SAMOCHÓD W LESIE I TAK WIELE PYTAŃ. SPRAWA MAGDALENY MAJTYKI | KrymiKrąg

Coś, co dopiero po czasie układa się w sensowną całość. W przypadku Magdy były to zarówno zainteresowania artystyczne, jak i sportowe. A więc po jednej stronie pojawiła się scena, ruch sceniczny, ekspresja, a po drugiej stronie ciało w czystym fizycznym znaczeniu. Trening, wysiłek i dyscyplina. Trenowała lekkoatletykę, pływanie oraz sporty walki, a każdy z tych treningów budował jej wytrzymałość, refleks, kontrolę nad ciałem, umiejętność reagowania na sytuacje nagłe. Można się czasem zastanawiać, czy ktoś, kto w młodości wybiera właśnie takie aktywności, przeczuwa gdzieś podskórnie, że to wszystko przyda się później w zupełnie innym kontekście, czy raczej jest to zwykła ciekawość świata, która dopiero po latach zaczyna mieć głębszy sens.

Wrocław był dla Magdaleny nie tylko miejscem dorastania, ale też miejscem edukacji artystycznej, bo właśnie tutaj ukończyła studium muzykalowe działające przy Teatrze Muzycznym Capitol. Instytucji, która dla wielu młodych ludzi staje się pierwszym prawdziwym kontaktem z profesjonalną sceną, z wymaganiami, które nagle przestają być szkolnym ćwiczeniem, a zaczynają przypominać realną pracę. Studium muzykalowe jest zresztą miejscem szczególnym, ponieważ nie pozwala zamknąć się w jednej specjalizacji. Tam wszystko dzieje się jednocześnie. Aktorstwo, śpiew rozrywkowy, taniec w różnych technikach, ruch sceniczny, praca nad ciałem, nad głosem i nad obecnością na scenie. A więc nad tym wszystkim, co sprawia, że historia opowiadana przed publicznością zaczyna być wiarygodna.

Magdalena Majtyka pojawiała się także w wielu innych produkcjach telewizyjnych, grając role epizodyczne w serialach takich jak 1670, Breslau, Skazana, Ojciec Mateusz, Komisarz Aleks, Na dobre i na złe, Barwy szczęścia, Świat według kiepskich czy Tencerze. Takie role, choć często krótkie i trwające na ekranie zaledwie chwilę, budują doświadczenie, które dla aktora bywa bezcenne. Na dużym ekranie zadebiutowała w 2016 roku w filmie Bodo, a później pojawiła się także w nowej ekranizacji Przygód Pana Samochodzika oraz w filmie Światło Nocy. Równolegle przez 20 lat była związana z Teatrem Muzycznym Capitol we Wrocławiu, gdzie zaczynała jako tancerka i gdzie scena stała się jednym z najważniejszych miejsc jej zawodowego życia.

Pojawiając się między innymi w spektaklu Blaszany Bębenek, a w ostatnich latach odnosiła również sukcesy w Teatrze Małego Widza, współpracując z Teatrem Polskim we Wrocławiu oraz z Teatrem na Bruku, gdzie występowała w spektaklu Sen Czarliego. Teatr różni się od pracy filmowej w sposób fundamentalny, bo na scenie nie ma drugiego podejścia, nie ma montażu, a wszystko dzieje się tu i teraz, w jednym, ciągłym momencie między aktorem a publicznością. Jednym z najbardziej niezwykłych elementów jej kariery było jednak kaskaderstwo, bo Magdalena Majtyka była licencjonowaną kaskaderką i brała udział w wymagających scenach akcji, między innymi w filmie Kler oraz Wesele w reżyserii Wojciecha Smarzowskiego, a także w serialu Wielka Woda, pracując również jako dublerka.

Ich relacja była czymś więcej niż tylko prywatnym związkiem dwóch osób. Oboje funkcjonowali w środowisku twórczym, w świecie ludzi, którzy myślą obrazami, scenami, światłem i ruchem, a takie środowisko bywa jednocześnie inspirujące i wymagające, bo granice między pracą a życiem osobistym często zaczynają się zacierać. Rozmowy o projektach mieszają się z codziennością, a wspólne kręgi znajomych stają się jednocześnie przestrzenią przyjaźni i współpracy. Magda była więc częścią wrocławskiego środowiska artystycznego nie tylko jako aktorka, tancerka czy kaskaderka, ale także jako osoba obecna w tej wspólnocie ludzi teatru, filmu i sztuk wizualnych, gdzie wiele rzeczy dzieje się trochę poza oficjalnymi scenami, w rozmowach po spektaklach, w spotkaniach po premierach, w spontanicznych pomysłach rodzących się gdzieś między jednym projektem a drugim.

Ci, którzy pracowali z nią w teatrze, wspominają ją jako osobę pełną energii, bezpośrednią, otwartą na ludzi i bardzo towarzyską. Kogoś, kto potrafił rozładować napięcie przed premierą zwykłym żartem lub uśmiechem, co w świecie sceny bywa nieocenione, bo każdy spektakl, każdy występ to przecież emocje, stres i koncentracja. Współpracownicy z Teatru Małego Widza zapamiętali ją w szczególny sposób, opisując jako jedno z najjaśniejszych świateł w zespole, a to określenie pojawia się w takich środowiskach rzadko i zwykle nie jest przypadkowe. Mówiono o jej cieple i uśmiechu, o tym, że była osobą lubianą, kimś kto potrafił budować relacje w sposób naturalny, bez dystansu. Kiedy słucha się takich wspomnień, pojawia się czasem refleksja, że prawdziwy obraz człowieka rzadko znajduje się wyłącznie w jego dorobku zawodowym, ale raczej w tym, jak zapamiętują go inni ludzie.

W drobnych historiach prób, w rozmowach na korytarzu teatru, w krótkich momentach śmiechu pomiędzy scenami. Chyba właśnie w takich chwilach najłatwiej zobaczyć, kim ktoś był naprawdę. Są dni, które z pozoru niczym się nie wyróżniają. Zwykłe, zaplanowane, wypełnione drobnymi obowiązkami, rozmowami, dojazdami między miejscami pracy. A kiedy ktoś budzi się rano, wychodzi z domu, sprawdza w myślach plan dnia, nie ma żadnego powodu, by sądzić, że właśnie ten dzień zostanie później zapamiętany w zupełnie inny sposób. Tak właśnie wyglądał początek dnia, który dziś wspomina się najczęściej w kontekście zaginięcia Magdaleny Majtyki. Poranek był spokojny i uporządkowany, zgodny z jej codziennym rytmem.

Jej życie w tamtym okresie było bardzo intensywne zawodowo. Pracowała na planach serialowych, jednocześnie angażując się w projekty kaskaderskie, które wymagały nie tylko przygotowania fizycznego, ale też wielu godzin pracy. Do tego dochodziła wieloletnia więź z Teatrem Muzycznym Capitol oraz współpraca z Teatrem Małego Widza. To właśnie tam wiadomość o tym, co się stało, wywołała ogromny wstrząs. Zespół teatru zdecydował się odwołać spektakle. W środowisku artystycznym zapanowała cisza, która pojawia się tylko wtedy, gdy nagle ktoś znany i bliski przestaje być częścią codzienności. Ale zanim pojawiły się te decyzje, zanim pojawiły się oficjalne komunikaty i kondolencje, był jeszcze moment niepewności. Czas, kiedy bliscy dopiero zaczynali rozumieć, że coś jest nie tak.