SAMOCHÓD W LESIE I TAK WIELE PYTAŃ. SPRAWA MAGDALENY MAJTYKI | KrymiKrąg

Magdalena Majtyka, choć dla wielu po prostu Magda, urodziła się 2 sierpnia 1984 roku we Wrocławiu i właśnie to miasto stało się przestrzenią, w której dorastała, uczyła się świata i powoli odkrywała rzeczy, które z czasem miały stać się jej zawodową drogą. Choć zapewne w tamtym czasie nie miało to jeszcze żadnych konkretnych nazw ani planów zapisanych na kartce, a były raczej ciekawością, ruchem i potrzebą działania, sprawdzenia siebie w różnych dziedzinach, które z pozoru mogły wydawać się odległe, a jednak z biegiem lat zaczęły się ze sobą splatać. Od najmłodszych lat interesowało ją wiele rzeczy jednocześnie. A to zawsze bywa interesującym sygnałem, bo kiedy ktoś nie zamyka się w jednej dziedzinie, tylko próbuje różnych dróg, często powstaje z tego coś zupełnie nieoczywistego.

Coś, co dopiero po czasie układa się w sensowną całość. W przypadku Magdy były to zarówno zainteresowania artystyczne, jak i sportowe. A więc po jednej stronie pojawiła się scena, ruch sceniczny, ekspresja, a po drugiej stronie ciało w czystym fizycznym znaczeniu. Trening, wysiłek i dyscyplina. Trenowała lekkoatletykę, pływanie oraz sporty walki, a każdy z tych treningów budował jej wytrzymałość, refleks, kontrolę nad ciałem, umiejętność reagowania na sytuacje nagłe. Można się czasem zastanawiać, czy ktoś, kto w młodości wybiera właśnie takie aktywności, przeczuwa gdzieś podskórnie, że to wszystko przyda się później w zupełnie innym kontekście, czy raczej jest to zwykła ciekawość świata, która dopiero po latach zaczyna mieć głębszy sens.

Wrocław był dla Magdaleny nie tylko miejscem dorastania, ale też miejscem edukacji artystycznej, bo właśnie tutaj ukończyła studium muzykalowe działające przy Teatrze Muzycznym Capitol. Instytucji, która dla wielu młodych ludzi staje się pierwszym prawdziwym kontaktem z profesjonalną sceną, z wymaganiami, które nagle przestają być szkolnym ćwiczeniem, a zaczynają przypominać realną pracę. Studium muzykalowe jest zresztą miejscem szczególnym, ponieważ nie pozwala zamknąć się w jednej specjalizacji. Tam wszystko dzieje się jednocześnie. Aktorstwo, śpiew rozrywkowy, taniec w różnych technikach, ruch sceniczny, praca nad ciałem, nad głosem i nad obecnością na scenie. A więc nad tym wszystkim, co sprawia, że historia opowiadana przed publicznością zaczyna być wiarygodna.

I kiedy ktoś ma już za sobą sportową dyscyplinę, godzinę treningów i świadomość własnego ciała, wejście w taki świat bywa naturalne, bo scena wymaga energii, koncentracji, odporności na zmęczenie, które pojawia się szybciej niż widzowie mogliby przypuszczać. Profesjonalna działalność Magdaleny Majtyki zaczęła się na początku lat dwutysięcznych, w czasie kiedy we Wrocławiu powstawało coraz więcej produkcji telewizyjnych i filmowych, a lokalne ośrodki zaczynały przyciągać ekipy realizacyjne, które potrzebowały aktorów, statystów, ludzi potrafiących odnaleźć się przed kamerą. Jednym z seriali, w którym pojawiła się przez wiele lat, była produkcja Pierwsza Miłość. A ciekawostką jest fakt, że na przestrzeni lat, od 2004 do 2016 roku, wdzieliła się tam w trzy różne postacie.

Magdalena Majtyka pojawiała się także w wielu innych produkcjach telewizyjnych, grając role epizodyczne w serialach takich jak 1670, Breslau, Skazana, Ojciec Mateusz, Komisarz Aleks, Na dobre i na złe, Barwy szczęścia, Świat według kiepskich czy Tencerze. Takie role, choć często krótkie i trwające na ekranie zaledwie chwilę, budują doświadczenie, które dla aktora bywa bezcenne. Na dużym ekranie zadebiutowała w 2016 roku w filmie Bodo, a później pojawiła się także w nowej ekranizacji Przygód Pana Samochodzika oraz w filmie Światło Nocy. Równolegle przez 20 lat była związana z Teatrem Muzycznym Capitol we Wrocławiu, gdzie zaczynała jako tancerka i gdzie scena stała się jednym z najważniejszych miejsc jej zawodowego życia.

