Mentionsy Mentionsy
Kripszoł
Kripszoł

ED GEIN – RZEŹNIK Z PLAINFIELD

18.11.2026 ·34 min 23 s · 5 rozdziałów

ED GEIN – CZŁOWIEK, KTÓRY ZAMIENIŁ LUDZKIE CIAŁA W PRZEDMIOTY CODZIENNEGO UŻYTKUNa pierwszy rzut oka był tylko cichym, niepozornym farmerem z Wisconsin. Samotnikiem, którego sąsiedzi uważali za dziwaka, ale nikogo szczególnie się nie bali. Nikt nie przypuszczał, co naprawdę kryje się za drzwiami jego zaniedbanej farmy.W listopadzie 1957 roku policja weszła do domu Eda Geina. To, co tam odkryto, wykraczało poza granice ludzkiej wyobraźni. Przedmioty wykonane z ludzkiej skóry, makabryczne trofea i ślady obsesji, która przez lata rozwijała się w ukryciu.Kim naprawdę był człowiek, który stał się inspiracją dla takich filmowych postaci jak Norman Bates, Leatherface czy Buffalo Bill?Co wydarzyło się na farmie w Plainfield? Jaką rolę w jego życiu odegrała matka? I dlaczego historia Eda Geina do dziś pozostaje jedną z najbardziej niepokojących kart amerykańskiej kryminalistyki?W tym odcinku Kripszoł – Z Archiwum Mroku zaglądamy do świata, w którym granica między makabryczną obsesją a rzeczywistością praktycznie przestała istnieć.🎧 Załóż słuchawki. Otwórz akta. Poznaj historię Eda Geina.Nie wszystko, co przeraża, powstało w Hollywood.

14:21 · Morderstwa i akty makabryczne Eda Geina 5

Dnie płynęły bez zmian, aż wreszcie w listopadzie 1957 roku w głowie Eda odezwał się ten sam głód. 16 listopada 1957 roku, w chłodny poranek przed świętem Dzień Czynienia, Ed zjawił się w sklepie żelaznym w centrum Plainfield. Za ladą stała 58-letnia Berenice Worden. Znana w mieście, surowa kobieta, która samotnie prowadziła interes. Znała Eda od lat. Nie czuła przed nim cienia lęku, gdy ten zapytał o cenę płynu do chłodnic. Kiedy Berenice odwróciła się, by sięgnąć po towar i zapisać transakcję w księdze, Ed sięgnął po stojący w kącie karabin kalibru .22. Jeden głuchy strzał rozdarł ciszę sklepu. Kobieta padła na posadzkę bez jęku.

Ed nie śpieszył się. Zablokował drzwi od środka, zapakował ciało Berenice na tył ciężarówki należącej do jej syna i odjechał w stronę swojego pustkowia. W sklepie pozostała otwarta kasa oraz rachunek za zakupiony wcześniej płyn do chłodnic, który wkrótce naprowadził śledczych na nazwisko Geina. Nie wiedział jednak, że poprawność, z jaką opisywał swoje małe rachunki, stanie się jego pętlą na szyję. Syn Berenice, Frank Worden, który był jednocześnie zastępcą szeryfa, po powrocie do sklepu zastał pustą ladę, plamę krwi na podłodze i ostatni rachunek wystawiony na jedno konkretne nazwisko. Gdy wieczorem 16 listopada 1957 roku szeryf wraz z zastępcami podjechali pod odosobnione gospodarstwo Geina, w oknach chaty nie świeciło żadne światło.

To była Berenice Worden. Jej serce leżało w misce na kuchence, a głowa z wkręconymi w uszy haczykami czekała na obróbkę w kącie pokoju. Stukot policyjnych butów na powleczonej brudem podłodze prowadził w głąb domu do kolejnych pomieszczeń. Z każdym krokiem latarki wydobywały z mroku zbrodnię, która przekraczała ludzką wyobraźnię. Ludzkie czaszki rozsiane po pokoju, z których część służyła jako miski na zupę i popielniczki. Krzesła obite świeżą, wygrabowaną ludzką skórą. Pas uszyty z kobiecych sutków. Pudełko na buty, w którym Gein trzymał dziewięć zasuszonych w soli, żeńskich narządów rodnych.

Gein przesłuchiwany był w lokalnym komisariacie. Podczas pierwszych godzin przesłuchań nie okazywał ani agresji, ani skruchy. Zachowywał nienaturalny, wręcz dziecięcy spokój. Siedział na drewnianym krześle z lekko spuszczoną głową, uśmiechając się bezradnie pod nosem i odpowiadając na pytania śledczych cichym, lekko piskliwym głosem. Gdy śledczy stawiali przed nim kolejne dowody – zdjęcia ludzkich masek, wypreparowanych narządów czy szczątków Berenice Worden, Ed nie zaprzeczał. Przyznał się do zabójstwa Bernice Worden oraz Mary Hogan. Z całkowitą prostotą opisywał, jak wyciągał z cmentarza ciała zmarłych kobiet, twierdząc, że działał w stanie swoistego transu. Utrzymywał, że od czasu śmierci matki słyszał głosy i odczuwał przymus gromadzenia szczątków, by odbudować jej obecność w domu.

W listopadzie 1968 roku, 11 lat po makabrycznym odkryciu w gospodarstwie pod Plainfield, sprawa Edwarda Geina ponownie trafiła na wokandę. Tym razem miał wreszcie stanąć przed sądem w Łotoma, w hrabstwie Wooshara. Gdy Edward Gein zasiadł na ławie oskarżonych, prokuratura odczytała akt oskarżenia w sprawie morderstwa pierwszego stopnia Berenice Worden. Ale na sali nie było czuć satysfakcji z wymierzanego prawa. Była tylko obezwładniająca, cmentarna konsternacja. Przed sędzią nie stał demon z pistoletem, ale zgarbiony, drobny człowiek w obwisłym garniturze, który dłonie trzymał grzecznie na kolanach i spoglądał na zgromadzonych z beznamiętnym, lekko zawstydzonym uśmiechem. Skala makabry odkrytej w Plainfield wykraczała jednak daleko poza ramy klasycznego kodeksu karnego.

23:41 · Proces Eda Geina i jego karcerne okresy 1

Proces zawieszono bezterminowo, a oskarżony zamiast do celi śmierci został przetransportowany do zamkniętego zakładu psychiatrii sądowej Central State Hospital w Wapham, w stanie Wisconsin. Miejsca o wysokim murze, gdzie obłęd miał być trzymany w chemicznym i fizycznym kagańcu. Drugi akt tego prawnego dramatu odbył się bez błysku fleszy i bez udziału ławy przysięgłych. W cichej, niemal pustej sali sądowej sędzia Robert H. Golmar wysłuchał odczytanych powtórnie dowodów. Proces był surowy, pozbawiony emocji i miał charakter czysto formalny. Po krótkiej naradzie sędzia wydał oficjalnie wyrok. Edward Gein jest winny zamordowania Bernice Worden. Jednak w tym samym zdaniu sędzia zastosował klauzulę o prawnej niepoczytalności w chwili popełnienia zbrodni.

Pokazano wszystkie 6 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.