Jacek Mikulski (Mój Loch)
Jacek improwizuje z Impami, prowadzi RPG-owy kanał Mój Loch i opowiada o kosmosie w Planetarium Centrum Nauki Kopernik. W tym odcinku rozmawiamy o tym, jak przeplatają się światy impro i gier fabularnych, czy wiedza o kosmosie przekłada się na granie science-fiction i dlaczego warto wiedzieć, na co patrzymy, podnosząc oczy ku nocnemu niebu.Kreaturę możecie już wspierać w serwisie Patronite: https://patronite.pl/kreatura/
Porozmawiamy sobie o tym, jak wykorzystać swoje umiejętności improwizatorskie w RPGach, o tym, co RPGi mogą dać improwizatorom, w jakich miejscach dają im swobodę, a w jakich narzucają pewne ograniczenia. A poza tym porozmawiamy o kosmosie, bo Jacek pracuje w Centrum Nauki Kopernika, dokładniej w jego planetarium. I polecam się tam wybrać i posłuchać, jak opowiada o gwiazd w zbiorach. A pod koniec naszej rozmowy włączamy jeszcze filozofię, którą Jacek studiował. Dodamy szczyptę religii i fizyki kwantowej. I konkludując te wszystkie tematy, dojdziemy do tego, co jest dla nas indywidualnie najważniejsze w opowiadaniu historii. Zanim przejdziemy do rozmowy, chciałabym dodać, że jeśli macie ochotę, możecie już wspierać Kreaturę i moją twórczość na Patronite i dziękuję bardzo tym osobom, które już się na to zdecydowały.
Może na przykład to podejście do bohatera jest nieco inne. Mam wrażenie, że w impro dużo częściej tworzy się bohatera, który jest bohaterem takim Jacek Mikulski Mój Loch. A w RPGach przez to, że tworzymy sobie kartę postaci, często gramy taką postacią wiele, wiele spotkań, to przywiązujemy się do niej tak mocno, tak bardzo bronimy tej postaci, co często w impro mogłoby doprowadzić do czegoś złego.
Bo tak się zastanawiam teraz jak nagrywamy sobie ze Wktulu i jest to dla mnie cały czas pewna nowość. Zastanawia mnie czy to, że ja przyszłam z Impro i nie mam doświadczenia właśnie w RPGach, czy to w jakiś sposób widać w tym jak na przykład reaguję? Zastanawiam się. Wydaje mi się, że chyba nie. Może są jakieś nawyki, które zdobywają RPG-owcy, tylko chodzi o to, że jest też bardzo dużo różnych RPG-ów, które robią różne rzeczy. Akurat Zew Cthulhu jest taką grą bardziej mainstreamową, w której mamy ten klasyczny podział na mistrza gry, który ma większość mocy narracyjnych, Tworzy bohaterów niezależnych, opisuje świat dookoła.
Co tu można by znaleźć? Albo co śmiesznego może być między dwojgiem tych ludzi? I to jest w RPG-u i na scenie ten sam mindset. Szukamy po prostu, gdzie tu jest jakieś mięcho, gdzie tu jest coś ciekawego, gdzie tu jest jakaś drama. Więc myślę, że to wychodzi po prostu podobnie. I podobnie myślę, że gramy i mamy jakieś podobne rzeczy w głowie. Mówiłeś o tym, że w RPGach się gracze przywiązują do swoich postaci i w ogóle, że te postaci długo są eksplorowane i że później ciężko jest je oddać albo stracić, ale też z tego co mówiliście to w tej akurat grze możemy zginąć łatwo, prawda? Tak, tak, tak, tak. No i co wtedy? No i wtedy trzeba zrobić nową postać po prostu.
Bo wiadomo, że tam Francuzi czy Włosi to na tym bazują, na tej fizyczności. Może też kwestia po prostu narratora, no bo w impro zazwyczaj, chyba że ma się konkretny format, to tego narratora nie ma, a tutaj mamy narratora, który nam w sposób taki opisowy ten świat tworzy na początku. I jeszcze mamy uzgodnione co to będzie. Mamy bardzo mocno zarysowane jakiego rodzaju będzie ta historia plus mamy kartę postaci, która mówi co mój bohater mniej więcej może zrobić. I przez to pewnie historie w RPGach są bardziej uporządkowane i łatwiej je trzymać w ryzach, a w impro te historie w każdej chwili mogą polecieć w każdą stronę.