Pojawiając się między innymi w spektaklu Blaszany Bębenek, a w ostatnich latach odnosiła również sukcesy w Teatrze Małego Widza, współpracując z Teatrem Polskim we Wrocławiu oraz z Teatrem na Bruku, gdzie występowała w spektaklu Sen Czarliego. Teatr różni się od pracy filmowej w sposób fundamentalny, bo na scenie nie ma drugiego podejścia, nie ma montażu, a wszystko dzieje się tu i teraz, w jednym, ciągłym momencie między aktorem a publicznością. Jednym z najbardziej niezwykłych elementów jej kariery było jednak kaskaderstwo, bo Magdalena Majtyka była licencjonowaną kaskaderką i brała udział w wymagających scenach akcji, między innymi w filmie Kler oraz Wesele w reżyserii Wojciecha Smarzowskiego, a także w serialu Wielka Woda, pracując również jako dublerka.

I właśnie w tej spokojniejszej części codzienności zaczyna się kolejny fragment opowieści o Magdalenie Majtyce. Magdalena mieszkała we Wrocławiu, w dzielnicy Wojszyce, miejscu, które dla wielu mieszkańców miasta jest po prostu spokojną częścią południowego Wrocławia, z dala od turystycznego zgiełku centrum. Można sobie wyobrazić powroty do takiego miejsca po długich dniach pracy, kiedy ciało jest jeszcze pełne adrenaliny po scenach ruchowych albo po intensywnej próbie, a jednocześnie pojawia się moment wyciszenia. W jej życiu bardzo ważną rolę odgrywał związek z Piotrem Bartosem, wrocławskim artystą znanym m.in. jako współtwórca wydarzenia Kinomural, które w ostatnich latach stało się jedną z ciekawszych inicjatyw artystycznych w przestrzeni miejskiej łączącą film, sztukę wizualną i architekturę miasta.

Ich relacja była czymś więcej niż tylko prywatnym związkiem dwóch osób. Oboje funkcjonowali w środowisku twórczym, w świecie ludzi, którzy myślą obrazami, scenami, światłem i ruchem, a takie środowisko bywa jednocześnie inspirujące i wymagające, bo granice między pracą a życiem osobistym często zaczynają się zacierać. Rozmowy o projektach mieszają się z codziennością, a wspólne kręgi znajomych stają się jednocześnie przestrzenią przyjaźni i współpracy. Magda była więc częścią wrocławskiego środowiska artystycznego nie tylko jako aktorka, tancerka czy kaskaderka, ale także jako osoba obecna w tej wspólnocie ludzi teatru, filmu i sztuk wizualnych, gdzie wiele rzeczy dzieje się trochę poza oficjalnymi scenami, w rozmowach po spektaklach, w spotkaniach po premierach, w spontanicznych pomysłach rodzących się gdzieś między jednym projektem a drugim.

Ci, którzy pracowali z nią w teatrze, wspominają ją jako osobę pełną energii, bezpośrednią, otwartą na ludzi i bardzo towarzyską. Kogoś, kto potrafił rozładować napięcie przed premierą zwykłym żartem lub uśmiechem, co w świecie sceny bywa nieocenione, bo każdy spektakl, każdy występ to przecież emocje, stres i koncentracja. Współpracownicy z Teatru Małego Widza zapamiętali ją w szczególny sposób, opisując jako jedno z najjaśniejszych świateł w zespole, a to określenie pojawia się w takich środowiskach rzadko i zwykle nie jest przypadkowe. Mówiono o jej cieple i uśmiechu, o tym, że była osobą lubianą, kimś kto potrafił budować relacje w sposób naturalny, bez dystansu. Kiedy słucha się takich wspomnień, pojawia się czasem refleksja, że prawdziwy obraz człowieka rzadko znajduje się wyłącznie w jego dorobku zawodowym, ale raczej w tym, jak zapamiętują go inni ludzie.

W drobnych historiach prób, w rozmowach na korytarzu teatru, w krótkich momentach śmiechu pomiędzy scenami. Chyba właśnie w takich chwilach najłatwiej zobaczyć, kim ktoś był naprawdę. Są dni, które z pozoru niczym się nie wyróżniają. Zwykłe, zaplanowane, wypełnione drobnymi obowiązkami, rozmowami, dojazdami między miejscami pracy. A kiedy ktoś budzi się rano, wychodzi z domu, sprawdza w myślach plan dnia, nie ma żadnego powodu, by sądzić, że właśnie ten dzień zostanie później zapamiętany w zupełnie inny sposób. Tak właśnie wyglądał początek dnia, który dziś wspomina się najczęściej w kontekście zaginięcia Magdaleny Majtyki. Poranek był spokojny i uporządkowany, zgodny z jej codziennym rytmem.

