowóz, z którego wysiadł prokurator. Ten właśnie, który go oskarża, no i 48-latek zaczął uciekać.

Sędzia zapisała wszystko, co powiedział oskarżony i obiecała to sprawdzić. Mężczyzna następnie przeszedł do innej historii. Poskarżył się, że będąc kiedyś na Ostendplatz, wszedł tam do restauracji i usiadł przy barze. Nagle nie wiadomo dlaczego został pobity. No i z tego powodu, że był na tak zwanym okresie próbnym, opuścił tą restaurację. Jednak wychodząc zauważył, że naprzeciwko jest posterunek policji, Udał się tam, ale wszyscy go lekko mówiąc olali, bo już wtedy właśnie prokurator i policja spiskowała przeciwko niemu. Sędzia obiecała to również sprawdzić. Jak się okazało, do owej kolizji oczywiście doszło, ale nie z prokuratorem, ale policjantem, który był tego dnia w cywilu.