W RPGach zazwyczaj mamy jakieś zasady, które mają nam pomagać opowiadać historię, o ile te zasady są dobre. I te zasady powinny być tak stworzone, żebyśmy... I one często tak są zrobione, żeby na przykład ludzie wiedzieli jaka scena będzie następna. Tak mówię teraz bardziej myślę, że o grach narracyjnych. Bo te klasyczne gry raczej pokładają to na mistrzu gry. Mistrz gry ma Opracować i wymyślić, co będzie następne, ale są takie gry, które mówią, co zaraz powinno się stać. Wykonało się rzut i gra daje jakieś, powiedzmy, opcje wyboru. I wtedy myślę, że ktoś, kto na przykład nie jest improwizatorem, no to dużo łatwiej mu wtedy tworzyć tę opowieść, jak gra troszeczkę go popycha w konkretnych kierunkach. A improwizator bardzo, bardzo długo musi dojrzewać, nim zacznie popychać sam tą historię w kierunkach, które tworzą fajne spektakle.
Ale może to opracować, no i jak improwizator ma już te nawyki storytellingowe, no to trochę podobnie tak jakby miał zasady gry, nie? Tylko, no właśnie, Wimpro zawsze może mu odpierdzielić i może robić, co mu się podoba i pójść w zupełnie innym kierunku na RPGach. Ale to też zależy od stołu, no bo są takie stoły, gdzie na przykład ludzie uważają, że opowieść jest ważniejsza od rzutów kostką i jak ten rzut kostką robi coś, co nie podoba się to innym, no to mówią, dobra, to olewamy ten rzut. A są tacy, którzy mówią, że nie, no to hańba, świętokradztwo, ktoś powiedziała, co ma się stać. I są, powiedzmy, różne szkoły, różne nawyki. Co jest lepsze? Zwykle to jest to, że ktoś grał tak i to mu sprawia frajdę, a ktoś grał tak i sprawia to frajdę jemu.
On non stop może znaleźć scenę, w której być może się odkupi i jednak przestanie być zły. Albo jeszcze bardziej się upodli, stanie się jeszcze nikczemniejszy. A więc oni są, myślę, że od razu jak wskakuje w buty kogoś takiego, to dostaje tą przyjemność z bycia w tym stanie. A u, myślę, pozytywnych bohaterów to dopiero przychodzi ten, trzeba właśnie opowiedzieć długą historię, żeby zasłużyć na ten moment taki właśnie mocny, kim on się staje. I to jest, myślę, że taka rzecz, której Zawsze szukam. Myślę, że w planetarium rzadziej mogę ją znaleźć. Ale tak i w impro i w RPGach to jest coś, do czego dążę i czego szukam.
Pokazano wszystkie 8 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Jacek i Małgorzata omawiają, jak RPGi i improwizacja wpływają na siebie nawzajem w teatrze i jak te techniki są zintegrowane w ich pracy.
Jacek opowiada o swojej pracy w Planetarium, tworzeniu scenariuszy i opowiadaniu historii o kosmosie.
Jacek i Małgorzata poruszają różnice i podobieństwa między RPGi a improwizacją, omawiając teatralne korzenie RPGów i ich zastosowanie w praktyce.
Jacek odpowiada na pytania Małgorzaty o ulubiony temat i podsumowuje rozmowę, podkreślając wartość obu form w tworzeniu historii i opowieści.
Jacek opowiada o ulubionych tematach w RPG, takich jak mity i opowieści, a także omawia, jak wiedza sprawia, że te opowieści stają się bardziej ciekawe.
Jacek kontynuuje rozmowę na temat RPG i impro, analizując, jak te forma teatru wpływają na jego praktyki i podejście do opowiadań.
Rozmowa zakończona, podziękowania dla słuchaczy i zaproszenie do podpatrywania kanałów Mój Loch i Kreatury.
zachęcam was wszystkich do subskrybowania i śledzenia kanału Mój Loch i wspierania go też na Patronite
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
„zachęcam was wszystkich do subskrybowania i śledzenia kanału Mój Loch i wspierania go też na Patronite"
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Kreaturę możecie już wspierać w serwisie Patronite: https://patronite.pl/kreatura/