ZAGINIĘCIE KINGI WRZEŚNIEWSKIEJ | KrymiKrąg | #119

Kinga zrezygnowała, zanim zdążyła naprawdę spróbować. Na pewno nie podeszła do żadnego egzaminu w ramach pierwszej sesji. Czyżby instynkt mówił jej, że to nie jest jej droga, że jej miejsce nie znajduje się w salach wykładowych wśród hałaśliwych studentów i akademickich zasad? Być może. Decyzja, która dla wielu byłaby porażką, dla niej okazała się początkiem czegoś znacznie większego i o wiele bardziej niepokojącego. To właśnie wtedy na jej drodze pojawił się Władysław P., znany w środowisku jako Waldi. Starszy od niej o prawie dwie dekady, charyzmatyczny w sposób, który dla niektórych może być niepokojący, a dla innych fascynujący.

Kinga kochała Waldiego tak mocno, że świat zewnętrzny przestał istnieć. W nim widziała oparcie, stabilność i przyszłość, której wcześniej nie potrafiła sobie nawet wyobrazić. Nawet świadomość, że mężczyzna miał przeszłość pełną zdarzeń spoza oficjalnych życiorysów, nie stanowiła dla niej problemu, a może wręcz przeciwnie, sprawiła, że czuła się potrzebna, wyjątkowa, wybrana. Waldi był z wykształcenia elektrykiem, ale tak naprawdę żył z tego, co przynosiło szybkie i łatwe pieniądze. Zajmował się przerzutem towaru zza wschodniej granicy na wyspy brytyjskie. Kinga, pozbawiona formalnej pracy, stopniowo zaczęła mu w tym pomagać.

W 2004 roku Sielanka skończyła się z Hugiem. Waldi trafił do aresztu, podejrzewany o udział w wydarzeniu, w którym ktoś został pozbawiony życia podczas zdarzenia o podłożu finansowym. Inni mówili, że chodziło o zlecenie pobicia, które zakończyło się tragicznie. Fakty różniły się w detalach, ale jedno było pewne. Sprawa była bardzo poważna. Dla Kingi to był szok. Jej świat z dnia na dzień stanął w miejscu. Mężczyzna, któremu oddała wszystko, serce, czas, młodość, trafił za kratki, a ona została sama, z dwoma mieszkaniami, niewielkimi oszczędnościami i ogromem pytań, na które nikt nigdy nie chciał udzielić prostych odpowiedzi.

Wyszła jednak na wolność dzięki adwokatowi, który potrafił przekonać sąd do spojrzenia na sprawę łagodniej, ale nie zmieniło to faktu, że jej życie zaczęło coraz bardziej osuwać się po równie pochyłej. Waldzi został później skazany na kilka lat pozbawienia wolności. Kinga została sama i dopiero teraz zrozumiała, jak wysoką cenę płaci się za lojalność wobec człowieka, który prowadził życie na granicy prawa. Po skazaniu partnera na Kingę spadły obowiązki, o których nikt wcześniej nie myślał. Koszty adwokata, wsparcie finansowe dla Waldiego w więzieniu, około 2000 zł miesięcznie. Kłopot w tym, że jej legalne źródła dochodu nie dawały takich pieniędzy.

A przecież nieruchomości nie kupiły się same. Trzeba było płacić, utrzymywać je, radzić sobie z codziennością. Dlatego Kinga wróciła do tego, co znała najlepiej. Do pomagania w nieoficjalnej działalności przemytniczej. Tym razem działała sama. Musiała. Z miesiąca na miesiąc stanęła w rosnących kosztach, a jednocześnie w przekonaniu, że nie ma innego wyjścia. W 2006 roku, po niemal trzech latach za kratami, Waldi został tymczasowo zwolniony ze względu na pogarszający się stan zdrowia. Kinga mogła pomyśleć, że to koniec koszmaru, że odzyska ukochanego i razem odbudują przyszłość. Jednak Waldemar wrócił sfrustrowany, rozgoryczony i pełen pretensji.

Zamiast wdzięczności usłyszała zarzuty, że źle sobie radziła, że nie utrzymała finansów na odpowiednim poziomie, że zmarnowała to, co on budował latami, a potem było tylko gorzej. Kłótnie, awantury, pretensje o każdy drobiazg. Waldi, znany ze swojej porywczości i skłonności do zazdrości, teraz odreagowywał jeszcze mocniej, tak jakby cały ciężar więziennych emocji spadł właśnie na Kinga. Kobieta, która przez lata była jego cieniem i największą sojuszniczką, nagle stała się celem. A to dopiero początek spirali, która miała pociągnąć ich oboje w stronę wydarzeń, których nikt, nawet Kinga, nie podejrzewał.

Waldi bez powodu, bez zapowiedzi, bez logicznego wyjaśnienia spróbował ją skrzywdzić, ściskając ją tak mocno, że Kinga miała wrażenie, iż jej świat właśnie się kończy. To był moment, w którym wreszcie zawalczyła o siebie. Zdołała się wyrwać się, oswobodzić, uciec. Nie przez drzwi, nie po cichu. jak człowiek ratujący życie. Przez ogród pobiegła do samochodu młodego mężczyzny, który wynajmował pokój u nich w domu. Natrzasnęła drzwi i wreszcie mogła zaczerpnąć powietrze. Serce biło, jakby chciało wydostać się z klatki piersiowej. To była pierwsza noc, kiedy naprawdę pomyślała. To już koniec. Tego samego dnia Kinga podjęła decyzję, której nie potrafiła wcześniej podjąć przez ponad dekadę.

