Mentionsy Mentionsy
Kripszoł
Kripszoł

ED GEIN – RZEŹNIK Z PLAINFIELD

18.11.2026 ·34 min 23 s · 5 rozdziałów

ED GEIN – CZŁOWIEK, KTÓRY ZAMIENIŁ LUDZKIE CIAŁA W PRZEDMIOTY CODZIENNEGO UŻYTKUNa pierwszy rzut oka był tylko cichym, niepozornym farmerem z Wisconsin. Samotnikiem, którego sąsiedzi uważali za dziwaka, ale nikogo szczególnie się nie bali. Nikt nie przypuszczał, co naprawdę kryje się za drzwiami jego zaniedbanej farmy.W listopadzie 1957 roku policja weszła do domu Eda Geina. To, co tam odkryto, wykraczało poza granice ludzkiej wyobraźni. Przedmioty wykonane z ludzkiej skóry, makabryczne trofea i ślady obsesji, która przez lata rozwijała się w ukryciu.Kim naprawdę był człowiek, który stał się inspiracją dla takich filmowych postaci jak Norman Bates, Leatherface czy Buffalo Bill?Co wydarzyło się na farmie w Plainfield? Jaką rolę w jego życiu odegrała matka? I dlaczego historia Eda Geina do dziś pozostaje jedną z najbardziej niepokojących kart amerykańskiej kryminalistyki?W tym odcinku Kripszoł – Z Archiwum Mroku zaglądamy do świata, w którym granica między makabryczną obsesją a rzeczywistością praktycznie przestała istnieć.🎧 Załóż słuchawki. Otwórz akta. Poznaj historię Eda Geina.Nie wszystko, co przeraża, powstało w Hollywood.

5:12 · Zdeweloperzenie psychiki Eda Geina 1

Na pierwszy cel wybrał Mary Hogan, 54-letnią właścicielkę małego obskurnego baru Pine Grove na obrzeżach miasta. Kobieta była postawna, głośna i mrukliwa. A co najważniejsze, z wyglądu przypominała surową wersję jego zmarłej matki. W zimowe popołudnie 8 grudnia 1954 roku w barze nie było nikogo. Tylko zapach taniego piwa, dym z papierosów i szum wiatru za nieszczelnymi szybami. Ed wszedł cicho. Nie było wyboistej rozmowy ani szamotaniny. Wyciągnął z kieszeni rewolwer i strzelił jej prosto w głowę. Gdy ciało kobiety zwaliło się na podłogę z głuchym łoskotem, morderca nie poczuł paniki. Z zimną, przerażającą obojętnością przetransportował ciało kobiety na swoich sankach i wywiózł je do gospodarstwa.

14:21 · Morderstwa i akty makabryczne Eda Geina 2

W knajpie została tylko wielka kałuża krwi na podłodze i ciągnący się do drzwi krwawy ślad. Kiedy sąsiedzi i miejscowy szeryf zaczęli zachodzić w głowę, co stało się z Mary, Ed zażartował w sklepie. Nie szukajcie jej, leży u mnie w domu. Dorośli śmiali się z tego odcinka, biorąc to za kolejny dziwaczny żart niegroźnego sąsiada. Nikt nie przypuszczał, że ten szary człowieczek mówi czystą, nagą prawdę. Przez kolejne trzy lata głowa Mary Hogan wisiała we worku w jego kanciapie, a jej skóra stała się częścią domowego wyposażenia. Minęły trzy lata. Gospodarstwo Geina tonęło w coraz głębszym syfie i potwornym fetorze, którego żaden z sąsiadów nie potrafił jednoznacznie zidentyfikować.

Gein przesłuchiwany był w lokalnym komisariacie. Podczas pierwszych godzin przesłuchań nie okazywał ani agresji, ani skruchy. Zachowywał nienaturalny, wręcz dziecięcy spokój. Siedział na drewnianym krześle z lekko spuszczoną głową, uśmiechając się bezradnie pod nosem i odpowiadając na pytania śledczych cichym, lekko piskliwym głosem. Gdy śledczy stawiali przed nim kolejne dowody – zdjęcia ludzkich masek, wypreparowanych narządów czy szczątków Berenice Worden, Ed nie zaprzeczał. Przyznał się do zabójstwa Bernice Worden oraz Mary Hogan. Z całkowitą prostotą opisywał, jak wyciągał z cmentarza ciała zmarłych kobiet, twierdząc, że działał w stanie swoistego transu. Utrzymywał, że od czasu śmierci matki słyszał głosy i odczuwał przymus gromadzenia szczątków, by odbudować jej obecność w domu.

Pokazano wszystkie 3 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.