SAMOCHÓD W LESIE I TAK WIELE PYTAŃ. SPRAWA MAGDALENY MAJTYKI | KrymiKrąg

Wrocław był dla Magdaleny nie tylko miejscem dorastania, ale też miejscem edukacji artystycznej, bo właśnie tutaj ukończyła studium muzykalowe działające przy Teatrze Muzycznym Capitol. Instytucji, która dla wielu młodych ludzi staje się pierwszym prawdziwym kontaktem z profesjonalną sceną, z wymaganiami, które nagle przestają być szkolnym ćwiczeniem, a zaczynają przypominać realną pracę. Studium muzykalowe jest zresztą miejscem szczególnym, ponieważ nie pozwala zamknąć się w jednej specjalizacji. Tam wszystko dzieje się jednocześnie. Aktorstwo, śpiew rozrywkowy, taniec w różnych technikach, ruch sceniczny, praca nad ciałem, nad głosem i nad obecnością na scenie. A więc nad tym wszystkim, co sprawia, że historia opowiadana przed publicznością zaczyna być wiarygodna.

I kiedy ktoś ma już za sobą sportową dyscyplinę, godzinę treningów i świadomość własnego ciała, wejście w taki świat bywa naturalne, bo scena wymaga energii, koncentracji, odporności na zmęczenie, które pojawia się szybciej niż widzowie mogliby przypuszczać. Profesjonalna działalność Magdaleny Majtyki zaczęła się na początku lat dwutysięcznych, w czasie kiedy we Wrocławiu powstawało coraz więcej produkcji telewizyjnych i filmowych, a lokalne ośrodki zaczynały przyciągać ekipy realizacyjne, które potrzebowały aktorów, statystów, ludzi potrafiących odnaleźć się przed kamerą. Jednym z seriali, w którym pojawiła się przez wiele lat, była produkcja Pierwsza Miłość. A ciekawostką jest fakt, że na przestrzeni lat, od 2004 do 2016 roku, wdzieliła się tam w trzy różne postacie.

Co w świecie serialowym zdarza się częściej niż moglibyśmy sądzić, bo widzowie skupieni na fabule rzadko rozpoznają aktorów, którzy pojawiają się w nowych epizodach w zupełnie innych rolach. Zagrała tam ciężarną pacjentkę, dziennikarkę Grażynę oraz pielęgniarkę środowiskową, a każda z tych ról była częścią większego świata serialu, który dla wielu widzów przez lata był codziennym elementem wieczornego oglądania. Z czasem jej twarz zaczęła pojawiać się również w innych znanych produkcjach telewizyjnych, między innymi w serialu Na Wspólnej. Gdzie wcielała się w postaci Jagody Janowicz. A także w serialu kryminalnym Sprawiedliwi Wydział Kryminalny, gdzie zagrała Dagmarę siostrę Marii Przybylskiej. Seriale kryminalne mają zresztą w sobie pewien paradoks, bo opowiadają historię napięcia, dochodzeń i ludzkich dramatów, a jednocześnie powstają w środowisku bardzo konkretnej, rzemieślniczej wręcz pracy filmowej, gdzie każdy dzień zdjęciowy oznacza dziesiątki powtórzeń scen, ustawianie kamer, światła, długie godziny oczekiwania na moment, w którym wszystko zaczyna się zgadzać.

Magdalena Majtyka pojawiała się także w wielu innych produkcjach telewizyjnych, grając role epizodyczne w serialach takich jak 1670, Breslau, Skazana, Ojciec Mateusz, Komisarz Aleks, Na dobre i na złe, Barwy szczęścia, Świat według kiepskich czy Tencerze. Takie role, choć często krótkie i trwające na ekranie zaledwie chwilę, budują doświadczenie, które dla aktora bywa bezcenne. Na dużym ekranie zadebiutowała w 2016 roku w filmie Bodo, a później pojawiła się także w nowej ekranizacji Przygód Pana Samochodzika oraz w filmie Światło Nocy. Równolegle przez 20 lat była związana z Teatrem Muzycznym Capitol we Wrocławiu, gdzie zaczynała jako tancerka i gdzie scena stała się jednym z najważniejszych miejsc jej zawodowego życia.

Pojawiając się między innymi w spektaklu Blaszany Bębenek, a w ostatnich latach odnosiła również sukcesy w Teatrze Małego Widza, współpracując z Teatrem Polskim we Wrocławiu oraz z Teatrem na Bruku, gdzie występowała w spektaklu Sen Czarliego. Teatr różni się od pracy filmowej w sposób fundamentalny, bo na scenie nie ma drugiego podejścia, nie ma montażu, a wszystko dzieje się tu i teraz, w jednym, ciągłym momencie między aktorem a publicznością. Jednym z najbardziej niezwykłych elementów jej kariery było jednak kaskaderstwo, bo Magdalena Majtyka była licencjonowaną kaskaderką i brała udział w wymagających scenach akcji, między innymi w filmie Kler oraz Wesele w reżyserii Wojciecha Smarzowskiego, a także w serialu Wielka Woda, pracując również jako dublerka.