Ale już nie w Sulimowie. Urządzenie pojawiło się we Wrocławiu, w okolicach Alei Karkonoskiej. To miejsce dobrze znane wielu mieszkańcom miasta. Jedna z głównych arterii prowadzących na południe. W pobliżu znajdują się między innymi budynki z siedzibą TVP3 Wrocław. Dlaczego telefon znalazł się właśnie tam? Czy Magda wróciła do Wrocławia? Czy tylko jej telefon przemieścił się w tamto miejsce? To pytania, które pojawiły się dopiero później, kiedy zaczęto odtwarzać przebieg wydarzeń minuta po minucie, analizując dane, rozmowy i logowania do sieci. Jedno jest pewne. Po godzinie 22 telefon przestał być aktywny. Urządzenie zamilkło. A kiedy w takich historiach milknie telefon, zazwyczaj nie oznacza to niczego dobrego.

Jej życie w tamtym okresie było bardzo intensywne zawodowo. Pracowała na planach serialowych, jednocześnie angażując się w projekty kaskaderskie, które wymagały nie tylko przygotowania fizycznego, ale też wielu godzin pracy. Do tego dochodziła wieloletnia więź z Teatrem Muzycznym Capitol oraz współpraca z Teatrem Małego Widza. To właśnie tam wiadomość o tym, co się stało, wywołała ogromny wstrząs. Zespół teatru zdecydował się odwołać spektakle. W środowisku artystycznym zapanowała cisza, która pojawia się tylko wtedy, gdy nagle ktoś znany i bliski przestaje być częścią codzienności. Ale zanim pojawiły się te decyzje, zanim pojawiły się oficjalne komunikaty i kondolencje, był jeszcze moment niepewności. Czas, kiedy bliscy dopiero zaczynali rozumieć, że coś jest nie tak.

Policja rozpoczęła działanie operacyjne. Jednym z pierwszych kroków było sprawdzenie logowań telefonu Magdaleny oraz próba ustalenia jego ostatniej lokalizacji. Dane potwierdziły to, że ostatni cyfrowy ślad pojawił się około godziny 22 w okolicach ulicy Karkonoskiej we Wrocławiu. Śledczy zaczęli również analizować monitoring. Zabezpieczono nagrania z kamer znajdujących się na prywatnej posesji przy drodze prowadzącej do terenów leśnych w rejonie Biskupic Oławskich. Materiał ten pozwolił ustalić trasę przejazdu samochodu Magdy. Równolegle ruszyła akcja poszukiwawcza w terenie. Zaangażowano ogromne siły, policję, straż pożarną, w tym jednostki ochotnicze, a także specjalistyczne grupy poszukiwawcze. Wykorzystano psy tropiące, drony przeczesujące rozległe połacie lasu oraz kłady, które umożliwiły poruszanie się w trudnym, nierównym terenie.

Działania skoncentrowano głównie w okolicach miejscowości Biskupice Oławskie, około 50 km od Wrocławia. To właśnie tam świadek zauważył wcześniej samochód aktorki, stojący przy leśnej drodze w pobliżu boiska sportowego i rozległego kompleksu leśnego. W tej historii pojawia się jednak moment, który później wzbudził pewne kontrowersje, bo już w czwartek około godziny 11, czyli kilka godzin przed oficjalnym zgłoszeniem zaginięcia, Przypadkowy świadek natrafił w lesie na granatowego Opla Corsa należącego do Magdaleny. Samochód uderzył w drzewo, miał urwany zderzak i wybitą boczną szybę. Auto było jednak zamknięte. W środku nikogo nie było. Na miejsce przyjechał patrol policji z Oławy. Funkcjonariusze wykonali dokumentację, zrobili zdjęcia i sprawdzili pojazd w systemach.

Znajdowało się ono około 200 metrów od miejsca, gdzie stał jej samochód. Na miejscu natychmiast pojawili się policjanci oraz prokuratorzy z prokuratury rejonowej w Oławie, którzy rozpoczęli oględziny miejsca zdarzenia. Kilka dni później, 9 marca, przeprowadzono autopsję w Zakładzie Medycyny Sądowej we Wrocławiu. Jej wstępne wyniki okazały się zaskakujące. Nie wykazały obrażeń, które w oczywisty sposób tłumaczyłyby przyczynę. Dlatego prokuratura zleciła dodatkowe badania toksykologiczne oraz histopatologiczne. Na ich wyniki trzeba będzie czekać nawet do dwóch miesięcy. W lesie, gdzie prowadzono poszukiwania po zakończeniu działań pozostały ślady intensywnej pracy służb. Fragmenty zabezpieczonego samochodu, taśmy policyjne, a także porozrzucane niebieskie lateksowe rękawiczki, których używali funkcjonariusze i ratownicy podczas przeszukiwania terenu.