Spakowała się, zdecydowała, że kończy ten związek bez pomocy, bez odwrotu. Kiedy wróciła po resztę rzeczy, Waldi zagroził wejście, jakby chciał ją zatrzymać nie więzami miłości, ale kontroli. Kinga musiała wezwać policję. Funkcjonariusze szybko odkryli, że Waldi nie powinien w ogóle być na wolności. Po przerwie na leczenie nie wrócił do zakładu, więc został zatrzymany. Kinga odchodziła, ale nie czuła ulgi, raczej zawieszenie, jakby ciszy przed burzą. Przeniosła się do domku letniskowego swojego brata w Ściejowicach. Miejsce na uboczu, z dala od ludzi. Miało dać jej poczucie, że wreszcie może spać spokojnie.

Zabrała ze sobą dwa duże psy. Doga i owczarka niemieckiego. Nie po to, żeby mieć towarzystwo, ale po to, by mieć bezpieczeństwo. Wydawało się, że sprawa zaczyna cichnąć, że Kinga może odbudować swoje życie, ale los miał inne plany. Na początku 2008 roku Waldi ponownie został wypuszczony, znów ze względu na problemy zdrowotne. Jak tylko odzyskał wolność, skontaktował się z Kingą. Można sobie wyobrazić, że bała się tego telefonu, mimo to zgodziła się na spotkanie. W styczniu odbyła się rozmowa, taka, którą pamięta się do końca życia. Rozmowa o mieszkaniach w Krakowie.

Waldi chciał ich z powrotem, uważając, że należą do niego, choć formalnie od lat widniały na Kinga. Dla niego to majątek, dla niej jedyna gwarancja, że ma coś, czego nikt jej nie odbierze. Kinga mówiła bliskim, że akty notarialne nosi przy sobie zawsze, że są jej polisą na życie, symboliczną i, jak się miało okazać, proroczą. W tamtych tygodniach Kinga oddała Waliemu 10 tysięcy złotych na leczenie, na leki, by pomóc mu stanąć na nogi. Jak zwykle, nawet po wszystkim, starała się być lojalna. Ale Waldi odwzajemniał jej lojalność inaczej. Kilka razy w marcu pojawił się w Ściejowicach, dzwonił do Kingi ostatniego i przedostatniego dnia miesiąca.

Najwyraźniej coś planował. Coś, co miał zakończyć ich historię raz na zawsze. Wiosna dopiero zaczynała rozgaszczać się w Ciejowicach. Spokojna, cicha wieś pod Krakowem, zwykle słysząca co najwyżej śpiew ptaków i odległy stuk od pociągu kilkanaście kilometrów dalej. To tam Kinga miała znaleźć schronienie po rozstaniu z Waldim. Waldi znowu przyjechał, oficjalnie, by pomóc w porządkach koło domu. Kinga pisała do znajomego, żartobliwie nazywając go eks-królewiczem. Tłumaczyła, że był, że pomagał, że pojechał do siebie, ale ma wrócić na noc. W wiadomości tego dnia wysłała do kilku osób.

Kingi nie było. Zniknęły także jej dwa psy, duże, potężne, które miały ją chronić. Nie było również jej samochodu. Przed wejściem znajdowało się dziwnie wyglądające ognisko, którego nie rozpalono przypadkiem. W domu panował chaos, jakby ktoś bardzo się spieszył. Rodzice Kingi natychmiast zgłosili sprawę policji. Pytany o 1 kwietnia, Waldi najpierw twierdził, że nie widział się z Kingą od pół roku. Później zmienił wersję, powiedział, że widzieli się 20 marca. Obie wersje okazały się niezgodne z prawdą, bo wiadomości wysłane przez Kingę jasno wskazywały, że Waldi był u niej 1 kwietnia, tuż przed zniknięciem.

Tego dnia jego telefon był wyłączony, co uniemożliwiło ustalenie, gdzie naprawdę przebywał. Było to szczególnie charakterystyczne, bo wcześniej w innej sprawie dane telefoniczne przyczyniły się do jego skazania. Badania wariografem Waldi odmówił. I to nie był jedyny sygnał, który zapalił czerwone światło. Krótko po tym, jak Kinga przestała dawać jakiekolwiek oznaki życia, Waldi pojawił się w mieszkaniach w Krakowie i wypowiedział lokatorom umowy najmu. Zachowywał się jak właściciel, choć formalnie nieruchomości należały do Kingi. Krótce w jednym z mieszkań zamieszkał jego siostrzeniec. Wiele wskazuje na to, że Waldi nie tylko wiedział, że Kinga już nie wróci, ale też zaczął działać tak, jakby zdążył otrzymać zielone światło na przejęcie jej majątku.

Jej rodzina została z pustką, milczeniem i wrażeniem, że prawda leży gdzieś bardzo blisko. Ale co mogło się wtedy stać? Był wczesny chłodny wieczór. Na zewnątrz wciąż pachniało wilgotną ziemią, a w środku paliło się światło zwykłe, przyziemne. Kinga rozmawiała z ojcem. W tle rozbrzmiewał serial, w zlewie rozmrażało się mięso. Psy czekały u drzwi. Duże, wierne, ufne. Jeszcze wtedy nic nie zwiastowało końca. Po drugiej stronie miasta Władysław P. w Waldii kończył własny monolog. Był człowiekiem przetrwania. Latami nauczył się, że słabości nie wolno mieć, litości nie wolno okazywać, a świat dzieli się na tych, którzy biorą i tych, którzy tracą.