SZOKUJĄCE HISTORIE Z ŻYCIA PO WIĘZIENIU! JUSTYNA F. | KrymiKrąg | #112

Ten odcinek powstał m.in. dzięki wsparciu Ogni w Krymikręgu na Patronite. Dołącz do nich już teraz na patronite.pl ukośnik krymikrak i stań się częścią tego projektu. Zostań moim patronem. Bydgoskie Bartodzieje. Na pierwszy rzut oka zwyczajne osiedle. takie jak setki innych, ale za drzwiami mieszkań kryją się opowieści, których nikt nie odważy się wypowiedzieć na głos. Mieszkanie Justyny i Dariusza nie wyróżniało się niczym szczególnym. Od para po czterdziestce, która próbowała ułożyć sobie życie na nowo. Ale czy naprawdę była to próba wspólnego szczęścia, czy raczej desperackie szukanie oparcia?

Znali się od około dwóch lat. Prawdopodobnie ich związek zaczął się od czegoś, co Justyna mogła uznać za drugą szansę. Dariusz był po trudnych przejściach, ale potrafił być ujmujący. Może dawał jej poczucie, że ktoś się o nią troszczy, że nie jest sama. Sąsiedzi wspominali, że w mieszkaniu bywało głośno, ale mogły to być zwykłe kłótnie, jak i wiele w relacjach. A może jednak wtedy pojawiały się sygnały ostrzegawcze? Nie wiemy, jak wyglądała ich codzienność, czy chętnie spędzali czas razem, pili poranną kawę, czy jednak kłócili się odrobiazgi, przez co Justyna coraz częściej czuła, że balansuje między chwilami bliskości, a wybuchami złości.

Choć sami nie potrafili tego nazwać przedziwnej logice losu, potrzebowali siebie, by móc wzajemnie sobie pomóc. Być może Justyna liczyła, że jej miłość uleczy Dariusza, że więzienie to zamknięty rozdział, a teraz będzie inaczej. On zaś mógł czuć, że potrzebuje kogoś, kto pomoże mu wrócić do normalności. Tyle, że związki budowane na kruchym fundamencie dawnych urazów często zaczynają pękać. Nie wiadomo, kiedy dokładnie zaufanie zmieniło się w strach. Nikt nie może powiedzieć, czy Justyna widziała w jego oczach dawną przemoc, czy do końca wierzyła, że tym razem się uda. Wiadomo tylko, że tego wieczoru, 13 czerwca 2016 roku, ich relacja weszła w najciemniejszą fazę.

O Justynie tak naprawdę wiadomo niewiele. Kobieta w wieku 48 lat, z bagażem doświadczeń, z opinii sąsiadów wynika, że nie była postacią nieskazitelną. Ale któż z nas mógłby tak o sobie powiedzieć? Oczekiwała od losu jednego, a bez strachu. Gdy spotkała Dariusza, wydawało się, że oto los podarował jej oparcie. Mężczyznę, który kochał ją, jak sam twierdził, z całego serca. Jednak, jak to bywa w dramatach, tam gdzie inni widzieli obietnicę, los tkał już nić tragedii. Sąsiedzi z Bartodziej wspominają, że za drzwi mieszkania nieraz dobiegały odgłosy awantur. Niejednokrotnie policja stawała u progu ich domowego ogniska, które zamiast ogrzewać, parzyło, paliło.

Prokurator, człowiek o spojrzeniu przenikliwym i głosie stanowczym, wypowiedział słowa, które zapadają w pamięć. Justyna F. nie była osobą idealną, ale miała prawo do życia bez strachu. Wieczorem 13 czerwca 2016 roku to Dariusz zadzwonił po pogotowie. Powiedział, że jego partnerka utonęła. Ratownicy i policjanci przyjechali niemal natychmiast. W łazience znaleźli nagie ciało Justyny w wannie wypełnionej wodą. Już wtedy ta scena budziła więcej pytań niż dawała odpowiedzi. Woda była gorąca, wciąż niemal parująca.

Jak ustalono później, miała około 60 stopni Celsjusza. Zbyt gorąca na zwykłą kąpiel. Do przyjazdu służb nie zdążyła jeszcze ostygnąć. To oznaczyło, że tragedia wydarzyła się chwilę wcześniej. Sledczy od razu sprawdzili, czy używki mogły odegrać tu jakąś rolę. Tak, Justyna i Dariusz pili tego dnia, ale niewiele. Nie byli pijani. Prokuratura szybko wykluczyła najprostszy scenariusz, że kobieta zasnęła w wannie i straciła życie przez własną nieuwagę. To nie było to. Pozostawało pytanie, którego nikt wtedy nie chciał jeszcze zadać na głos. Czy to rzeczywiście był wypadek, czy ktoś jednak zadbał o to, by tak to wyglądało?

Wraz z kolejnymi odkrytymi szczegółami jasne stawało się jedno. Okoliczności nie pasowały do opowieści Dariusza. I właśnie tu zaczyna się najbardziej niepokojący fragment tej historii. Bo zanim ratownicy zdążyli wejść do mieszkania, zanim ktoś w ogóle spróbował pomóc Justynie, Dariusz zniknął. Uciekł. Wyobraźmy to sobie. Mieszkanie, w łazience ciało partnerki, a on zamiast czekać na lekarzy pakuje się i wychodzi. Nie wiadomo co miał w głowie. Strach, wina czy może zwykły instynkt zniknąć zanim ktoś zacznie zadawać pytania.

