52. Spisek

Jak już wspomniałam, ciała były nagie, nic więcej poza nimi w walizkach się nie znajdowało. Ale policja pobrała odciski palców z obu zwłok i dzięki temu właśnie udało im się ustalić tożsamość jednej z ofiar. Mężczyzną był 50-letni, bezdomny, koczujący na Ostendplatz, Gerard T. W swoim środowisku nazywano go Czarnym Piotrusiem. Wielokrotnie stawał przed sądem za dokonywaniem małych kradzieży, uchylał się od opłat i raz nawet siedział w więzieniu. Pochodził ze Stuttgartu, ale ostatnio nie widziano go w żadnym z miejsc, w których często bywał. Odciski palców kobiety nie znajdowały się w bazie danych policyjnych.

Widok ludzi z walizkami w parku nie jest niczym niespotykanym, więc idąc pieszo i ciągnąc za sobą bagaże, sprawca bądź sprawcy nie wydawaliby się podejrzani. Prześledzono każdą możliwą trasę, która mogłaby zostać obrana. To również miałoby przybliżyć śledczyk do miejsca zbrodni, w którym ofiary zostały pozbawione życia i uznano, że sprawcy te bagaże przetransportowali pieszo. Specjaliści zasilający szeregi specjalnej komisji podzielili się na grupy i prowadzili śledztwo pod wieloma kątami. Chcieli jak najszybciej zidentyfikować kobietę, a co za tym idzie sprawcę bądź sprawców. No i z tego powodu część z nich prowadziła śledztwo w dzielnicy miasta, w której przebywał właśnie Czarny Piotruś.

A na temat sekcji zwłoki tego, co wykazała nie powiedziano ani słowa. Nieznana również była przyczyna śmierci i to, które z obrażeń spowodowało zgon. Tego patolodzy nie potrafili jednoznacznie określić. 3 czerwca jedna z gazet niecieszących się dobrą opinią wśród dziennikarzy podała do wiadomości publicznej, że kobieta, którą znaleziono w jednym z bagaży jest przyjaciółką Czarnego Piotrusia. Ta informacja pochodziła ze środowiska bezdomnych i policja oczywiście sprawdziła tą informację już drugiego dnia po znalezieniu ciał, no i nie wykluczyli takiej możliwości. Jednak zanim głośno ogłosiliby, kim jest druga z ofiar, musieli przeprowadzić badania DNA, które również miały stuprocentowo potwierdzić tożsamość tej kobiety.

Śledczy do ujawniania kim jest zmarła przed dokonaniem właśnie tych badań podeszli bardzo powściągliwie. Kobieta, która widziana była dość często w towarzystwie Czarnego Piotrusia, nie była bezdomną. Miała swoje mieszkanie, ale trzymała się z bezdomnymi i często z nimi imprezowała. To była taka jakby dziewczyna zidentyfikowanego już mężczyzny. To właśnie z jej mieszkania pobrano próbki do badań w celu porównania kodu DNA. W momencie pobierania próbek śledczy przeszukali mieszkanie kobiety, która mogła być oczywiście ofiarą i uznali, że to miejsce nie było również miejscem zbrodni.

Kiedy już policja posiadała wiedzę, kim są ofiary, poszukiwała nadal dalszych wskazówek w sprawie morderstwa w Stuttgartzie za pomocą listów gończych. Śledczy byli szczególnie zainteresowani tym, kto widział lub miał kontakt z dwiema ofiarami, 50-letnim mężczyzną i 47-letnią kobietą, między 28 maja a 1 czerwca. Dla informatora wystawiono nagrodę w wysokości 1000 euro. Na tym etapie śledztwa wśród bezdomnych na Ostendplatz krążyły pogłoski, że policja namierza czterech mężczyzn narodowości polskiej, którzy mieli pokłócić się z pięćdziesięciolatkiem. Czarny Piotruś miał na pieńku z jednym z Polaków, któremu groziło wydalenie z Niemiec.

Nie wiem dlaczego mu to groziło, czy dokonał jakiegoś przestępstwa i się ukrywał, czy były inne pobudki ku temu, że miał być deportowany. Takiej informacji nie znalazłam nigdzie w internecie. Gerard groził Polakowi, że go wyda policji i ten szybko znajdzie się w Polsce. Beata natomiast była równocześnie w związku z Gerardem i jeszcze jednym mężczyzną, którzy mieszkali z nią na zmianę. Jeśli temu drugiemu skończyła się kasa, ona go wyrzucała z domu i pustkę po nim zastępowała Czarnym Piotrusiem. Jeśli pokłóciła się na amen z Czarnym Piotrusiem, drugi partner wracał do łask. Oczywiście chodziło tutaj o kasę, bo żeby utrzymać 47-latkę przy sobie, mężczyzna, z którym była, musiał mieć pieniądze.

Chodziły również pogłoski, że tym drugim partnerem Beatę był właśnie jeden z Polaków, który był przez Czarnego Piotrusia szantażowany, no i jak już wspomniałam, groził mu, że go wyda i zostanie wydalony z Niemiec. W związku z tymi plotkami policja podejrzewała, że sprodnia mogła być aktem zazdrości. Gerard był prawdopodobnie bardzo zazdrosny, więc te groźby i szantaże mogły również dotyczyć tego, że Polak był drugim chłopakiem kobiety, a pięćdziesięciolatek chcąc się go pozbyć szantażował go i mu groził. W międzyczasie, podczas kiedy śledztwo trwało, w bardzo szybkim tempie wyemitowano odcinek w programie Sygnatura Akt XY Sprawa Nierozwiązana i czekano na jakieś wskazówki.

Nagle Beatę zachciała klucz do swojego mieszkania, który prawdopodobnie znajdował się jeszcze w mieszkaniu Hansa. Po zjedzonym posiłku i wypyciu dość sporej ilości alkoholu, wrócili na miejsce zbrodni. Kiedy weszli do domu, Beatę chciała odciąć w czarnomu Piotrusiowi głowę, genitalia i ciągle znęcając się nad nim, pytała Hansa czy Gerard już nie żyje. Następnie 48-latek wyszedł ponownie do sąsiedniego pokoju z kocem, aby się położyć. Kiedy chciał ponownie wrócić do salonu, drzwi były zaplokowane przez ciało kobiety. Po odepchnięciu ich na bok zauważył, że 47-latka wisi na pasku i doskonale pamięta, że uprząż z zapięciem miała w okolicach właśnie szyi.

A on teraz afirmuje życie, tworzy muzykę, gra na gitarze i pracuje w więzieniu, więc nie podejmie takiego ryzyka. Według prokuratora przebieg wydarzeń w nocy z 29 maja na 30 był całkiem inny. Hans spotkał się z ofiarami na Ostendplatz. Podczas spotkania wypili alkohol, aż w końcu Hans zaproponował znajomym przeniesienie imprezy do jego mieszkania. W domu mężczyzny trójka imprezowiczów piła nadal. Czarny Piotruś pod wpływem ilości alkoholu, jaki spożył, zasnął. A Hans i Beatę kontynuowali imprezę i flirtowali. W końcu postanowili wyjść na miasto i coś zjeść.