Kiedy patrzymy na te historie z dystansu, można zauważyć, że składa się ona z wielu równoległych ścieżek. Scena teatralna, plan filmowy, praca kaskaderska, choreografia, warsztaty, reklamy, które razem tworzą obraz osoby nieustannie pozostającej w ruchu, w świecie sztuki, w świecie opowieści tworzonych dla widzów, którzy często nie zdają sobie sprawy, jak wiele pracy, godzin prób i cichej determinacji kryje się za każdą krótką sceną. Którą oglądają na ekranie. Kiedy próbujemy zrozumieć historię czyjegoś życia, bardzo łatwo skupić się wyłącznie na pracy, na rolach, ale przecież każde z tych zawodowych doświadczeń zawsze ma swój drugi plan. Zwyczajne życie, mieszkanie, ulicę, po której ktoś wraca do domu po próbach albo po zdjęciach trwających do późna.

Ich relacja była czymś więcej niż tylko prywatnym związkiem dwóch osób. Oboje funkcjonowali w środowisku twórczym, w świecie ludzi, którzy myślą obrazami, scenami, światłem i ruchem, a takie środowisko bywa jednocześnie inspirujące i wymagające, bo granice między pracą a życiem osobistym często zaczynają się zacierać. Rozmowy o projektach mieszają się z codziennością, a wspólne kręgi znajomych stają się jednocześnie przestrzenią przyjaźni i współpracy. Magda była więc częścią wrocławskiego środowiska artystycznego nie tylko jako aktorka, tancerka czy kaskaderka, ale także jako osoba obecna w tej wspólnocie ludzi teatru, filmu i sztuk wizualnych, gdzie wiele rzeczy dzieje się trochę poza oficjalnymi scenami, w rozmowach po spektaklach, w spotkaniach po premierach, w spontanicznych pomysłach rodzących się gdzieś między jednym projektem a drugim.

Ci, którzy pracowali z nią w teatrze, wspominają ją jako osobę pełną energii, bezpośrednią, otwartą na ludzi i bardzo towarzyską. Kogoś, kto potrafił rozładować napięcie przed premierą zwykłym żartem lub uśmiechem, co w świecie sceny bywa nieocenione, bo każdy spektakl, każdy występ to przecież emocje, stres i koncentracja. Współpracownicy z Teatru Małego Widza zapamiętali ją w szczególny sposób, opisując jako jedno z najjaśniejszych świateł w zespole, a to określenie pojawia się w takich środowiskach rzadko i zwykle nie jest przypadkowe. Mówiono o jej cieple i uśmiechu, o tym, że była osobą lubianą, kimś kto potrafił budować relacje w sposób naturalny, bez dystansu. Kiedy słucha się takich wspomnień, pojawia się czasem refleksja, że prawdziwy obraz człowieka rzadko znajduje się wyłącznie w jego dorobku zawodowym, ale raczej w tym, jak zapamiętują go inni ludzie.

W drobnych historiach prób, w rozmowach na korytarzu teatru, w krótkich momentach śmiechu pomiędzy scenami. Chyba właśnie w takich chwilach najłatwiej zobaczyć, kim ktoś był naprawdę. Są dni, które z pozoru niczym się nie wyróżniają. Zwykłe, zaplanowane, wypełnione drobnymi obowiązkami, rozmowami, dojazdami między miejscami pracy. A kiedy ktoś budzi się rano, wychodzi z domu, sprawdza w myślach plan dnia, nie ma żadnego powodu, by sądzić, że właśnie ten dzień zostanie później zapamiętany w zupełnie inny sposób. Tak właśnie wyglądał początek dnia, który dziś wspomina się najczęściej w kontekście zaginięcia Magdaleny Majtyki. Poranek był spokojny i uporządkowany, zgodny z jej codziennym rytmem.

Jej życie w tamtym okresie było bardzo intensywne zawodowo. Pracowała na planach serialowych, jednocześnie angażując się w projekty kaskaderskie, które wymagały nie tylko przygotowania fizycznego, ale też wielu godzin pracy. Do tego dochodziła wieloletnia więź z Teatrem Muzycznym Capitol oraz współpraca z Teatrem Małego Widza. To właśnie tam wiadomość o tym, co się stało, wywołała ogromny wstrząs. Zespół teatru zdecydował się odwołać spektakle. W środowisku artystycznym zapanowała cisza, która pojawia się tylko wtedy, gdy nagle ktoś znany i bliski przestaje być częścią codzienności. Ale zanim pojawiły się te decyzje, zanim pojawiły się oficjalne komunikaty i kondolencje, był jeszcze moment niepewności. Czas, kiedy bliscy dopiero zaczynali rozumieć, że coś jest nie tak.

Była aktorką, tancerką i licencjonowaną kaskaderką. Widzowie znali ją z wielu seriali, filmów i spektakli. Śledztwo w sprawie Magdaleny Majtyki wciąż trwa. Część odpowiedzi dopiero nadejdzie wraz z wynikami badań i dalszych ustaleń prokuratury, ale nawet wtedy możliwe, że nie wszystkie elementy tej historii staną się całkowicie jasne dla opinii publicznej. Stąd moja prośba. Jeśli za jakiś czas pojawią się nowe ustalenia, coś o czym nie wspomniałam dzisiaj, proszę o aktualizację w komentarzu. Jeśli odcinek przypadł Ci do gustu, zachęcam do polubienia i zostawienia komentarza. Przypominam o subskrypcji, o możliwości wspierania na YouTube i Patronite. Odcinek powstał na podstawie ogólnodostępnych informacji i źródła są w opisie.