Odnaleziono go dopiero po kilkunastu godzinach. Motel w białych błotach. Miejsce, w którym ludzie chcą pozostać niezauważeni. Był pijany, zarejestrował się pod fałszywym nazwiskiem. Prokuratura nazwała to wprost próbą ukrycia faktów. Ale podczas przesłuchania Dariuszka nie przyznał się do winy. Nie nazwał siebie sprawcą, mówił, że kochał Justynę, że kiedy zobaczył ją w wannie, wpadł w panikę. Ucieczkę tłumaczył szokiem. Tylko czy szok wygląda w ten sposób? Czy człowiek w szoku pamięta, żeby wymyślić sobie inne nazwisko i znaleźć motel poza miastem? W tej sprawie coraz trudniej było odróżnić prawdę od manipulacji, a wersja Dariusza, choć opowiadana z uporem, coraz mniej pasowała do faktów, które gromadzili śledczy.

Bo ta historia nie zaczęła się w łazience na Bartodziejach. Ona dojrzewała dużo wcześniej, a jej początek można odnaleźć w więziennych murach. 11 czerwca 2016 roku, dwa dni przed śmiercią Justyny, Dariusz K. wyszedł na wolność. Odsiedział wyrok za znęcanie się nad własną żoną i córką. Fizyczne, psychiczne, codzienne. Taki właśnie obraz jego wcześniejszego życia rysowały akta. Miał spędzić w więzieniu półtora roku. Wyszedł miesiąc wcześniej na przedterminowe zwolnienie. Dla Justyny Dariusz mógł być kimś, kto potrzebuje szansy. Kimś, kogo można wesprzeć, otoczyć opieką. Prokurator mówił później, że ona naprawdę wierzyła, że stanie się dla niej oparciem.

Już od pierwszych godzin po tragedii śledczy mieli podejrzenia wobec Dariusza K. Nie chodziło tylko o to, że był partnerem Justyny. O nie! To jego przeszłość i zachowanie tego konkretnego dnia budziły poważne wątpliwości. Zanim jeszcze dotarli ratownicy, on opuścił mieszkanie. To samo w sobie było alarmujące. Dariusza szukano kilkanaście godzin. W końcu został odnaleziony pod fałszywym nazwiskiem. Jego ucieczka została odczytana przez prokuraturę jednoznacznie. Jako próba uniknięcia odpowiedzialności. Został zatrzymany i postawiony w stan oskarżenia, śledztwo skupiło się na dowodach fizycznych i okolicznościach.

Od tej chwili Dariuszka nie był już tylko podejrzanym w oczach opinii publicznej. Formalnie stał się głównym podejrzanym w sprawie Justyny F. Jego sytuacji nie poprawiał fakt drobnych śladów na jego ciele, które zauważono już po jego zatrzymaniu, a które, jak przypuszczano, mogły powstać podczas szarpaniny. Proces Dariusza K. ciągnął się niemal dwa lata. Przez cały ten czas on zapewniał wszystkim, sąd, prokuraturę, a może przede wszystkim siebie, że kochał Justynę i że to, co się wydarzyło, było zwykłym nieszczęśliwym wypadkiem. Według jego wersji Justyna miała się potknąć, uderzyć głową w parapet i utopić podczas kąpieli. Obrona podtrzymywała tę narrację.

Brak jednoznacznych dowodów na sprawstwo, przypadek, tragedia, którą trudno przewidzieć. Ale dla sądu i prokuratury historia wyglądała inaczej. Dowody przemawiały po cichu, niemal w każdej drobnej ranie na ciele Justyny, w każdym śladzie na rękach Dariusza. Agresja, którą wcześniej stosował wobec innych, stawała się częścią obrazu jego charakteru. Wzorca, który w tamtej łazience mógł się powtórzyć. O resocjalizacji natomiast nie ma sensu wspominać. Prokuratura mówiła jasno. Justyna F. stała się ofiarą zabójstwa i przemocy, a nie jak próbowała dowieść obronę nieszczęśliwego wypadku.

I choć Dariusz upierał się przy swojej wersji, sąd nie uwierzył w jego słowa. Każdy dowód, każde zeznanie świadków, każdy szczegół sekcji zwłok, wszystko wskazywało na jedno. To nie była tragedia, której można byłoby przepisać przypadek. To była tragedia, której winny był człowiek. W maju 2018 roku Sąd Okręgowy w Bydgoszczy wydał pierwszy wyrok. Dariuszka skazany na 15 lat więzienia. Prokuratura domagała się surowszej kary 25 lat, obrona wnioskowała o uniewinnienie. Wyrok był nieprawomocny, a sprawa przeszła do sądu apelacyjnego w Gdańsku. Ostatecznie apelacja zakończyła się decyzją, która oddała głos faktom i dowodom.

25 lat więzienia dla Dariusza K. Sąd podzielił opinię prokuratury, uznając, że nie było miejsca na wątpliwości wobec świadectw medycyny sądowej, zeznań świadków i dowodów agresywnego zachowania oskarżonego. Ta sprawa to nie tylko historia jednej tragedii. To także przypomnienie o tym, jak ważne jest wczesne reagowanie na sygnały przemocy domowej. Statystyki w Polsce pokazują, że ofiar najcięższych przestępstw w rodzinie nie jest wcale mało. Około 40-50% ofiar w kraju to osoby w bliskim związku z oprawcą, a znaczna część z nich doświadczyła wcześniej przemocy. Dramaty wciąż się powtarzają. W Polsce co roku dziesiątki osób giną z rąk bliskich.